ΠΑΟΚ: Ένας «Ντέλιας» δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη

Ο Δικέφαλος δεν παρουσιάζει απλώς μια ποσοτική κάμψη, αλλά μια δραματική αδυναμία να δημιουργήσει «καθαρές» ευκαιρίες που θα αναγκάσουν τον αντίπαλο τερματοφύλακα σε δύσκολες επεμβάσεις.

Η «φτώχεια» της εστίας: Μία τελική ανά ντέρμπι!

Η στατιστική απεικόνιση των δύο τελευταίων μεγάλων αναμετρήσεων είναι αμείλικτη. Τόσο στο «Γ. Καραϊσκάκης» απέναντι στον Ολυμπιακό, όσο και στην Τούμπα κόντρα στον Παναθηναϊκό, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να σημαδέψει την αντίπαλη εστία μόλις μία φορά σε κάθε παιχνίδι.

Στο Φάληρο, ο Γιάννης Κωνσταντέλιας ήταν ο μόνος που προσπάθησε να πάρει την ομάδα στις πλάτες του, αποτελώντας τη μοναδική ουσιαστική απειλή. Όμως, ένας «Ντέλιας» δεν είναι αρκετός όταν οι υπόλοιποι μεσοεπιθετικοί κινούνται σε ρηχά νερά.

Απέναντι στο «τριφύλλι», η μοναδική στιγμή που ο ΠΑΟΚ άγγιξε το γκολ ήταν με τον Αλεξάντερ Γερεμέγιεφ, ο οποίος όμως δεν μπόρεσε να μετουσιώσει σε τέρμα τη σπουδαιότερη ευκαιρία της ομάδας του.

Το κοινό συμπέρασμα και των δύο αγώνων; Ο ΠΑΟΚ υποφέρει στην τελική πάσα και στη δημιουργία προϋποθέσεων για γκολ, δουλεύοντας πολύ για να παράξει ελάχιστα.

Ο «βουβός» πάγκος: Η απουσία του παίκτη-αποκαλυπτήριου

Ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του ΠΑΟΚ στο πρώτο μισό της σεζόν ήταν η πολυφωνία και οι λύσεις που ερχόταν από τις αλλαγές. Σήμερα, αυτό το στοιχείο μοιάζει να έχει εξαφανιστεί.

Σε παιχνίδια πλέι οφ, όπου οι δυνάμεις εξαντλούνται και οι λεπτομέρειες κρίνουν τους τίτλους, ο Λουτσέσκου δεν βρίσκει τον παίκτη που θα έρθει από τον πάγκο για να φέρει νέα τακτική προσέγγιση ή να ανακατέψει την αντίπαλη άμυνα.

Έναν παίκτη έστω που θα μπει για να πιέσει ψηλά και να κερδίσει μέτρα στο γήπεδοκαι να  βγάλει μια ενέργεια «out of the box» που θα ξεκλειδώσει το ματς.

Αυτή η έλλειψη προσωπικότητας από τις εφεδρείες καθιστά τον ΠΑΟΚ προβλέψιμο και «μονόχνωτο» στο παιχνίδι του. Όταν το βασικό πλάνο δεν αποδίδει, δεν υπάρχει το «Plan B» που θα δώσει την απαραίτητη ώθηση.

Ο ΠΑΟΚ μπαίνει στην τελική ευθεία των πλέι οφ έχοντας χάσει τον κυνισμό του. Χωρίς καθαρές φάσεις στην εστία και χωρίς βοήθεια από το βάθος του ρόστερ, η διατήρηση των κεκτημένων και η διεκδίκηση των στόχων μοιάζει με «βουνό». Η ανάγκη για έναν παίκτη που θα βγει μπροστά —πέρα από τον Κωνσταντέλια— είναι πιο επιτακτική από ποτέ.