Το γεγονός πως επανέλαβε, ότι υποστηρίζει τη Γιουβέντους από παιδάκι προέκυψε εντελώς τυχαία, από μία φαινομενικά αθώα ερώτηση, ανήμερα του Βελγίου- Ιταλίας (4-1). Και για την εφημερίδα «La Gazzetta dello Sport» (βούτυρο στο ψωμί της) αποτέλεσε έμπνευση για να μάθει ο κόσμος ποια ομάδα υποστηρίζουν και οι υπόλοιποι προπονητές της Serie A.

 Η ερώτηση στον σημερινό, ομοσπονδιακό τεχνικό της «Squadra Azzurra» είχε να κάνει με την αρνητική, για την Ιταλία αύρα του γηπέδου των Βρυξελλών, που εδώ και κάποια χρόνια μετονομάστηκε σε «Βασιλιάς Μποντουέν», αλλά είχε μείνει δυστυχώς στην Ιστορία ως «Χέιζελ».  

 «Για έναν juventino, είπε ο Μαντσίνι η τραγωδία στον τελικό με τη Λίβερπουλ δεν πρόκειται να ξεχαστεί ποτέ». Ούτε και για την εθνική Ιταλίας που, στο ίδιο γήπεδο, χρόνια μετά (2000) έχασε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης με τον δραματικότερο των τρόπων. Μέχρι το ’91 νικούσε 1-0, ο Ντίνο Τζοφ και οι υπόλοιποι του πάγκου ήταν έτοιμοι να μπουν και να πανηγυρίσουν στον αγωνιστικό χώρο, αλλά στο 92’ ο Βιλτόρ ισοφάρισε και στην παράταση, ο Τρεζεγκέ πέτυχε το πρώτο, και τελευταίο golden- goal της Ιστορίας.

 Αυτά, για την πράγματι κακή, για τους Ιταλούς αύρα του «Μποντουέν» όπου η Ιταλία τελικά θα γνώριζε μία ακόμη ταπεινωτική ήττα, αυτή τη φορά με 4-1 από το εξωπραγματικό Βέλγιο. Διαβάστε ποια ομάδα υποστηρίζουν οι υπόλοιποι προπονητές της Serie A επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον στον Λουτσάνο Σπαλλέττι.

 Ο σημερινός προπονητής της Γιουβέντους, που έχει περάσει και από τους πάγκους των Ρόμα, Ίντερ, Νάπολι (με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα), αλλά και εθνική Ιταλίας δεν έκρυψε ποτέ του την αγάπη του για τη Φιορεντίνα.

 Λογικό, από τη μία όταν έχεις γεννηθεί δίπλα από τη Φλωρεντία και συγκεκριμένα στο Τσερτάλντο, λιγότερο λογικό από την άλλη όταν, και για τους μεν, και για τους δε τόσο το όνομα της Φιορεντίνα, όσο εκείνο της Γιουβέντους μπορεί να προκαλέσουν πολλαπλές αντιδράσεις θυμού. Φταίει η περίπτωση του Αντονιόνι, που αρνήθηκε κάποτε να μετακομίσει στο Τορίνο, φταίει όμως και η μεταγραφή, με το έτσι θέλω, και μάλιστα νύχτα, του Μπάτζο που έβαλε τα κλάματα όταν έμαθε πως τον είχαν πουλήσει στη Γιουβέντους.

 Φιορεντίνα είναι και ο Σάρρι (Αταλάντα), λόγω του πατέρα του, αλλά και λίγο Νάπολι, την πόλη όπου γεννήθηκε. Εκεί γεννήθηκε και ο Παλλαντίνο (Μπολόνια), και παρόλο που μεγάλωσε με τις γιγαντοαφίσες των Μπάτζο, Ντελ Πιέρο και Ζιντάν στο δωμάτιό του είχε και μία, μεγαλύτερη απ’ όλες του… Μαραντόνα.

 Νάπολι υποστηρίζει και ο Πιζακάνε (Κάλιαρι), αλλά για να μην τον παρεξηγήσουν δηλώνει οπαδός (λόγω Μαραντόνα) της Μπόκα Τζούνιορς. Τι κάνει, δηλαδή, νιάου, νιάου στα κεραμίδια.

 Ο Φάμπρεγκας (Κόμο) δεν έκρυψε ποτέ του την αγάπη του για τη Μπαρτσελόνα. Ο Βανόλι (Φιορεντίνα) για την Ίντερ. Ο Αλβίνι (Φροζινόνε) για την 3ης κατηγορίας του ολλανδικού πρωταθλήματος, Σπάκενμπουργκ, βόρεια της Ουτρέχτης: ένα μικρό χωριό που επισκέπτεται συχνά για ψάρεμα και ερωτεύτηκε την ποδοσφαιρική του ομάδα γιατί οι παίκτες της παίζουν όπου θέλουν, και όταν θέλουν.

 Ο Ντε Ρόσσι (Τζένοα), ως παίκτης, μετά αρχηγός, αλλά και προπονητής της δεν θα μπορούσε να μην υποστηρίζει τη Ρόμα. Ο Κίβου (Ίντερ) μεγάλωσε θαμπωμένος από τη μεγάλη Μίλαν του Σάκκι, αλλά για να μην τον πάρουν με τις ντομάτες, μετά το διόρθωσε δηλώνοντας οπαδός της Ρεσίτα, ομάδας της πόλης του. Ο Γκαττούζο (Λάτσιο), δεν έκρυψε ποτέ του την αγάπη του για τη Μίλαν. Ο Ντι Φραντσέσκο (Λέτσε) για την Πεσκάρα.

 Ο Αμορίμ (Μίλαν), εκεί που περιμένεις να σου αναφέρει τη Μπενφίκα είναι η κλασική περίπτωση «από μικρός είμαι Μίλαν». Ο Γιούριτς (Μόντσα), Χάιντουκ Σπλιτ. Ο Αλλέγκρι (Νάπολι), μισός Γιουβέντους (λόγω Πλατινί) και μισός Μίλαν (λόγω Σάκκι). Ο Τζιλαρντίνο (Πάρμα), Γιουβέντους. Το ίδιο και ο Γκασπερίνι (Ρόμα). Οι Ντ’ Αβέρσα (Σασσουόλο), Αμπάτε (Τορίνο) και Ζανέττι (Ουντινέζε), Μίλαν, ενώ ο Νικόλα (Βενέτσια), Τορίνο.

 Πάνω απ’ όλα, εννοείται πως είναι άπαντες επαγγελματίες, αλλά και πλήρως ελεύθεροι να υποστηρίζουν την όποια ομάδα τους έκανε, για πρώτη φορά να καρδιοχτυπήσουν.