Ο Κόντης… φέρνει Έλληνα στόπερ στον Ολυμπιακό - Πνευμονίδης οπως Κωστούλας!

Στο σύμπαν του Ολυμπιακού δεν υπάρχουν μόνο «δύο Κωστούλες» για κουβέντα. Υπάρχει ο Μπάμπης, που τρέχει με φόρα στο δικό του μονοπάτι, αλλά υπάρχει και ο μεγάλος αδελφός, ο Κωνσταντίνος Κωστούλας, που κάνει ένα καθαρό αγωνιστικό “statement” στον ΟΦΗ. Παίζει, δένει, μεγαλώνει. Και στην ομάδα του Πειραιά, αυτά δεν περνούν ποτέ απαρατήρητα.

Η νέα λογική: Δανεισμός εντός συνόρων, αλλά σε «υγιές» περιβάλλον

Κάποτε το “σωστό” για ένα ελληνικό ταλέντο ήταν να φύγει στο εξωτερικό, σε πρωταθλήματα με αναπτυξιακή παράδοση. Η Ολλανδία είχε γίνει μόδα – κι ο δανεισμός του Τσιμίκα στη Βίλεμ ήταν το παράδειγμα που όλοι έφερναν.

Σήμερα η λογική έχει αλλάξει. Δεν είναι καταστροφή να πάει ένας νεαρός Έλληνας σε ομάδα της Super League, αρκεί να είναι περιβάλλον που τον “δουλεύει” και τον βάζει στα βαθιά. Δηλαδή να παίξει, να κάνει λάθη, να διορθώσει, να γίνει βασικός. Και να επιστρέψει έτοιμος.

Το «μοντέλο Καλογερόπουλου»

Ο Αλέξης Καλογερόπουλος είναι το πιο χαρακτηριστικό case study. Πήρε το βάπτισμα του πυρός επί Μαρτίνς, δόθηκε δύο χρόνια στον Βόλο, σε ομάδα που μπορούσε να τον “σηκώσει” βασικό και να τον βάλει σε απαιτητικό περιβάλλον, όχι σε διαρκή άμυνα πανικού. Επέστρεψε και πλέον έχει ρόλο στο ρόστερ, με τον Μεντιλίμπαρ να του δίνει εμπιστοσύνη.

Και κάπου εκεί έρχεται το σοβαρό σημείο. Στις αρχές της χρονιάς χάρισε τίτλο. Για ένα παιδί 21 ετών, αυτό δεν είναι «λεπτομέρεια». Είναι υπογραφή.

Ο Κωστούλας του ΟΦΗ: “Δέσιμο” στην τριάδα Κόντη

Στη Βοιωτία, στον ημιτελικό του Κυπέλλου, βασικός για τον ΟΦΗ ήταν ο Κωνσταντίνος Κωστούλας. Ο μεγάλος αδελφός – ο πρώτος που έκανε «θόρυβο» όταν οι ομάδες της Αθήνας κατάλαβαν πως τα παιδιά του Θανάση “ξέρουν το τόπι”.

Η δική του διαδρομή είχε στροφές: δοκιμάστηκε στην πορτογαλική «ξαδέλφη» (Βίλο ντο Κόντε), δεν έδεσε, γύρισε και τελικά έμεινε ελεύθερος για να συνεχίσει στην πρώτη ομάδα του ΟΦΗ. Όμως ο Ολυμπιακός φρόντισε να κρατήσει προβάδισμα επαναγοράς – και ρεαλιστικά, προβάδισμα έχει ούτως ή άλλως, όταν το «νήμα» της ιστορίας είναι ερυθρόλευκο.

Η σεζόν δεν ξεκίνησε ιδανικά, αλλά η έλευση του Χρήστου Κόντη άλλαξε το έργο. Ο Έλληνας τεχνικός καθιέρωσε τριάδα στόπερ και ο Κωστούλας κόλλησε. Έδεσε με Κρίζμανιτς – Λαμπρόπουλο, έγινε βασικός και άρχισε να δείχνει ότι μπορεί να σταθεί με καθαρότητα στο επίπεδο.

Στον Πειραιά το παρακολουθούν: ένας «δικός τους» που ωριμάζει, που βγήκε από τη σχολή Συλαϊδόπουλου, που –σύμφωνα με την εικόνα του– λογίζεται ως από τους πιο έτοιμους της γενιάς του για Super League, πάνω από άλλους της ίδιας θέσης και πάνω από “ονόματα” που συζητήθηκαν περισσότερο για άλλους λόγους.

Με απλά λόγια, ο Κωστούλας αρχίζει να μοιάζει “νέος Καλογερόπουλος” ως προς το μοντέλο εξέλιξης. Δανεισμός/φυγή, παιχνίδια, ευθύνη, επιστροφή πιθανή — όχι θεωρία.

Στο βάθος… Πνευμονίδης: Δανεικός μέχρι το 2027 για να γυρίσει «ψημένος»

Αν η περίπτωση Κωστούλα δείχνει τη λογική του “παίζω και ωριμάζω”, ο Σταύρος Πνευμονίδης δείχνει  προγραμματισμό βάθους.

Ήταν από τους πρωταγωνιστές της προετοιμασίας, όμως στη «ζωντανή» σεζόν βρέθηκε ανάμεσα σε τρεις ταχύτητες (Α’, Β’, Κ19). Και τον Γενάρη πάρθηκε η απόφαση: δανεικός στον Ατρόμητο μέχρι το καλοκαίρι του 2027 – όχι “έως το καλοκαίρι και βλέπουμε”.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: ο Ολυμπιακός θέλει να τον δει βασικό ή πρωταγωνιστή σε ένα άλλο project, για να γυρίσει με εμπειρία, με σκληράδα, με “αίσθηση” του επαγγελματικού πρωταθλήματος. Όχι να πάει να “βοηθήσει λίγο” και να επιστρέψει με μισές παραστάσεις.

Ο Ολυμπιακός χτίζει με “παίκτες-έργα”, όχι μόνο με “παίκτες-είδηση”

Ο Καλογερόπουλος είναι το μοντέλο. Ο Κωστούλας δείχνει ότι μπορεί να γίνει το επόμενο. Ο Πνευμονίδης είναι η επένδυση βάθους. Και ο Μεντιλίμπαρ, με τις αποφάσεις του, δείχνει ότι βλέπει το ποδόσφαιρο ως διαδικασία: ρόλοι, ρυθμοί, εξέλιξη, σωστά σκαλοπάτια.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το στοίχημα του Ολυμπιακού, να μην ψάχνει κάθε χρόνο «έτοιμους» παντού, αλλά να φτιάχνει και τους δικούς του — και να τους παίρνει πίσω... ψημένους