Η Τέχνη της υπομονής και το πρωτάθλημα του «καναπέ»

 Στον Μίκελ Αρτέτα, για παράδειγμα του δόθηκαν 7 κι εκείνος, ύστερα από μία 8η θέση, μία 6η, μία 5η και τρεις συνεχόμενες δεύτερες, όχι μόνο οδήγησε την Άρσεναλ στον τελικό του Champions League, αλλά της χάρισε κι εκείνο το αγγλικό στέμμα που απουσίαζε από το Βόρειο Λονδίνο 22 ολόκληρα χρόνια, όσα ακριβώς είχε διαρκέσει και το «βασίλειο» του Αρσέν Βενγκέρ μεταξύ «Χάιμπουρι» και «Emirates».

 Μ’ εξαίρεση τον Γκι Ρου… guru’ της γαλλικής Οξέρ για 44 χρόνια, συνήθως η ποδοσφαιρική Ευρώπη ουδέποτε είχε την υπομονή ή την επιμονή να πιστέψει ή να εμπιστεύεται το όραμα ενός και μόνο ανθρώπου καταλήγοντας ν’ αλλάζει τους προπονητές σαν τα πουκάμισα. Η Μεγάλη Βρετανία όμως την είχε, την έχει και ανέκαθεν θα την έχει.. Και σε βάθος χρόνου το έχει αποδείξει και με το παραπάνω.

 Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον παρέμεινε στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 27 ολόκληρα χρόνια, όσα και ο Μπρόμερλι στην Κριού Αλεξάντρα. Ο επίσης σερ Ματ Μπάσμπι, στο τιμόνι των «Κόκκινων Διαβόλων» για 24 περιόδους. Ο Μπομπ Τζακ (Πλίμουθ) ή ο Άρθουρ Ντίκινσον (Σέφιλντ Ουέντσντεϊ) για 29. Ο Ρόνι Μακ Φολ (Πορταντάουν) για 30. Ο Μπιλ Στρουθ (Γκλάσγκοου Ρέιντζερς) για 34. Ο Τζακ Άντενμπροκ (Γουλβς) για 38. Ο Ουίλι Μάλεϊ (Σέλτικ) για 43. Ενώ ο μεγάλος Μπομπ Πέισλι μόνο 9 στο τιμόνι της Λίβερπουλ, άλλα 14 ως βοηθός κι άλλα 15 ως παίκτης, αλλά υπήρχε μία ειδοποιός διαφορά: ότι η δουλειά στον πάγκο δεν του πολυάρεσε γιατί του αφαιρούσε, έλεγε, πολύτιμες ώρες από τις παμπ…

 Ανάμεσα, λοιπόν στα δεκάδες ακόμη θετικά του, από το αγγλικό ποδόσφαιρο θαυμάζουμε τη μοναδική του Τέχνη της υπομονής. Του χρόνου, αλλά και της επιμονής των όποιων διοικήσεων που άπαξ και «παντρέψουν» τις ίδιες, ποδοσφαιρικές φιλοσοφίες θα στηρίξουν μέχρι τέλους τον Χ, Ψ, προπονητή τους.

 Πίσω από τον θρίαμβο του Αρτέτα και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα με την Παρί Σεν Ζερμέν, στον τελικό του Champions League βρίσκεται και το προσωπικό στοίχημα που κέρδισε η διοίκηση, πρώτα με τον εαυτό της, ύστερα με τους δεκάδες χιλιάδες φιλάθλους που παρακολουθούσαν με αγωνία το Μπόρνμουθ- Μάντσεστερ Σίτι και μόλις βεβαιώθηκαν ότι είχε λήξει 1-1 τινάχτηκαν από τον καναπέ τους και ξεχύθηκαν στο Λονδίνο για να πανηγυρίσουν μέχρι τα ξημερώματα έναν τίτλο που απουσίαζε 22 ολόκληρα χρόνια.

 Ανάμεσά τους (έστω κι αν νοητά, γιατί για ευνόητους λόγους δεν θα μπορούσε να βρίσκεται μαζί τους) και ο Νο 1 vip οπαδός τους, Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ. Η’ ο σπουδαίος, Βρετανός συγγραφέας Νικ Χόρνμπι που μέσω του best seller του, και κάτι σαν Ευαγγέλιο για όλους τους ποδοσφαιρόφιλους «Fever Pitch» (μεταφρασμένο στα ελληνικά ως «Ο πυρετός της μπάλας») διαβεβαίωνε ότι το ποδόσφαιρο είναι αγάπη και όχι πασατέμπο. Το ερωτεύεσαι ξαφνικά και αναίτια, όπως ακριβώς τις γυναίκες χωρίς να σε νοιάζουν ούτε ο πόνος, ούτε η ταραχή ή η αναστάτωση που μπορεί να σου προκαλέσουν.  

 Ένα πρωτάθλημα καθόλα δίκαιο, που πανηγύρισαν και κάποιος Ρίτσαρντ με τη γιαγιά του ποστάροντας μία φωτογραφία τους από το 2004 και μία από το 2026, αμφότεροι ντυμένοι με φανέλα και κασκόλ της Άρσεναλ.

 Η πόζα είναι ίδια: με τη διαφορά ότι τότε ο εγγονός, με σπυριά και κατακόκκινα μάγουλα αγκάλιαζε τη γιαγιά του, ενώ σήμερα τα σπυριά μπορεί να έφυγαν, η γιαγιά να γέμισε ρυτίδες, αλλά η λάμψη στα μάτια της είναι ακόμη λαμπρότερη γιατί είχε κι εκείνη την υπομονή και την προσμονή να περιμένει, 22 χρόνια μετά ότι κάποια μέρα θα ξανά βίωνε το όνειρό της.