Όταν ο Αμορίμ προφήτευε…

 Όπως και έγινε: από τον έναν (κόκκινο) διάβολο, στον (σκέτο) άλλο, ο Ρούμπεν Αμορίμ μέσα σε λίγους μήνες βρέθηκε από τη γκιλοτίνα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ως τον πλέον αποτυχημένο προπονητή των τελευταίων της 50 χρόνων, στον θρόνο μίας ξεπεσμένης Μίλαν και ομάδας φάντασμα του ένδοξου παρελθόντος της.

 Η επιλογή του 41χρονου προπονητή –3ου Πορτογάλου στην Ιστορία των Rossoneri, μετά τους Φονσέκα, Κονσεϊσάο- ήταν ένα προσωπικό στοίχημα του Αμερικανού ιδιοκτήτη της, Τζέρι Καρντινάλε μετά το ναυάγιο των συνομιλιών με τον αυστριακό ομοσπονδιακό τεχνικό Ράνγκνικ, τον οποίο ήθελε σε ρόλο supervisor, αλλά και τον συμπατριώτη του Όλιβερ Γκλάζνερ που μόλις είχε αφήσει τον πάγκο της Κρίσταλ Πάλας.

 Έτσι είναι όμως οι Αμερικάνοι: ή του ύψους ή του βάθους. Ειδικά ο Καρντινάλε, που την επομένη της αποτυχημένης πρόκρισης στο Champions League έκοψε, χωρίς δεύτερη σκέψη το… κεφάλι στον προπονητή, Αλλέγκρι, τον γενικό μάνατζερ Μασσάρα και τον τεχνικό διευθυντή, Τάρε.  

 Η πρόσληψη του Αμορίμ, που υπέγραψε 2ετές συμβόλαιο με οπσιόν για μία ακόμη σεζόν δίχασε τον λαό των Rossoneri, αφενός γιατί προέρχεται από ένα καταστροφικό πέρασμα στον πάγκο της Γιουνάιτεντ, αφετέρου γιατί είναι τόσο εκνευριστικά και ξεροκέφαλα αποφασισμένος να περάσει μόνο τις ιδέες του που σ’ ερώτηση για το αγαπημένο του 3-4-1-2 ξεκαθάρισε πως δεν θα το άλλαζε ούτε εάν τον παρακαλούσε προσωπικά ο Πάπας.

 Με, ακόμη μεγαλύτερο σκεπτικισμό (για την ανέκαθεν και φόρα παρτίδα αγάπη του για τη Μπενφίκα) είχε αντιμετωπιστεί κι από τον κόσμο της Σπόρτινγκ Λισσαβόνας, το οποίο όμως μετά τον «συγχώρεσε» όταν χάρισε στα «λιοντάρια» τον πρώτο τους τίτλο ύστερα από 19 χρόνια.

 Θεωρεί τον εαυτό του έναν εξαιρετικό προπονητή, κάτι σαν κράμα ανάμεσα σε Χόρχε Ζεσούς και Ζοσέ Μουρίνιο και όταν τον ρωτάνε για την παταγώδη αποτυχία στο «Ολντ Τράφορντ» τους θυμίζει ότι, από το πουθενά οδήγησε τους «Red Devils» σ’ έναν τελικό Europa League.

 Το πρώτο κομμάτι, λοιπόν του παζλ για το χτίσιμο της νέας Μίλαν, καλώς ή κακώς βρέθηκε: μένουν δύο εξίσου σημαντικά στη διοίκηση: του γενικού μάνατζερ και του τεχνικού διευθυντή, κενά που ο Καρντινάλε εύχεται να γεμίσει με τους Γερμανούς, Κρος και Χάρντουνγκ «ιδιοφυίες» των υπεραξιών της Άϊντραχτ Φρανκφούρτης.

 Από κει και πέρα η Μίλαν, υπόσχεται ο «προφήτης» Αμορίμ δεν θ’ αργήσει να ξαναγίνει η σούπερ ομάδα των Σάκι, Μπαρέζι, Μαλντίνι, Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ ή Ράικαρντ που ο ίδιος θαύμαζε μικρός και που ονειρευόταν, μία μέρα να γίνει μέρος της: εάν όχι ως παίκτης της, οπωσδήποτε ως προπονητής…