Λύγισε ο Χατζηγιοβάνης στη γιορτή του ΠΣΑΠΠ: «Ήθελα μόνο να βοηθήσω ένα παιδί να ζήσει» (ΒΙΝΤΕΟ)

Μια στιγμή που ξεπέρασε τα όρια του ποδοσφαίρου και ανέδειξε την ανθρώπινη πλευρά του αθλητισμού εκτυλίχθηκε στην 45η γιορτή του ΠΣΑΠΠ, με πρωταγωνιστή τον Τάσο Χατζηγιοβάνη.

Ο Έλληνας μεσοεπιθετικός της Ομόνοιας τιμήθηκε για τη φιλανθρωπική του προσφορά και την κοινωνική του ευαισθησία, σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά βράβευση.

Ο διεθνής ποδοσφαιριστής ανέβηκε στο βήμα για να παραλάβει την τιμητική διάκριση, ωστόσο από τα πρώτα του λόγια έγινε φανερό πως η συγκεκριμένη στιγμή δεν ήταν εύκολη για εκείνον. Με δάκρυα στα μάτια και τη φωνή του να σπάει, μίλησε για την προσπάθεια να βοηθήσει ένα μικρό παιδί που έδινε τη δυσκολότερη μάχη της ζωής του.

Ο Χατζηγιοβάνης είχε συμμετάσχει ενεργά στην προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων, συνεισφέροντας στην κάλυψη εξόδων νοσηλείας του τετράχρονου Δημήτρη Όθωνα, ο οποίος έπασχε από νευροβλάστωμα. Στο πλαίσιο της προσπάθειας συγκεντρώθηκε το ποσό των 12.500 ευρώ, με την ελπίδα πως το παιδί θα μπορούσε να έχει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.

Δυστυχώς, παρά την προσπάθεια και την κινητοποίηση που υπήρξε, ο μικρός Δημήτρης δεν κατάφερε να νικήσει την ασθένεια και έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του βαθιά θλίψη.

Αναλυτικά όσα ειπε ο συγκλονιστικός Τάσος Χατζηγιοβάνης: 

“Έχω λίγο άγχος. Μου είναι πολύ δύσκολη στιγμή, κρατιέμαι για να μην συγκινηθώ. Ευχαριστώ πολύ τον ΠΣΑΠΠ για την τιμή που μου έκανε να βρίσκομαι εδώ. Δεν έκανα τη δωρεά για να προβληθώ, δεν σκέφτηκα ότι θα βρίσκομαι εδώ. Το μόνο που ήθελα απλώς ήταν να βοηθήσω ένα παιδί να ζήσει.

Όταν έμαθα την ιστορία με τον μικρό Όθωνα Δημήτρη, η μόνη μου σκέψη ήταν να τον βοηθήσω να έχει μία δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.

Ήρθα σε επικοινωνία με την μητέρα του και ήλπιζα κι εγώ μαζί της να τα καταφέρει. Δυστυχώς όμως αργότερα ο Δημήτρης έφυγε από την ζωή. Όσα μαθαίνω τις τελευταίες μέρες με στενοχωρούν και με προβληματίζουν βαθιά. Αυτό που θέλω να πω είναι να είμαστε προσεκτικοί, ώστε να βεβαιωνόμαστε πως η βοήθεια μας φτάνει εκεί που πρέπει.

Να μην κλείσουμε την καρδιά μας, γιατί αύριο πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα χρειάζεται την βοήθεια μας, μία οικογένεια που θα περνά δύσκολα. 

Κάποιος που έχει θα ανάγκη πρέπει να ξέρει ότι δεν είναι ποτέ μόνος. Δεν μπορούμε ποτέ να αλλάξουμε την έκβαση μιας δύσκολης ιστορίας, μπορούμε όμως να σταθούμε δίπλα σε εκείνον που τη ζει, ο καθένας όπως μπορεί.

Σκέφτομαι κάθε μέρα εκείνους που προσφέρουν αθόρυβα, χωρίς να μάθουμε ποτέ το όνομα τους. Θα ήθελα το σημερινό χειροκρότημα να φτάσει και σε αυτούς. Εγώ πιστεύω ότι το καλό πάντα νικά και θα συνεχίσω να δίνω και να προφέρω όπως και όπου μπορώ”.