Όταν ο Μίντο είχε εκτοξεύσει ψαλίδι στον Ιμπραχίμοβιτς

 Ό,τι συνέβη στο Βαλντεμπέμπας, βέβαια, στρατηγείο των «Merengues» θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε τραγωδία, γιατί ανεπίσημα από τα «μπουκέτα» του Γάλλου και επίσημα γιατί χτύπησε στη γωνία ενός τραπεζιού, ο Ουρουγουανός Βαλβέρντε μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με κρανιοεγκεφαλική κάκωση και απώλεια μνήμης γλιτώνοντας, ευτυχώς τα πολύ χειρότερα.

 Κι αφού οι δύο συμπαίκτες τα ξαναβρήκαν ζητώντας μάλιστα και συγγνώμη, όχι μόνο ο ένας στον άλλον, αλλά και στη διοίκηση, τους υπόλοιπους παίκτες και τους φιλάθλους, ας κάνουμε μία σύντομη αναδρομή στο παρελθόν διαπιστώνοντας ότι ανέκαθεν τα αποδυτήρια ή το προπονητικό επιτελείο μίας ποδοσφαιρικής ομάδας είχαν γίνει μάρτυρες ομηρικών καυγάδων, ανελέητου ξύλου και γενικώς και αορίστως απείρου κάλλους σκηνών βγαλμένων από το σκληρότερο των «far- west».

 Χρόνια, λοιπόν δέρνονται οι ποδοσφαιριστές, κυρίως με τους αντιπάλους τους, αλλά το τελευταίο διάστημα μάλλον το παράκαναν και μεταξύ τους. Στη Μαδρίτη, ο Τσουαμενί με τον Βαλβέρντε και ο Ρούντιγκερ με τον Καρέρας. Πάντα την περασμένη εβδομάδα, στο Σάντος, ο Νεϊμάρ έριξε σφαλιάρα στον Ρομπίνιο Ζούνιορ γιατί κάνοντάς του μία πετυχημένη «ποδιά» είχε δείξει ένα είδος ασέβειας σε ολόκληρο «O’ Ney». Ενώ ένα άλλος Ρομπίνιο, ο πατέρας του αυτή τη φορά είχε το θράσος, και την τόλμη να τα βάλει, ύστερα από σκληρό τάκλιν με ολόκληρο Γκράβεσεν που ήταν ικανός να σε τρομάξει μόνο με το χασμουρητό του.

 Το ίδιο είχε συμβεί και πριν μερικά χρόνια, και τότε στη Μαδρίτη με τον Σέρχιο Ράμος, «βασιλιά του τραμπουκισμού» που είχε εκλάβει ως έλλειψη σεβασμού μία ντρίμπλα παραπάνω του Ρεγκουγιόν: τον κυνήγησε με λυσσαλέο τρόπο στον αγωνιστικό χώρο κλωτσώντας του με δύναμη, στη μούρη τρεις φορές τη μπάλα, τελικά πετυχαίνοντάς τον με την τρίτη προσπάθεια.

 Στις αρχές του 2000, στη Λάτσιο χρειάστηκαν να παρέμβουν οι συμπαίκτες για να χωρίσουν τους Φερνάντο Κόουτο και Ντιέγκο Σιμεόνε που είχαν βγάλει από ένα μαχαίρι και ετοιμάζονταν να επιτεθούν ο ένας στον άλλον. Στα ίδια αποδυτήρια, αλλά τριάντα χρόνια νωρίτερα ο παίκτης της Λάτσιο, Πετρέλλι έβγαλε ξαφνικά από τον σάκο του ένα αεροβόλο όπλο, φτυστό με κανονικό πιστόλι, το πρότεινε προς τον Λα Ρόζα που εκείνη τη στιγμή έδενε τα παπούτσια του και πυροβόλησε ευτυχώς αστοχώντας.    

 Στον Άγιαξ, ο Αιγύπτιος Μίντο πέταξε ξαφνικά ένα ψαλίδι στον Ιμπραχίμοβιτς, επίσης ευτυχώς αστοχώντας. Ενώ ο Σουηδός, που ύστερα από το επεισόδιο που θα διηγηθούμε αποφάσισε να κάνει μαθήματα πολεμικών τεχνών έφυγε κάποτε από τα αποδυτήρια της Μίλαν με δύο ραγισμένα πλευρά και σπασμένη μύτη από το ξύλο που δέχτηκε από το «wrestler» συμπαίκτη του, Ονιέβου που με τη σειρά του είχε κουραστεί ν’ ακούει ότι είναι «χοντρός σαν σπίτι».

 Κάποτε στη Βέρντερ Βρέμης, ο «δικός» μας, Σωκράτης Παπασταθόπουλος δεν «μάσησε» όταν είδε μπροστά του, μούρη με μούρη τον Αρναούτοβιτς που ήθελε να του ζητήσει τα ρέστα για κάποιο σκληρό μαρκάρισμα στην προπόνηση. Έμειναν και οι δύο ακίνητοι και ακούνητοι, σαν στρατιωτάκια με τεντωμένους όλους τους μύες του προσώπου και των χεριών έτοιμοι για παν ενδεχόμενο. Και έμειναν στην ίδια στάση επί αρκετά λεπτά μέχρι που οι ψυχραιμότεροι συμπαίκτες τους… αποσυναρμολόγησαν επαναφέροντας την κανονικότητα.

 Πέρυσι, σε αγώνα της Νιουκάσλ οι συμπαίκτες Λι Μπόγιερ και Κίρον Ντάγιερ πλακώθηκαν live, μπροστά στον διαιτητή και αποβλήθηκαν αμφότεροι, το ίδιο και πριν μερικά χρόνια οι Μαρκάο και Ακτούρκογλου της Γαλατάσαραϊ, ο Ντι Μπιάτζο με τον Τόλντο σε παιχνίδι της Ίντερ, ο Μπαρέλλα και ο Λουκάκου όταν συνυπήρξαν συμπαίκτες στους «Nerazzurri» ή ο Αλμπερτόζι και ο Ριβέρα, συμπαίκτες στη Μίλαν και στην εθνική Ιταλίας.

 Αναπόφευκτα δεκάδες είναι ακόμη τα περιστατικά: στο Τορίνο- Παναθηναϊκός του Uefa ΄85, κάποιος κυνηγούσε, επίσης με ψαλίδι τον Ζακκαρέλλι, και στη ρεβάνς τον Πιλέτζι. Η’ πώς να ξεχάσουμε τον Γκαττούζο, που πήγε να πνίξει με το ένα χέρι τον Τζόρνταν σ’ ένα Μίλαν- Τόττεναμ. Η’ τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον που εκτόξευσε ένα ολόκληρο παπούτσι προς τον Μπέκαμ σκίζοντάς του το φρύδι.   

 Ανέκαθεν, λοιπόν δέρνονταν και θα δέρνονται. Η μόνη διαφορά είναι πως άλλες φορές το βλέπουμε με τα μάτια μας, άλλες το μαθαίνουμε πολύ αργότερα ή εκ των υστέρων όταν ο καλοθελητής της ημέρας θελήσει να διαρρεύσει το ακριβώς συμβαίνει στ’ αποδυτήρια…