Ήταν τέτοιες ημέρες του ’86, κατά τη διάρκεια του χειμωνιάτικου, μεταγραφικού παράθυρου. Ο Κορράντο Φερλαϊνο, πρόεδρος των «Partenopei» και ο άνθρωπος που είχε χαρίσει στους Ναπολετάνους ολόκληρο Ντιέγκο επιχείρησε να φέρει στην πόλη του Βεζούβιο κι έναν δεύτερο «βασιλιά».

 Θα ήταν ένα δίδυμο φανταστικό. Μαραντόνα και Πλατινί μαζί θα εκπροσωπούσαν την απόλυτη, ποδοσφαιρική φαντασίωση, αλλά συχνά, πυκνά τα αριστουργήματα γεννιούνται και πεθαίνουν μόνο στη φαντασία όσων είχαν την αυθάδεια να τα ονειρευτούν. Κι εκεί που ήταν όλα έτοιμα για να πέσουν οι λεγόμενες υπογραφές, ο «Le Roi» αποφάσισε ξαφνικά να κάνει πίσω. Γιατί όμως; Για ένα εντελώς αστείο λόγο: τον αριθμό της φανέλας.

 Έτσι τουλάχιστον το εκλαμβάνουμε εμείς, οι απ’ έξω. Γιατί για τον ίδιο, και πόσο μάλλον όταν είχε ήδη ταυτιστεί με το τότε μεγαλύτερο «10άρι» της Γηραιάς Ηπείρου, το ν’ αγωνιστεί μ’ έναν διαφορετικό αριθμό στην πλάτη θα ήταν, το λιγότερο μία ανωμαλία.

 Κι ενώ είχε συμφωνήσει σε όλα με τον Φερλαϊνο, κι ενώ (ακόμη σοκαρισμένος από την ανείπωτη τραγωδία του Χέιζελ) ήθελε ν’ αλλάξει περιβάλλον και να φύγει από τη Γιουβέντους, δεν σκέφτηκε, δεν ζύγισε ή δεν υπολόγισε σωστά ότι εκεί, στη Νάπολι το μαγικό Νο 10 το φορούσε ήδη ο μεγάλος Ντιέγκο.

 Κι έτσι, στις 9 Ιανουαρίου του ’86, μέσω μίας σύντομης και κοφτής δήλωσης στον τηλεοπτικό σταθμό «Sport Sette» ο εξίσου μεγάλος Μισέλ ανακοίνωνε πως «απέρριψα τη Νάπολι και θα παραμείνω στη Γιουβέντους».

 Ωστόσο την πραγματική αλήθεια για το πώς είχαν εξελιχθεί οι διαπραγματεύσεις εκείνων των ημερών θα την αποκάλυπτε μόνο στις 25 Νοεμβρίου του ’20, ελάχιστες ώρες μετά τον  θάνατο του Αργεντινού.

 «Εκείνη την εποχή, όταν η Μίλαν του Μπερλουσκόνι, αλλά και η Γιουβέντους του Ανιέλλι έκαναν τα πάντα για να φέρουν τον Μαραντόνα στο Μιλάνο ή το Τορίνο, προς τιμήν της υπήρξε και μία ομάδα, η Νάπολι που αντίθετα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να φέρει τον Πλατινί στον Νότο. Είχα αποδεχθεί την πρόσκληση- πρόκληση, αλλά χωρίς να ζυγίσω σωστά πως κανένας από τους δυο μας δεν θα γινόταν να μην παίζει με το 10 στην πλάτη. Παρόλα αυτά είχα συμφωνήσει να του την παραχωρήσω, γιατί ήταν το σπίτι και στο σπίτι του. Και είχα ζητήσει να παίζω εγώ με το 20, που θα είχε και διπλή αξία, αλλά η αρίθμηση της εποχής δεν το επέτρεπε».

 Η αλήθεια είναι πως η τότε αρίθμηση επέβαλλε υποχρεωτικά τη χρήση από το Νο 1 έως το 11, και ότι το 20 υπήρχε (μ’ αυτό εξάλλου στην πλάτη, ο Πάολο Ρόσσι είχε κατακτήσει το ισπανικό Μουντιάλ), αλλά μόνο για όσους κάθονταν στον πάγκο και όχι για τους «βασικούς».

 Το βέβαιο είναι όπως για μία «τεχνικής φύσεως» λεπτομέρεια δεν μπορέσαμε να δούμε μαζί δύο από τα μεγαλύτερα 10άρια εκείνης της εποχής, αλλά και της Ιστορίας γενικότερα. Κι όλα αυτά, τέτοιες ημέρες του ’86: μίας χρονιάς, που τελικά θα έβλεπε τον Μαραντόνα να οδηγεί, μόνος του την Αργεντινή στον θρίαμβο του μεξικανικού Μουντιάλ.

 Και τον Πλατινί, που αφού κατέκτησε το πρωτάθλημα στην Ιταλία με τη Γιουβέντους ν’ ανακοινώσει, την αμέσως επόμενη σεζόν, πάλι κοφτά και ξαφνικά το αντίο του στο ποδόσφαιρο.    

Νάπολι Μαραντόνα Πλατινί Γιουβέντους Ποδόσφαιρο