Η ζωή μας όλη και η μισή μου ζωή στο ρεπορτάζ Παναθηναϊκού, ήταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης. Εφυγε από την ζωή στα 90 του χρόνια και όταν το έμαθα την Παρασκευή το πρωί ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Διότι ναι μεν γνωρίζαμε, ότι τον τελευταίο καιρό δεν ήταν καλά, αλλά όταν φεύγει ένας άνθρωπος, που έχεις ζήσει τόσα καταλαβαίνεις, ότι η ζωή προχωράει και πιο γρήγορα από ότι νομίζουμε.

Αν με μία λέξη πρέπει να χαρακτηρίσω τον καπετάνιο είναι η λέξη αυθεντικός. Αυτό που έβλεπες, αυτό ήταν. Δεν έκρυβε τίποτα. Και το κυριότερο μετά από τα ξεσπάσματά του ποτέ δεν έκανε τα λόγια του πράξη. Την μία ημέρα στα έχωνε την επόμενη το είχε ξεχάσει. Στον Παναθηναϊκό είχα την τύχη να τον γνωρίσω με το καλημέρα με το που μπήκα στο ρεπορτάζ το 1986. Είχαμε εγώ σαν ρεπόρτερ και αυτός σαν πρόεδρος μία σχέση που πέρασε από διάφορα στάδια. Μία μαστίγιο, μία καρότο, αλλά το σίγουρο είναι, ότι τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση και την ημέρα που αποχώρησε το 2000 από τον Παναθηναϊκό στενοχωρήθηκα.

Από το 1979 έως το 2000 πέτυχε το βασικό του όραμα, να καθιερώσει τον Panathinaikos στην Ευρώπη ώς την κορυφαία ελληνική ομάδα στα σαλόνια. Πήγε σε δύο ημιτελικούς πρωταθλητριών και τσάμπιονς λιγκ ο Παναθηναϊκός. Το 1985 έπεσε πάνω στην Λίβερπουλ και την σφαγή με ακυρωμένο κανονικό γκολ του Ρότσα και ένα πέναλτι στον Σαραβάκο, που δεν δόθηκε και στην δεύτερη φορά το 1996 άγγιξε το θαύμα νίκησε τον τεράστιο Αγιαξ στο σπίτι του έγινε ο Panathinaikos πρώτο θέμα στο CNN, αλλά στη ρεβάνς ο Αγιαξ νίκησε με 3-0 και πέρασε στον τελικό. Δύο φορές, λοιπόν, έφθασε μία ανάσα ο Παναθηναϊκός του Γιώργου Βαρδινογιάννη από τον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης και αυτή ήταν η καθιέρωση του Panathinaikos, μετά τον τελικό του Γουέμπλει το 1971.

Διαβάστε τη συνέχεια στο sdna.gr

LIFE

Παναθηναϊκός