Ώρα αποφάσεων για Καρυπίδη! Χειρουργικές κινήσεις στο ρόστερ του Άρη

Είκοσι μία μεταγραφές σε μία σεζόν. Ο αριθμός από μόνος του λέει μια ιστορία — και δυστυχώς για τον Άρη, δεν είναι καλή. Το φετινό μεταγραφικό χαρτοφυλάκιο των «κίτρινων» είναι ένα σπάνιο case study στο πώς η ποσότητα μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της ποιότητας.

Οι Τερματοφύλακες: Πολυτέλεια που δεν χρειαζόταν

Ο Γιώργος Αθανασιάδης και ο Σωκράτης Διούδης ήταν αυτοί που μοιράστηκαν τελικά τα γάντια. Ο Λόβρο Μάικιτς, Κροάτης γκολκίπερ που αποκτήθηκε με προοπτική βασικής θέσης, κατέγραψε μόλις δύο συμμετοχές σε ολόκληρη τη σεζόν.

Πρόκειται για κλασικό παράδειγμα μεταγραφής που δεν έπρεπε να γίνει. Αν η ομάδα ήδη διέθετε δύο αξιόπιστες επιλογές στο τέρμα, η προσθήκη τρίτου γκολκίπερ απλώς δεσμεύει κεφάλαιο που θα αξιοποιούνταν καλύτερα αλλού. 

Η Άμυνα: Τραυματισμοί και Πτωτικές Πορείες

Νόα Σούντμπεργκ: Ο Σουηδός αμυντικός έχασε περίπου 3,5 μήνες από τη σεζόν λόγω τραυματισμού, καταλήγοντας σε μόλις 14 συμμετοχές. Υπάρχει η εντύπωση ότι, όταν ήταν διαθέσιμος, έδειξε αρκετά. Το ερώτημα είναι αν η διοίκηση γνώριζε εκ των προτέρων το ιατρικό ιστορικό του. Αδικήθηκε από τις απουσίες, αλλά μόνο αυτό δεν αρκεί.

Άλβαρο Τεχέρο: Ξεκίνησε εντυπωσιακά, δημιούργησε προσδοκίες, και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Αυτό το σχήμα — καλό ξεκίνημα, βουτιά στο πουθενά — επαναλήφθηκε σε αρκετές περιπτώσεις φέτος στον Άρη και θέτει ερωτήματα για τη διαχείριση των παικτών. 

Μάρκο Κέρκεζ: Δεύτερη θητεία, ίδιο αποτέλεσμα. Προπονείται, δεν αγωνίζεται. Αν η πρώτη φορά ήταν λάθος, η δεύτερη είναι ανεξήγητη. Ορισμός του «περιττού». 

Νοά Φαντιγκά: Μία από τις ελάχιστες θετικές εκπλήξεις της σεζόν στα άμυνας. Συνεισέφερε ουσιαστικά στο αριστερό άκρο της άμυνας και δικαίωσε σε αρκετά σημεία την απόφαση απόκτησής του. 

Η Μεσαία Γραμμή: Τέσσερις Μήνες Κενό

Η καρδιά μιας ομάδας ήταν και η μεγαλύτερη πληγή του Άρη.

Φρέντρικ Γένσεν: Απών για σχεδόν τέσσερις μήνες. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η ομάδα έχασε ολόκληρη μερίδα της χρονιάς χωρίς έναν παίκτη που φαινόταν βασικός στο σχεδιασμό. Η διοίκηση δεν αντέδρασε έγκαιρα με αντικατάστασή του τον Ιανουάριο. Βαθμός: 4/10 — με την επισήμανση ότι ο τραυματισμός δεν είναι αμάρτημα.

Κώστας Γαλανόπουλος: Απών τους τελευταίους δύο μήνες, μέτριος όταν ήταν παρών. Για έναν παίκτη με την εμπειρία που διαθέτει, η απόδοσή του ήταν κάτω από κάθε προσδοκία. 

Γκαμπριέλ Μισεουί: 12 συμμετοχές στη σεζόν. Δεν χρειάζεται άλλο σχόλιο. Αν ένας παίκτης δεν μπορεί να ξεπεράσει τις 12 συμμετοχές σε 30+ αγωνιστικές, κάτι έχει πάει πολύ στραβά είτε στην επιλογή είτε στη διαχείρισή του. 

Ούρος Ράτσιτς: Από τις λίγες μεταγραφές που πλησίασε τις προσδοκίες. Έδωσε ρυθμό και σταθερότητα στα παιχνίδια που αγωνίστηκε. Δεν άλλαξε τη σεζόν, αλλά τουλάχιστον δεν ήταν μέρος του προβλήματος. 

Η Επίθεση: Μηδέν Γκολ, Μηδέν Ασίστ — Κυριολεκτικά

Το πιο σοκαριστικό κεφάλαιο της χρονιάς.

Κάρλες Πέρεθ: 21 αγώνες, 0 γκολ, 0 ασίστ. Τραυματισμοί μεν, αλλά ακόμη και στα παιχνίδια που ήταν διαθέσιμος δεν άφησε ίχνος. Για έναν παίκτη εξτρέμ που αγοράστηκε με συγκεκριμένο ρόλο στο τελικό τρίτο, αυτό είναι κατάρρευση. 

Μιγκέλ Αλφαρέλα: 10 αγώνες, 0 γκολ, 0 ασίστ. Ίδιο μοτίβο. Τραυματισμοί και αόρατη παρουσία. Αν δύο επιθετικοί παίκτες έχουν τα ίδια μηδενικά, το πρόβλημα δεν είναι στατιστική σύμπτωση — είναι πρόβλημα επιλογής. 

Τίνο Καντεβέρε: Τρεις μήνες εκτός, αλλά και όταν αγωνίστηκε δεν έδειξε αυτό που χρειαζόταν η ομάδα. Διάθεση υπήρχε — ουσία στο παιχνίδι όχι. 0 γκολ, 0 ασίστ και εδώ. Βαθμός: 3/10

Τάσος Δώνης: Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ο μόνος επιθετικός παίκτης που, στα λιγοστά παιχνίδια που αγωνίστηκε, έδειξε ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά. Οι διαδοχικές μυϊκές θλάσεις τον κράτησαν εκτός τη μεγαλύτερη μερίδα της χρονιάς και αυτό στοίχισε ακριβά. Βαθμός: 6/10 — με αστερίσκο για τις απουσίες.

Λορέν Μορόν: Ο μόνος φορ που δικαίωσε. Και εδώ έγκειται μία από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις της σεζόν: αν ο Μορόν ήταν αξιόπιστος, γιατί αποκτήθηκαν τρεις ακόμη φορ; Τέσσερις αιχμές επίθεσης σε μια ομάδα που δεν είχε παίκτες στα άκρα είναι πολυτέλεια που η ομάδα δεν μπορούσε να αντέξει. Ο Ισπανός όμως δεν ήταν μεταγραφή.

Οι μεταγραφές Ιανουαρίου: Δύο Ακτίνες Φωτός

Μπενχαμίν Γκαρέ: Η καλύτερη μεταγραφή του Ιανουαρίου και ίσως της σεζόν. Αργεντίνος με ιταλικό διαβατήριο, ήρθε δανεικός και γρήγορα έγινε αναντικατάστατος. Αυτό είναι και μια πικρή παρατήρηση: ο καλύτερος παίκτης που απέκτησε ο Άρης φέτος ήρθε τον Ιανουάριο, δανεικός. 

Μάρτιν Χόνγκλα: Ξεχώρισε από τη μάζα των αποτυχημένων μεταγραφών, χωρίς να φτάσει το επίπεδο του Γκαρέ. Συνεισέφερε ουσιαστικά στα παιχνίδια που αγωνίστηκε. 

Ότμαν Μπουσαΐντ & Κριστιάν Κουαμέ: Δύο ακόμη ονόματα που δεν άφησαν εντύπωση. Ήρθαν, έπαιξαν λίγο, έφυγαν στο περιθώριο.

Το Συνολικό Πρόβλημα: Δεν είναι οι παίκτες — είναι η φιλοσοφία

Η λίστα των μεταγραφών αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο από απλά κακές επιλογές. Ο Άρης φαίνεται να λειτουργεί χωρίς σαφή αγωνιστικό πλάνο κατά την απόκτηση παικτών. Πώς εξηγείς αλλιώς τέσσερις φορ σε μια ομάδα που πεινούσε για δημιουργικότητα στα άκρα; Πώς εξηγείς τρεις τερματοφύλακες; Πώς εξηγείς τον Κέρκεζ — για δεύτερη φορά;

Το σχέδιο «δημιουργίας από μηδενική βάση» εφαρμόστηκε ξανά, και ξανά απέτυχε. Στην τελευταία οκταετία λειτούργησε μόνο το 2018, όταν ήταν αναγκαστική επιλογή μετά την άνοδο. Σε κάθε άλλη περίπτωση οδήγησε στα ίδια αποτελέσματα.

Τα Playoffs 5-8 έρχονται ως τελευταία ευκαιρία για ευρωπαϊκό εισιτήριο. Αν η ομάδα δεν καταφέρει εκεί αυτό που δεν κατάφερε σε 26 αγωνιστικές, η αποτίμηση της σεζόν θα είναι ακόμη πιο σκληρή. Και δικαίως. Το σίγουρο είναι, ότι ο Θόδωρος Καρυπίδης θα πρέπει να πάρει μεγάλες αποφάσεις το καλοκαίρι. Γιατί πλέον απαιτούνται χειρουργικές κινήσεις...