Στην πρεμιέρα, λοιπόν του μεγάλου Ζιντάν στο «Σταντ ντε Φρανς» και στο σπίτι του, ως οικοδεσπότης και ομοσπονδιακός τεχνικός των «Πετεινών», η Γαλλία δεν μπόρεσε να πάει πέρα του 1-1 με την Ιταλία, που ύστερα από τρία χαμένα, και μάλιστα συνεχόμενα Μουντιάλ βρίσκεται ακόμη στη φάση ενός ορθάνοικτου εργοταξίου.

 Ξεκαθαρίζοντας ότι τα γαλλικά φαινόμενα έπαιξαν σαφώς καλύτερα κυνηγώντας τη νίκη με μεγαλύτερο πάθος, αλλά και συχνότητα, στον αντίποδα θα πρέπει να υπογραμμιστεί και η μεγαλειώδης εμφάνιση του Ντονναρούμμα που έσωσε τη Squadra Azzurra σε τουλάχιστον έξι περιπτώσεις.

 Ο πρώην κάτοικος Παρισιού, γκολκίπερ επί 4 χρόνια της Παρί Σεν Ζερμέν χάρη στα αντανακλαστικά, την κλάση του, αλλά και τη σπάνια διορατικότητα να «διαβάζει» τη φάση πριν καν εξελιχθεί απέκρουσε ό,τι μπορούσε στις επιθέσεις των Ντουέ και Ντεμπελέ, Ραμπιό, Καμαβινγκά και ξανά Ντεμπελέ μένοντας στήλη άλατος μόνο μπροστά από τη μαγεία του Ολίσε που με απευθείας, αριστοτεχνικό φάουλ άνοιγε το σκορ υπέρ των Γάλλων.

 Η Ιταλία, που στο 0-0 είχε χάσει με τους Κεν και Σεμπαστιάνο Εσπόζιτο την ευκαιρία να πανηγυρίσει πρώτη δεν το’ βαλε κάτω και ούτε πτοήθηκε. Το αντίθετο: με πρέσινγκ, συμπαγείς γραμμές στο κέντρο και γρήγορες αντεπιθέσεις κυνήγησε την ισοφάριση την οποία και βρήκε έστω κι αν με τυχερό τρόπο, ύστερα από λάθος εκτίμησης του Ντα Κούνια. Κι αφού ισορρόπησε το σκορ επιχείρησε να φύγει από το Παρίσι με ολόκληρη τη λεία. "Δύσκολη ομάδα η Ιταλία, παραδέχτηκε και ο Ζιντάν. Η άμυνά της άγγιξε την τελειότητα και μου θύμισε την παλιά, καλή Ιταλία".

 Σε σχέση με το σοκαριστικό 0-2 από το Βέλγιο στη Ρώμη, στην πρεμιέρα του Nations League και του Μαντσίνι Νο 2 στον πάγκο της, η Ιταλία (που πριν το ταξίδι στο Παρίσι είχε συντρίψει 1-4 την Τουρκία) έδειξε σαφή σημάδια ανάκαμψης και βελτίωσης που αργά, αλλά σταδιακά θα την επαναφέρουν στην ελίτ των ευρωπαϊκών δυνάμεων.

 Ο Μαντσίνι (τον οποίο ουδείς ήθελε για 2η φορά στον πάγκο, ύστερα από την «προδοσία» για χάρη των πετροδολαρίων των Σαουδαράβων), υποσχέθηκε όχι μόνο ότι θα ξανακάνει την εθνική Ιταλίας «μεγάλη», αλλά και ότι θα ξανά κατακτήσει το Έβερεστ. Και όταν το υπόσχεται ο μόνος προπονητής που (το 2021) χάρισε στη Squadra Azzurra την τελευταία της χαρά ενός Euro, αν μη τι άλλο σημαίνει ότι διαθέτει την κατάρτιση και την πείρα να δει κάπως πιο μακριά από τους όποιους επικριτές του.                 

Ρομπέρτο Μαντσίνι Ιταλία Ποδόσφαιρο Διεθνή