«Πιστεύω όλος ο μήνας ήταν μαγικός. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια στιγμή. Οι στιγμές που ήταν πραγματικά μαγικές ήταν η στιγμή της ανάκρουσης του Εθνικού Ύμνου. Γιατί το λέω αυτό; Δεν θέλω να μιλήσω ποδοσφαιρικά, αποκρούσεις κτλ. Αυτά ο κόσμος τα γνωρίζει, αλλά η στιγμή εκείνη που νιώθεις ότι είναι ο εθνικός ύμνος, ότι όλος ο Ελληνισμός σε παρακολουθεί, φέρεις το βάρος της ευθύνης κτλ., όλο αυτό καμιά φορά βαραίνουν τα πόδια σου, τα χέρια σου», σχολίασε και συμπλήρωσε στη συνέχεια:

«Και μάλιστα όταν πας στον τελικό, όταν φτάσεις στον τελικό και ξέρεις τώρα εδώ πέρα φτάσαμε στο τέλος και επειδή η θέση είναι τέτοια, δηλαδή το να είσαι τερματοφύλακας, το μισό λάθος θα στοιχίσει. Σε πιάνει μια αγωνία να μην το κάνεις. Λες να μην το κάνω σήμερα».

Πρόσθεσε: «Το 2003 και 2004, λόγω της προπόνησης, με τα πεσίματα, είχα πόνους στη μέση. Λοιπόν, σκεφτείτε ότι από το 2004 μέχρι το 2011, περίπου έναν μέσο όρο πενήντα παιχνίδια, σε κάθε παιχνίδι έκανα μια ένεση παυσίπονη, πριν το παιχνίδι. Είτε πόναγα είτε δεν πόναγα. Στο Euro έκανα. Σε κάθε παιχνίδι. Καλά, ήταν έξι παιχνίδια. Αυτό είναι η πρώτη φορά που το λέω, αλλά θέλω να πω ότι είναι αυτό που λέμε η ρουτίνα. Δηλαδή πόναγα δεν πόναγα, θα την έκανα». 

LIFE

Ολυμπιακός