Όταν η «Ψυχοσωματική Ιατρική και η Νευροχημεία» συναντούν μία μπάλα

 Τι δουλειά έχει όμως ο αθλητισμός με τις προλήψεις ή τις όποιες, συχνά, πυκνά θρησκευτικού περιεχομένου πάσης φύσεως, παγανιστικές «δοξασίες»;

 Και όμως, δεν είναι ακριβώς θέμα πρόληψης, αλλά καθαρά «Νευροχημείας». Γιατί σύμφωνα με σχετικά πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, που δημοσιεύτηκε στην «Journal of Applied Sport Psychology», οι αθλητές που ακολουθούν και επαναλαμβάνουν ένα συγκεκριμένο μοτίβο πριν τους αγώνες εμφανίζουν πολύ χαμηλότερα ποσοστά άγχους και στρες, αλλά και υψηλότερους δείκτες αυτοσυγκέντρωσης.

 Και οι φίλαθλοι, τι ρόλο παίζουν; Πολύ σημαντικό κι εκείνοι, γιατί το 62% των ερωτηθέντων αισθάνεται όχι μόνο τύψεις, αλλά και απόλυτα υπεύθυνοι για την ήττα της ομάδας τους εάν, για παράδειγμα είδαν τον αγώνα χωρίς να φορέσουν την τυχερή τους φανέλα, από άλλη θέση, πολυθρόνα και καρέκλα ή από διαφορετικό, τηλεοπτικό δέκτη απ’ αυτό που είχαν συνηθίσει.

 Συνειρμικά, αυτό με τη «διαφορετική θέση» μας θύμισε ένα περιστατικό που συνέβη προ 30ετίας στο Ολυμπιακό Στάδιο, κατά τη διάρκεια ενός Παναθηναϊκού- Άρη. Ένας φίλαθλος, απελπισμένος από το γεγονός ότι στο 90’ το σκορ ήταν ακόμη κολλημένο στο μηδέν- μηδέν απαίτησε από τον διπλανό του ν’ αλλάξουν θέση για το «γούρι». Τι το’ θελε ο καημένος: ένα λεπτό αργότερα, ο Ντίνος Κούης πετύχαινε με απευθείας φάουλ το τελικό 0-1…

  Ο αθλητισμός, λοιπόν δημιουργεί προλήψεις, όχι όμως γιατί τις… δημιουργεί στην πραγματικότητα, αλλά γιατί η πρόληψη είναι ένα είδος ψυχολογικής αυτοσυντήρησης. Βοηθάει στο να δημιουργήσουμε μία ψευδαίσθηση απόλυτου ελέγχου «αποπλανώντας» το μυαλό την ώρα που το σώμα μας τρέμει.

 Ένα από τα πλέον ενδεικτικά παραδείγματα εμμονικού, σχεδόν ψυχαναγκασμού ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Ράφα Ναδάλ αντιμετώπιζε το κάθε του παιχνίδι, ανεξαρτήτου αντιπάλου ή επάθλου.

 Με μία «μανιακή» ρουτίνα, έπρεπε πρώτα να τοποθετήσει τις ρακέτες του με αλάνθαστο συμμετρικό τρόπο, μετά τα μπουκαλάκια νερού. Και πριν από κάθε σερβίς έπρεπε, με τη σειρά ν’ αγγίξει το δεξί του πόδι, τον αριστερό του ώμο, μετά το δεξί, τη μύτη, το αριστερό του αφτί, ξανά τη μύτη, μετά το δεξί αυτί, μετά το μέτωπο και στο τέλος το μάγουλο.

 Υπερβολικό, σαφώς, αλλά κατά μαγικό τρόπο αποδεικνυόταν αποτελεσματικό. Δεν είπαμε να φτάσουμε στο σημείο «υποχονδρίασης» του μεγάλου Ισπανού τενίστα, λίγο πολύ όμως, άπαντες είχαν και έχουν τα κουσούρια τους. Και φυσικά, τα γούρια τους.

 Ο Μάικλ Τζόρνταν, κάτω από τη στολή των Σικάγκο Μπούλς δεν αποχωριζόταν ποτέ το σορτσάκι που φορούσε επί των ημερών του Πανεπιστημίου της Νορθ Καρολάινα. Η Σερένα Ουίλιαμς, από την πρώτη, έως και την τελευταία ημέρα του εκάστοτε τουρνουά φορούσε μόνο τις ίδιες κάλτσες.

 Ο Γιόχαν Κρόιφ απαιτούσε να παίξει μόνο με τη φανέλα Νο 14, γιατί ήταν ο αριθμός της οδού του οικογενειακού οπωροπωλείου ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του Άγιαξ. Και απαράβατος όρος για να υπογράψει στη Μπαρτσελόνα ήταν, είτε να βρεθεί ξενοδοχείο στον 14ο όροφο, είτε μία σουίτα που να συμπεριελάμβανε το αγαπημένο του νούμερο.

 Ο Τζανλουϊτζι Μπουφόν, πριν από κάθε εκτέλεση πέναλτι έπρεπε πρώτα να στηριχτεί από το οριζόντιο δοκάρι. Ο Τζεννάρο Γκαττούζο, κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ 2006, πριν τον αγώνα έπρεπε, καθήμενος στην τουαλέτα να διαβάζει κάποιες σελίδες… Ντοστογιέφσκι.

 Παλαιότερα, ο πρόεδρος της Πίζα, Ρομέο Ανκονετάνι δεν έμπαινε στο «Αρένα Γκαριμπάλντι» εάν πρώτα δεν άδειαζε στον αγωνιστικό χώρο ένα ολόκληρο πακέτο χοντρού αλατιού.

 Ο Τζοβάννι Τραπαττόνι είχε πάντα μαζί του ένα μπουκαλάκι αγιασμού, που του είχαν δώσει κάποιες αδελφές μοναχές και στα δύσκολα, έπινε που και που καμία γουλιά. Ο Ζοσέ Μουρίνιο, όρθιος μπροστά στον πάγκο του παρακολουθεί τα παιχνίδια μόνο μέσω συγκεκριμένων οπτικών γωνιών.

 Ο πρόεδρος της Λάτσιο, Κλάουντιο Λοτίτο κάλεσε πρόσφατα έναν παπά στο προπονητικό κέντρο του Φορμέλλο, γιατί καλοί οι γιατροί και οι φυσικοθεραπευτές, αλλά κάτι άλλο θα έφταιγε για τους τόσους μυϊκούς τραυματισμούς των παικτών του.

 Ενώ ο προπονητής της Νιγηρίας, Ερίκ Σελ την περασμένη εβδομάδα κατηγόρησε τη Δημοκρατία του Κονγκό για μάγια και voodoo σε βάρος των παικτών του κατά τη διάρκεια της διαδικασίας των πέναλτι.

 Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Δεν είναι όμως θέμα προλήψεων, αλλά καθαρά νευροχημείας…