Η 16η Μαρτίου του 2013 δεν έμεινε στην ιστορία της ΑΕΚ για ένα σημαντικό γκολ, αλλά για μια στιγμή που ξεπέρασε τα όρια του ποδοσφαίρου και μετατράπηκε σε διεθνές σκάνδαλο. Στο ΟΑΚΑ, η Ένωση νικούσε 2-1 τη Βέροια χάρη σε τέρμα του 20χρονου Γιώργου Κατίδη στο 84ο λεπτό, όμως ο τρόπος με τον οποίο ο νεαρός μέσος επέλεξε να πανηγυρίσει έμελλε να σβήσει αμέσως κάθε αγωνιστική διάσταση του αγώνα.

Ο Κατίδης, μέσα στην ένταση της στιγμής, απηύθυνε προς την εξέδρα έναν χαιρετισμό που εκλήφθηκε ως ναζιστικός. Η εικόνα έκανε αμέσως τον γύρο της Ελλάδας και του εξωτερικού, προκαλώντας τεράστιες αντιδράσεις. Δεν επρόκειτο απλώς για μια άστοχη ή προκλητική κίνηση. Για έναν σύλλογο με τη βαριά προσφυγική ιστορία της ΑΕΚ, το συγκεκριμένο στιγμιότυπο χτύπησε σε ένα εξαιρετικά ευαίσθητο σημείο της ταυτότητάς του.

Αμέσως μετά το τέλος του αγώνα, ο ποδοσφαιριστής προσπάθησε να δικαιολογήσει την πράξη του, υποστηρίζοντας ότι δεν γνώριζε τι ακριβώς συμβολίζει η κίνηση που έκανε. Δήλωσε πως δεν είναι ρατσιστής ή φιλοναζιστής και πως νόμιζε ότι επρόκειτο για μια χειρονομία που καλεί τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος. Με δημόσια τοποθέτησή του ανέλαβε την ευθύνη, χαρακτηρίζοντας ο ίδιος τη συμπεριφορά του «βλακώδη ενέργεια».

Στην προσπάθειά του να αποσυνδέσει τον εαυτό του από οποιαδήποτε ιδεολογική φόρτιση, ο νεαρός τότε ποδοσφαιριστής τόνισε πως γνώριζε πολύ καλά την ιστορία της ΑΕΚ ως προσφυγικού σωματείου. Υποστήριξε επίσης ότι είχε αφιερώσει το γκολ στον Μιχάλη Παυλή και επέμεινε ότι σε καμία περίπτωση δεν ήταν ρατσιστής. Στο πλευρό του στάθηκε εκείνες τις ώρες και ο προπονητής του, Έβαλντ Λίνεν, ο οποίος ανέφερε ότι ο παίκτης δεν είχε επίγνωση του συμβολισμού της κίνησής του και ότι είχε καταρρεύσει ψυχολογικά όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί.

Ωστόσο, η ζημιά είχε ήδη γίνει. Το θέμα δεν μπορούσε πλέον να περιοριστεί σε μια εξήγηση ή σε μια συγγνώμη. Η πράξη του Κατίδη είχε προκαλέσει σοβαρό πλήγμα στην εικόνα του συλλόγου, σε μια ήδη δραματική χρονιά για την ΑΕΚ. Τρεις ημέρες αργότερα, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΑΕ αποφάσισε τη διακοπή του συμβολαίου του μέχρι το τέλος της σεζόν, βάζοντας ουσιαστικά τέλος στην παρουσία του στην ομάδα.

Η υπόθεση πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις επειδή ο Κατίδης δεν ήταν ένας τυχαίος νεαρός ποδοσφαιριστής. Θεσσαλονικιός, προερχόμενος από τον Άρη, είχε περάσει από όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας και θεωρούνταν ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ελληνικά ταλέντα της γενιάς του. Με την Εθνική Νέων είχε φτάσει μέχρι τον τελικό του Euro U19 το καλοκαίρι του 2012, ως αρχηγός μάλιστα, πετυχαίνοντας καθοριστικά γκολ και μπαίνοντας στους δέκα καλύτερους παίκτες της διοργάνωσης, σύμφωνα με την UEFA. Εκείνη τη στιγμή, όλα έδειχναν πως είχε μπροστά του μια διαδρομή με μεγάλες προοπτικές.

Αντί γι’ αυτό, η καριέρα του άλλαξε βίαια κατεύθυνση. Μετά την αποχώρησή του από την ΑΕΚ, συνέχισε στη Νοβάρα της Serie B, την ώρα που η Ένωση βυθιζόταν στη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της. Λίγους μήνες αργότερα, ο σύλλογος υποβιβάστηκε για πρώτη φορά από τη μεγάλη κατηγορία και παράλληλα οδηγήθηκε σε χρεοκοπία ως Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία. Μέσα σε αυτό το ζοφερό φόντο, το επεισόδιο με τον Κατίδη έμοιαζε σχεδόν συμβολικό: μια στιγμή σύγχυσης, λάθους και αυτοκαταστροφής μέσα σε μια χρονιά γενικευμένης κατάρρευσης.

Δεκατρία χρόνια μετά, η 16η Μαρτίου του 2013 παραμένει μια από τις πιο σκοτεινές και αμήχανες ποδοσφαιρικές ημερομηνίες στη σύγχρονη ιστορία της ΑΕΚ. Όχι γιατί κρίθηκε ένα ματς στο 84’, αλλά γιατί ένα στιγμιαίο πανηγύρι μετατράπηκε σε εικόνα-στίγμα για έναν ποδοσφαιριστή, μια ομάδα και μια ολόκληρη εποχή που κατέρρεε μπροστά στα μάτια όλων. 

Στην ουσία η καριέρα ενός παίκτη που είχε τρομερές δυνατότητες καταστράφηκε. Έπαιξε στην Ιταλία και στην Νοβάρα, επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στη Βέροια, δεν κατάφερε ποτέ όμως να επανέλθει στο κορυφαίο επίπεδο.

Γιώργος Κατίδης Βέροια

ΑΕΚ