Η... κακή συνήθεια του Παναθηναϊκού που πρέπει να προσέξει ο Νίστρουπ

Πέρασε και από τον Βόλο ο Παναθηναϊκός.
Το πως και το γιατί είναι μια κουβέντα, αλλά όποια κι αν είναι αυτή η κουβέντα το γεγονός δεν αλλάζει.

Και είναι πως ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να κρατάει γερά την πρώτη θέση στην βαθμολογία και εξακολουθεί να καθαρίζει τα παιχνίδια με τις ομαδες που "πρέπει" να καθαρίζει αν θέλει να διεκδικήσει με σοβαρές πιθανότητες το πρωτάθλημα.
Το ότι δεν πέτυχε και πάλι πολλά γκολ, το ότι δεν ήταν ξανά χορταστικος και 'γεμάτος" στην απόδοσή του, είναι βεβαίως κάτι που αξίζει να σημειωθεί, αλλά το ότι όλο αυτό δεν του κόστισε τελικά βαθμολογικά, είναι και αυτό επίσης που "πρέπει" να σημειωθεί.

Ένα ακόμα σημαντικό στην οικονομία του πρωταθλήματος θέμα, είναι ότι ο Παναθηναϊκός κατάφερε να ξεπεράσει χωρίς βαθμολογικές απώλειες την δύσκολη συνθήκη που αντικειμενικά δημιουργησε το κοπιαστικό και πολύωρο ταξίδι του στο Καζακστάν με όσα αυτό προκάλεσε λογια στις δυνάμεις και το καθαρό μυαλο των ποδοσφαιριστών του.

Από κει και πέρα, κουβέντα και ειδικά ποδοσφαιρική ασφαλώς και υπάρχει.
Κι αυτή επικεντρώνεται κυρίως στα εξής.

Ο Νίστρουπ μοιάζει προς το παρόν στα παιχνίδια με τέτοιες ομάδες, να κατεβάζει κάτι που θεωρητικά μοιάζει με 4-4-2, αλλά που μέσα στο παιχνίδι σε καμιά χρονική στιγμή δεν μοιάζει με τέτοιο.
Αντίθετα ουσιαστικά ο Παναθηναϊκός όταν ο Νίστρουπ ξεκινάει και με τα τρία φορ του, δηλαδή Ντέσερς Τετέϊ και Γκαρσία, παίζει με ένα φορ καθαρά στην κορυφή δηλαδή τον Ντέσερς, ένα από τους δύο άλλους φορ στα πλάγια συνήθως τον Γκαρσια και από κει και πέρα τον Τεττέη σε πλήρως ελεύθερο ρόλο, να επιλέγει ο ίδιος που θα κινείται, δηλαδή πότε από τα πλάγια, πότε πίσω από τον επιθετικό και πότε δίπλα στον Ντρέσερ σαν δεύτερος φορ.
Αυτό μέχρι στιγμής του έχει βγει, αλλά του έχει βγει κυρίως λόγω της ικανότητας του Ντέσερς να βρίσκει το γκολ με ακρίβεια και συχνότητα που δεν απαιτεί και πολλές κλασικές ευκαιρίες, 

Την ίδια στιγμή όμως, αυτή η "τακτικη" ουσιαστικά στερεί από τον Παναθηναϊκό δύο ισοδύναμα άκρα, καθώς από αριστερά ναι μεν υπάρχει ο Αντίνο ο οποίος στην καλή του μέρα λειτουργεί σωστά και αποτελεσματικά, αλλά από δεξιά σπάνια ο Παναθηναϊκός πλαγιοκοπεί και δημιουργεί με αξιώσεις.

Σε παιχνίδια σαν κι αυτό με τον Βόλο, όλο αυτό το σκηνικό προφανώς και δεν δημιουργεί πρόβλημα αφού με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τελικά δεν τον εμποδίζει να φτάσει στο στόχο του.

Σε παιχνίδια όμως δύσκολα, ή ακόμα και σε κάποια "εύκολα" που δεν θα καθίσουν ολα βολικά και από νωρίς για τον Παναθηναϊκό, όπως για παράδειγμα με τον Ολυμπιακό, ή στο εκτός έδρας με την Καλαμάτα ή και στο μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα στον Βόλο, αυτή η δυσλειτουργία μπορεί να κοστίσει.

Πόσο μάλλον που ο Παναθηναϊκός δείχνει να έχει αποκτήσει μια περίεργη αλλά άκρως επικίνδυνη "συνήθεια", δηλαδή είτε έχει καθαρίσει το παιχνίδι, είτε αυτό κρέμεται από μια κλωστή και στο γκολ, εκει κατά το τέλος των αγώνων μετά το 80' και πολλές φορές στις καθυστερήσεις κιόλας, δέχεται μια φάση σχεδόν καρμπόν που κάνει τις καρδιες των φίλων του και του ίδιου του προπονητη του να χτυπήσουν δυνατά μέχρι ο αντίπαλος να χάσει τελικά την κλασική ευκαιρία που δημιουργεί.

Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το προσέξει ο Νίστρουπ, όπως και κάτι ακόμα τελευταίο.
Αν το σκορ είναι με τρία, τέσσερα και πέντε γκολ υπέρ του Παναθηναϊκού, τότε 'όποιες αλλαγές κι αν γίνουν από τον πάγκο δεν επηρεάζουν την τελική έκβαση και το αποτέλεσμα του αγώνα.

Όταν όμως το παιχνίδι είναι στο γκολ και γενικά δεν έχει κριθεί ακόμα το αποτέλεσμα, τότε κάποια στιγμή οι αλλαγές από τον πάγκο θα πρέπει να ακολουθούν την ροή και τις ανάγκες του παιχνιδιού έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί εκείνη την στιγμή και όχι να είναι συνεχώς οι ίδιες και κυρίως με την ιδια λογική.

Να μοιραστεί δηλαδή ο χρόνος συμμετοχής ισόποσα και να παρουν χρόνο συμμετοχής αυτοί που σε καθε αγώνα έχει στην "επετηρίδα" του ο προπονητής.