Ο συγκλονιστικός επικήδειος του Ραζβάν και το τελευταίο φιλί!

Η Ρουμανία σταμάτησε να αναπνέει σήμερα στο Βουκουρέστι. Στον Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου, η ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική ελίτ, πολιτικοί και χιλιάδες απλοί φίλαθλοι συγκεντρώθηκαν για να πουν το «ύστατο χαίρε» στον Μιρτσέα Λουτσέσκου. 

«Πάλεψε, κέρδισε, εκπαίδευσε»

Με τρεμάμενη φωνή αλλά με λόγια που έσταζαν σεβασμό, ο Ραζβάν περιέγραψε τον πατέρα του όχι μόνο ως τον «Στρατηγό» των γηπέδων, αλλά ως έναν αιώνιο δάσκαλο της ζωής.

«Ήταν ένας πραγματικός μαχητής. Στη διαδρομή του πάλεψε σκληρά, γεύτηκε τη δόξα της νίκης, βίωσε την πίκρα της ήττας, αλλά η μεγαλύτερη του κληρονομιά ήταν η επιθυμία του να εκπαιδεύει χαρακτήρες και να διαμορφώνει ανθρώπους», ανέφερε ο Ραζβάν, αναδεικνύοντας την παιδαγωγική πλευρά του πατέρα του.

«Ελπίζω τώρα που αναπαύεται, να μπορεί να καθίσει κάπου ψηλά, να χαμογελάσει και να πει στον εαυτό του: "Άξιζε τον κόπο, είμαι ικανοποιημένος". Ως γιος του, το μόνο που θέλω είναι να νιώθει χαρούμενος για όλα όσα κατάφερε να χτίσει σε αυτή τη ζωή».

Η στιγμή που «λύγισε» το Βουκουρέστι

Μόλις ο Ραζβάν ολοκλήρωσε τον επικήδειο, η αίθουσα βυθίστηκε σε απόλυτη σιωπή. Ο τεχνικός του Δικεφάλου πλησίασε το φέρετρο και με μια κίνηση γεμάτη συμβολισμό, έσκυψε και φίλησε την εικόνα που βρισκόταν πάνω στη σορό.

Τα δάκρυά του έγιναν δάκρυα όλης της Ρουμανίας, σε έναν αποχαιρετισμό που ξεπέρασε τα όρια του αθλητισμού και έγινε ένα παγκόσμιο σύμβολο αγάπης μεταξύ πατέρα και γιου.

Ο Ραζβάν Λουτσέσκου απέδειξε γιατί θεωρείται μια από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Η ικανότητά του να παραμείνει όρθιος μετά από μια τέτοια απώλεια και να αρθρώσει λόγο που τιμά το παρελθόν ενώ κοιτάζει το μέλλον, δείχνει το μέγεθος του ανθρώπου. Ο ΠΑΟΚ περιμένει την επιστροφή ενός προπονητή που πλέον κουβαλάει μαζί του όλη τη δύναμη και την ευλογία του «Μεγάλου Μιρτσέα».

Όποιος είδε τον Ραζβάν σήμερα στο Βουκουρέστι, κατάλαβε από πού πηγάζει αυτό το πείσμα και η άρνηση για την ήττα που βγάζει στους πάγκους. Ο Μιρτσέα δεν έφυγε απλώς· "μετακόμισε" μέσα στον γιο του.

Ο επικήδειος λόγος του Ραζβάν ήταν η καλύτερη "τακτική ανάλυση" μιας ζωής γεμάτης αγώνες. Ο Ραζβάν θα επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη, όχι μόνο για να πάρει τίτλους, αλλά για να κάνει τον πατέρα του να χαμογελάει από εκεί ψηλά, βλέποντάς τον να συνεχίζει την παράδοση.