Μόρας: "Ο Δημήτρης έφυγε προστατεύοντάς μας μέχρι την τελευταία ανάσα"

Ο Βαγγέλης Μόρας δεν μιλά απλώς για έναν χαμένο συγγενή. Μιλά για το άλλο του μισό. Η αφήγησή του είναι ένα οδοιπορικό στον πόνο, αλλά και στην απόλυτη αγάπη.

Δύο αδέρφια, μια κοινή πορεία και το σοκ της Αυστραλίας

Ο Βαγγέλης και ο Δημήτρης μεγάλωσαν αχώριστοι στη Λάρισα. Η διαφορά τους ήταν μόλις ένας χρόνος, η εμφάνισή τους σχεδόν ίδια. Η μοίρα άρχισε να δείχνει το σκληρό της πρόσωπο την άνοιξη του 2014, λίγο πριν το Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Ο Δημήτρης, παρά τα προβλήματα υγείας που προϋπήρχαν, ταξίδεψε στην Αυστραλία. Εκεί κατέρρευσε. Η διάγνωση ήταν κεραυνός: οξεία λευχαιμία.

Ο Βαγγέλης δεν δίστασε στιγμή. Εν μέσω Μουντιάλ, έκανε τις εξετάσεις και αποδείχθηκε συμβατός δότης. «Η μεταμόσχευση ήταν η πιο όμορφη πράξη της ζωής μου», θυμάται. Ήταν η στιγμή που ένιωσε ότι χάρισε ζωή στον άνθρωπο που αγαπούσε πιο πολύ από τον καθένα.

Το «έγκλημα» αγάπης: Η προστασία μέχρι το τέλος

Μετά την επέμβαση, η ελπίδα άνθισε για οκτώ μήνες, μέχρι που οι εξετάσεις έδειξαν ότι η ασθένεια επέστρεψε. Ο Δημήτρης πήρε την ηρωική απόφαση να γυρίσει στην Ελλάδα: «Αν είναι να πεθάνω, θα το κάνω σπίτι μου».

Ο Δημήτρης γνώριζε ότι το τέλος πλησίαζε, αλλά έπεισε τον Βαγγέλη να φύγει για την προετοιμασία της ομάδας του (Βερόνα) στην Ιταλία. Τον έδιωξε για να μην τον δει να σβήνει. Για να τον προστατέψει από την εικόνα του θανάτου.

Το τηλεφώνημα του τέλους: Μία μέρα μετά την άφιξή του στην Ιταλία, ήρθε το μοιραίο νέο. «Ο κόσμος μου κατέρρευσε». Το ταξίδι της επιστροφής στην Ελλάδα ήταν το πιο μακρύ και επώδυνο της ζωής του.

Η κληρονομιά του "Save Moras"

Ο Βαγγέλης Μόρας δεν άφησε τον πόνο να τον καταπιεί. Ίδρυσε το σωματείο “Save Moras”, με στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση για τη δωρεά μυελού των οστών.

«Σώζοντας, σώζεσαι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο νόημα. Η ζωή είναι μια ταινία που κυλά γρήγορα. Ξεχνάμε τι έχει αξία: η οικογένεια, οι σχέσεις, η βοήθεια στον συνάνθρωπο. Ο Δημήτρης μου έμαθε ότι είμαστε περαστικοί και πρέπει να δίνουμε νόημα σε αυτό το πέρασμα», είπε ο Μόρας.

Η ιστορία του Βαγγέλη Μόρα είναι ένα "χαστούκι" στην καθημερινότητά μας. Σε έναν κόσμο που αναλώνεται σε κίτρινους τίτλους και οπαδικές κόντρες, ο Μόρας μας υπενθυμίζει την ωμή αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο Δημήτρης δεν "έχασε" τη μάχη, γιατί μέσα από τον θάνατό του γεννήθηκε μια οργάνωση που σώζει ζωές καθημερινά. Ο Βαγγέλης φοράει πλέον μια "αόρατη θωράκιση", όπως λέει και ο ίδιος, αλλά η ευαισθησία του είναι εκείνη που τον κάνει σπουδαίο. Είναι ένας αληθινός αρχηγός, όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά στη ζωή.