Ώρα αποδείξεων για Μορόν - Ο ανταγωνισμός & η απαίτηση Χιμένεθ

Άρης: Ο Λορέν Μορόν υπήρξε για δύο χρόνια η πιο σταθερή πηγή γκολ του Άρη. Φέτος, όμως, η εικόνα του άλλαξε δραματικά: ο άλλοτε κλινικός εκτελεστής χρειάζεται πλέον… δέκα τελικές για να σκοράρει. Μια αναλογία που δεν θυμίζει σε τίποτα τον επιθετικό που έδινε βαθμούς σχεδόν με το καλημέρα.

Η φετινή σεζόν τον βρίσκει με μόλις τέσσερα τέρματα και 40 τελικές προσπάθειες σε 19 παιχνίδια. Το 65% αυτών εντός περιοχής, αλλά με ελάχιστη ουσία. Σε σχέση με τις δύο προηγούμενες χρονιές, όπου είχε υπερδιπλάσιες τελικές και σαφώς υψηλότερη αποτελεσματικότητα, η σύγκριση δεν αντέχει ιδιαίτερη ανάλυση.

Η πτώση του δεν είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη. Ο Άρης δημιουργεί λιγότερο, οι ακραίοι δεν παράγουν, και ο Ισπανός δείχνει να «κουμπώνει» μόνο με τον Ράτσιτς στον άξονα. Όμως, η πραγματικότητα παραμένει: ο Μορόν δεν απειλεί όπως παλιά.

Ο ανταγωνισμός που ο ίδιος άφησε να μπει από την πόρτα

Η άφιξη του Κριστιάν Κουαμέ και η παρουσία του Καντεβέρε δημιουργούν πλέον ένα περιβάλλον έντονου ανταγωνισμού στην κορυφή της επίθεσης. Ο Μανόλο Χιμένεθ δεν δίστασε να ρίξει άμεσα τον Ιβοριανό στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, μια κίνηση που φανέρωσε ξεκάθαρα ότι ο Άρης αναζητά λύσεις – και μάλιστα επειγόντως. Ο Μορόν, με τη φετινή του εικόνα, άφησε χώρο. Και ο Άρης τον εκμεταλλεύτηκε.

Στο παρελθόν, οι προπονητές του είχαν παράπονα για τη συμμετοχή του στο τακτικό πλάνο και την αμυντική του διάθεση. Ο Μορόν απαντούσε με γκολ. Φέτος, όμως, αυτό το «χαρτί» δεν υπάρχει. Η συνέπεια στο σκοράρισμα χάθηκε και μαζί της χάθηκε και το βασικό του πλεονέκτημα.
Και επειδή το πρόβλημα της δημιουργίας είναι συνολικό, ο Άρης μοιάζει να εξαρτάται λιγότερο από τον Ισπανό και περισσότερο από την ανάγκη να βρει νέες λύσεις.

Γιατί ο Χιμένεθ επέμεινε τόσο για νέο φορ

Η επιμονή του προπονητή για ενίσχυση στην κορυφή είχε δύο βασικές αιτίες:
– Την πτώση του Μορόν, που δεν μπορούσε πλέον να σηκώσει μόνος του το βάρος.
– Τους τραυματισμούς του Καντεβέρε, που άφηναν την ομάδα χωρίς εναλλακτική.
Το αποτέλεσμα ήταν μια σχέση εξάρτησης από τον Ισπανό, ακόμη και όταν δεν ανταποκρινόταν στο πλάνο. Αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί.

Ο Μορόν δεν είναι ο ίδιος παίκτης που χρειαζόταν μισή ευκαιρία για να σκοράρει. Και ο Άρης, βλέποντας την αποτελεσματικότητά του να εξαφανίζεται, κινήθηκε για να προστατεύσει τον εαυτό του. Ο ανταγωνισμός στην κορυφή της επίθεσης είναι πλέον πραγματικός — και ο Ισπανός καλείται να αποδείξει ότι δεν έχει τελειώσει η δική του ιστορία.

Πηγή: sfina.gr