Τα μαθήματα του Βιάλι που ξεπερνούν το ποδόσφαιρο (ΒΙΝΤΕΟ)

Αθλητικό Σαν Σήμερα: Στις 6 Ιανουαρίου 2023, πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας σε ηλικία 58 ετών ο Τζιανλούκα Βιάλι, ένας από τουςκορυφαίους Ιταλούς ποδοσφαιριστές των δεκαετιών του 80’ και του 90’.

Το ποδόσφαιρο θυμάται τον Τζιανλούκα Βιάλι όχι ως μια ακόμη σπουδαία μορφή που έφυγε, αλλά ως έναν άνθρωπο που έμαθε σε όλους τι σημαίνει να κερδίζεις χωρίς να μικραίνεις τους άλλους. Έναν αρχηγό που δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξει για να τον ακολουθήσουν. Και έναν μαχητή που στάθηκε όρθιος μέχρι τέλους, με αξιοπρέπεια που σπάνια συναντάς – στα γήπεδα και στη ζωή.

Ο Βιάλι ήταν από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που δεν τους χωράει ο απλός τίτλος «σέντερ φορ». Είχε το ένστικτο του σκόρερ, ναι, αλλά είχε και κάτι πιο δύσκολο: χαρακτήρα. Έβλεπες τις κινήσεις του, τον τρόπο που έπαιρνε θέση, που “διάβαζε” τη φάση πριν γεννηθεί, και καταλάβαινες ότι δεν ήταν μόνο τα πόδια. Ήταν μυαλό, ψυχή, ευθύνη. Ήταν ο τύπος του παίκτη που, όταν η ομάδα βούλιαζε, δεν κρυβόταν. Έβγαινε μπροστά.

Η πορεία του έμοιαζε με ιταλικό μυθιστόρημα: ξεκίνημα, άνοδος, κορύφωση, δόξα – και μετά η μεγάλη δοκιμασία. Από τη Σαμπντόρια, όπου έφτιαξε μαζί με τον Ρομπέρτο Μαντσίνι ένα δίδυμο που έγραψε ιστορία, μέχρι τη Γιουβέντους και την κατάκτηση της κορυφής της Ευρώπης, ο Βιάλι είχε πάντα μια σπάνια ισορροπία: τη σκληράδα του νικητή και τη λεπτότητα του ανθρώπου που ξέρει πως τίποτα δεν χαρίζεται.

Κι ύστερα, ήρθε η Αγγλία. Η Τσέλσι τον είδε να γίνεται κάτι παραπάνω από παίκτης: έγινε σύμβολο μιας εποχής μετάβασης, πρωταγωνιστής, και τελικά προπονητής-παίκτης, με εκείνη την παλιά, κλασική αύρα του ποδοσφαίρου που ήξερε να τιμά το βάρος της φανέλας. Δεν ήταν «σταρ» με την κενή έννοια. Ήταν επαγγελματίας παλιάς κοπής: δουλειά, πειθαρχία, σεβασμός στο παιχνίδι.

Όμως, αυτό που έκανε τον Βιάλι πραγματικά αγαπητό δεν ήταν οι τίτλοι. Ήταν ο τρόπος που τους φορούσε: χωρίς έπαρση. Και ο τρόπος που στάθηκε όταν η ζωή του έβαλε το πιο σκληρό μαρκάρισμα: την αρρώστια.

Όταν μίλησε για τον καρκίνο, δεν το έκανε για να προκαλέσει λύπηση. Το έκανε όπως ζούσε: με αλήθεια. Με εκείνο το σπάνιο θάρρος που δεν έχει ανάγκη να φωνάξει «είμαι δυνατός» — το δείχνει. Πέρασε θεραπείες, υποτροπές, αγωνίες, και παρ’ όλα αυτά επέμενε να στέκεται με καθαρό βλέμμα, με χιούμορ, με ταπεινότητα. Δεν έκρυψε τον φόβο, αλλά δεν άφησε τον φόβο να τον ορίσει.

Και ίσως γι’ αυτό τον θυμούνται όλοι με έναν κόμπο στο λαιμό: γιατί, πέρα από τις νίκες, ο Βιάλι δίδαξε κάτι που ξεπερνά το ποδόσφαιρο. Δίδαξε ότι ο πραγματικός πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που σηκώνει τα κύπελλα — αλλά εκείνος που, όταν έρθει η δύσκολη ώρα, σηκώνει το βάρος με αξιοπρέπεια.

Σαν σήμερα, λοιπόν, ο Τζιανλούκα Βιάλι δεν είναι απλώς μια επέτειος. Είναι μια υπενθύμιση. Ότι υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους κάτι καθαρό: μια στάση ζωής. Έναν τρόπο να παίζεις, να ηγείσαι, να αγαπάς, να παλεύεις. Και να χάνεις — αν είναι να χαθείς — χωρίς να νικηθείς πραγματικά.

Γιατί ο Βιάλι έφυγε. Αλλά δεν λύγισε ποτέ.