Τη βροχερή νύχτα της 14ης Σεπτεμβρίου 1991, η 17χρονη Αλεχάντρα Φορλάν έπεσε θύμα ενός φρικτού τροχαίου ατυχήματος στο Μοντεβιδέο. Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε προσέκρουσε με σφοδρότητα σε έναν φοίνικα, με αποτέλεσμα ο φίλος της να χάσει ακαριαία τη ζωή του και η ίδια να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά στη σπονδυλική στήλη. Η διάγνωση ήταν σκηρή: μόνιμη, ατελής τετραπληγία. Η είδηση αυτή συνέτριψε την οικογένεια, ενώ τα ιατρικά έξοδα που άρχισαν να συσσωρεύονται ξεπερνούσαν τις 250.000 δολάρια, απειλώντας τους με πλήρη οικονομική καταστροφή.

Ο 12χρονος τότε αδελφός της, Ντιέγκο Φορλάν, ήταν ένας εξαιρετικά ταλαντούχος έφηβος που μέχρι τότε ονειρευόταν μια καριέρα στο επαγγελματικό τένις.

Ωστόσο, ο δρόμος προς την κορυφή ήταν μακρύς και η ανάγκη για βοήθεια άμεση. Εκεί εμφανίστηκε ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Όντας φίλος του πατέρα τους, πρώην διεθνή ποδοσφαιριστή της δεκαετία του '70 Πάμπλο Φορλάν, ο Μαραντόνα δεν έμεινε απαθής.

Παρά τις προσωπικές του δυσκολίες και την αποχή του από τα γήπεδα, ο Μαραντόνα ταξίδεψε στην Ουρουγουάη για να ηγηθεί ενός μεγάλου φιλανθρωπικού αγώνα στο Σεντενάριο. Περίπου 50.000 θεατές βρέθηκαν εκεί, όχι μόνο για να θαυμάσουν τον Μαραντόνα μαζί με άλλους μεγάλους αστέρες της εποχής, και για να συνεισφέρουν στον αγώνα της Αλεχάντρα.

Τα έσοδα εκείνης της βραδιάς έδωσαν τεράστια οικονομική και ψυχολογική ανάσα στην οικογένεια Φορλάν. Ενώ το παιχνίδι αυτό έδωσε ακόμη ένα κίνητρο στον Ντιέγκο Φορλάν να αφήσει οριστικά τη ρακέτα ναι αφοσιωθεί στο ποδόσφαιρο όχι για τη δική του δόξα, αλλά για να βοηθήσει την αδερφή του. «Θα γίνω μεγάλος ποδοσφαιριστής και θα βγάλω χρήματα για να σου φέρω τους καλύτερους γιατρούς του κόσμου», της ψιθύρισε.

Σήμερα, η Αλεχάντρα Φορλάν έχει μετατρέψει αυτή την προσωπική τραγωδία σε μια σπουδαία κοινωνική κληρονομιά. Παρόλο που βρίσκεται καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, έχοντας χάσει την κίνηση στα πόδια της και διατηρώντας περιορισμένη κινητικότητα στα χέρια, δεν λύγισε. Σπούδασε Ψυχολογία, έκανε μεταπτυχιακό στη Διαχείριση Ανθρωπίνων Πόρων και έγραψε ιστορία ως η πρώτη γυναίκα μάνατζερ ποδοσφαίρου της FIFA στην Ουρουγουάη.

Το 2009 ίδρυσε το Fundación Alejandra Forlán, το οποίο σήμερα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους οργανισμούς στη Λατινική Αμερική για την πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων και τη στήριξη ατόμων με αναπηρία.

Μέσα από το ίδρυμά της, δίνει καθημερινά μάχη στα σχολεία, ευαισθητοποιώντας τους νέους για τη χρήση ζώνης ασφαλείας και τους κινδύνους της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ. Όπως χαρακτηριστικά δηλώνει η ίδια στις ομιλίες της: «Η ζωή δεν τελειώνει σε ένα αμαξίδιο. Έμαθα να είμαι φίλη με την κατάστασή μου και να διεκδικώ το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει με αξιοπρέπεια».

Ο αδελφός της, Ντιέγκο, κράτησε την υπόσχεσή του στο έπακρο, καθώς αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους επιθετικούς του πλανήτη, έχοντας πάντα την αδελφή του ως τη μεγαλύτερη έμπνευσή του.

Όπως έχει εξομολογηθεί η Αλεχάντρα: «Όταν ο Ντιέγκο έτρεχε στο γήπεδο, ήξερα ότι έτρεχε και για μένα». Αυτό το φιλικό του 1996 δεν ήταν απλώς ένας αγώνας επίδειξης, αλλά η γέφυρα που μετέτρεψε μια οικογενειακή τραγωδία σε μία νίκη της ανθρώπινης θέλησης.

ΠΗΓΗ: The art of football

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα Ντιεγκο Φορλάν