Συνιστά κάτι απόλυτα λογικό και δικαιολογημένο να συμβαίνει τούτη την εποχή: να προκύπτει συζήτηση και ανάλυση σχετικά με τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου και τις ανάγκες της ΑΕΚ τούτο το χειμώνα, κάποιες εκ των οποίων για να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχουν από το καλοκαίρι. Για παράδειγμα αναφέρω την υποχρέωση για ενίσχυση στο δεξί άκρο της άμυνας της πρωταθλήτριας, ανάγκη η οποία υπάρχει αρκετό καιρό, διότι πολύ απλά δεν έχουν αξιοποιηθεί τρία με τέσσερα παράθυρα ενίσχυσης από τον Δικέφαλο και τους εκάστοτε υπεύθυνους του κιτρινόμαυροι αγωνιστικού σχεδιασμού. Ωστόσο προφανώς και δεν είναι η μοναδική, αυτή η διαχρονική, ανάγκη προσθήκης, μιας και ειδικά στην κιτρινόμαυρη άμυνα σημειώναμε πως χρειαζόταν να αποκτηθεί και ένας κεντρικός αμυντικός. Μάλιστα αρχικά το ανέφερε και ο σχεδιασμός των κιτρινόμαυρων χωρίς ωστόσο τελικά να προκύπτει αποτέλεσμα, σε αντίθεση με τα άκρα της άμυνας για παράδειγμα, όπου η Ένωση δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη ζέση να κινηθεί για την ενίσχυσή της…

Θαρρώ πως έπειτα από τέσσερις μήνες που τρέχει η σεζόν και μετά 19 επίσημες αναμετρήσεις (26 με τα φιλικά) είναι λογικό και δικαιολογημένο να προκύπτει ουσιαστικό συμπέρασμα, όχι οριστικό σε ότι αφορά σε όσους έχουν αποκτηθεί, αλλά σίγουρα to the point σχετικά με τις ανάγκες που δεν καλύφθηκαν: όπως αυτό του δεξιού μπακ, του κεντρικού αμυντικού και ίσως ενός ακόμη χαφ-εξτρέμ, αλλά ας μείνουμε σε αυτά που στο δικό μου κεφάλι αποτελούσαν βασική ανάγκη και υποχρέωση, τα πιο εξεζητημένα τα αναλύουμε όταν καλυφθούν αυτά που πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα. Σε ότι αφορά στη θέση του στόπερ, με δεδομένο πως αυτή είναι η τελευταία σεζόν του Ντομαγκόι Βίντα, είναι λογικό να απαιτείται ένας κεντρικός αμυντικός και δη για αντι-Μουκουντί, ειδικά από τη στιγμή που δεν υπολογίζεται ο Γκεοργκίεφ για εκεί, σε ότι αφορά στον αντι-Ρέλβας επιβάλλεται να είχε ήδη αξιοποιηθεί ο Αλεξίου και λανθασμένα δεν έχει γίνει έως τώρα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο enwsi.gr

LIFE

ΑΕΚ