Kυζιρίδης: Η εξομολόγηση για το ντεμπούτο στην Εθνική!

Ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης, ο 25χρονος άσος που έζησε την απόλυτη ποδοσφαιρική ευτυχία στο Παγκρήτιο Στάδιο, θέλησε να μοιραστεί με τον κόσμο τι κρύβεται πίσω από τα 28 λεπτά που αγωνίστηκε κόντρα στην Ιταλία.

Η δικαίωση μετά την αναμονή

Λίγες ημέρες μετά την παρθενική του κλήση στην Εθνική ομάδα, ο Κυζιρίδης βρέθηκε στην αποστολή για το φιλικό με τους «Ατζούρι». Η στιγμή της αλλαγής στο 62ο λεπτό δεν ήταν απλώς μια τυπική αντικατάσταση.

Ήταν η ανταμοιβή για έναν ποδοσφαιριστή που έμαθε να επιβιώνει μέσα από τις δυσκολίες, να ξεπερνά τους τραυματισμούς και να διαχειρίζεται το βάρος της αμφιβολίας που συχνά «χτυπά την πόρτα» των αθλητών.

Ο Κυζιρίδης δεν αρκέστηκε σε ένα τυπικό "ευχαριστώ". Μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό, αποτύπωσε με συγκλονιστικό τρόπο το μέγεθος της διαδρομής του:

«Μετά από χρόνια προσπάθειας, αμέτρητες θυσίες και στιγμές που η αμφιβολία έμοιαζε πιο δυνατή από την ελπίδα, ήρθε η στιγμή που ονειρευόμουν από παιδί. Χθες φόρεσα για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής ομάδας και έκανα το ντεμπούτο μου. Δεν ήταν ένας εύκολος δρόμος. Υπήρξαν τραυματισμοί, απογοητεύσεις, εμπόδια και στιγμές που έπρεπε να βρω τη δύναμη να συνεχίσω όταν όλα έδειχναν δύσκολα. Όμως κάθε δυσκολία με έκανε πιο δυνατό και κάθε αποτυχία με έφερε ένα βήμα πιο κοντά σε αυτή τη μέρα». έγραψε ο Κυζιρίδης. 

Το δέος του Εθνικού Ύμνου

Η στιγμή που ο Κυζιρίδης πάτησε το γρασίδι του Παγκρητίου, ακούγοντας τον εθνικό ύμνο, αποτελεί για τον ίδιο ένα ορόσημο ζωής.

Όπως ο ίδιος παραδέχεται, η επιτυχία αυτή δεν είναι ατομική ιδιοκτησία: «Η στιγμή που άκουσα τον εθνικό ύμνο και πάτησα το γήπεδο δεν ανήκε μόνο σε εμένα. Ανήκε στην οικογένειά μου, στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μου, αλλά και στο μικρό παιδί που κάποτε ονειρευόταν αυτή τη στιγμή».

Για τον 25χρονο μεσοεπιθετικό, το χθεσινό φιλικό δεν αποτελεί το «ταβάνι», αλλά το εφαλτήριο. Αντιμετωπίζοντας την κλήση στην Εθνική ως μια βαριά ευθύνη, ο Κυζιρίδης στέλνει ένα μήνυμα προς κάθε νέο αθλητή: η επιτυχία δεν είναι θέμα συγκυρίας, αλλά ακλόνητης θέλησης.

«Το ντεμπούτο δεν είναι το τέλος ενός ταξιδιού· είναι η αρχή μιας νέας ευθύνης. Με ταπεινότητα, ευγνωμοσύνη και ακόμα μεγαλύτερη δίψα, θα συνεχίσω να δουλεύω για να τιμώ αυτή τη φανέλα και τη χώρα μου. Τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται επειδή είναι εύκολα. Πραγματοποιούνται όταν αρνείσαι να τα εγκαταλείψεις», καταλήγει με νόημα ο διεθνής πλέον ποδοσφαιριστής.