Στα 70 του σήμερα και ύστερα από δύο χρόνια ξεκούρασης ο πολύπειρος Αργεντινός προπονητής επέστρεψε σ’ ένα ποδοσφαιρικό πάγκο: της Περουβιανής Ουνιβερσιτάριο, της 18ης ομάδας μίας μακράς -όχι όμως μεγάλης- καριέρας, γεμάτης από τόσες πολλές απογοητεύσεις που δικαίως και αναπόφευκτα του χάρισαν τα προσωνύμια του «αιώνια δεύτερου» ή του «μόνιμα χαμένου».

 Είχε και ένα τρίτο, το «Hombre Vertical» (κάθετος άνδρας), για την υψηλή του ηθική, τις ακλόνητες αρχές, την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, τη σταθερότητα χαρακτήρα, την αξιοπρέπεια, τις σιδερένιες του πεποιθήσεις μέχρι που έχασε τον δρόμο, λύγισε και μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε Horizontal, εν ολίγοις σε… οριζόντιο.

 Βρισκόμαστε στο 2011, στη Σανταντέρ. Ο Κούπερ, ύστερα από μία πολύ πετυχημένη 2ετία στον πάγκο του Άρη (με ωραίο ποδόσφαιρο σε Ελλάδα και Ευρώπη, άσχετα από τον χαμένο τελικό Κυπέλλου από τον Παναθηναϊκό), μόλις επέστρεψε στην Ισπανία όπου είχε ήδη εργαστεί 4 χρόνια στη Μαγιόρκα, 3 στη Βαλένθια και ένα στη Μπέτις.

 Ξαφνικά μία ωραία ημέρα αγώνα, στ’ αποδυτήρια του «Sardinero», το γήπεδο της Σανταντέρ εισβάλλουν δύο Ναπολετάνι «φουσκωτοί» που αδιαφορώντας για την παρουσία των υπόλοιπων παικτών αρπάζουν τον Κούπερ, τον κολλάνε στον τοίχο και αρχίζουν, με τις φωνές τους να τον τρομοκρατούν.

 Είναι η χρονιά που η ειδική ομάδα «anti- Camorra» της Νάπολι, ύστερα από έρευνες τεσσάρων ετών συνδέει για πρώτη φορά το όνομα του Κούπερ με τη μαφιόζικη οικογένεια των Ντ’ Αλεσσάντρο που δρούσε επί χρόνια στο Καστελλαμάρε ντι Στάμπια, καμία 70αριά χλμ. από τη Νάπολι και ήταν εξειδικευμένη στο στήσιμο αποτελεσμάτων ποδοσφαιρικών αγώνων, όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και σε Ισπανία, Αργεντινή.

 Ο Κούπερ, βέβαια που δήλωσε αμέσως εντελώς άγνωστος με τα γεγονότα ζήτησε να καταθέσει την αθωότητά του τόσο στις ιταλικές, όσο στις ισπανικές Αρχές. Όταν όμως εκείνες του έβαλαν ν’ ακούσει μαγνητοφωνημένες τηλεφωνικές συνομιλίες του με τους Ντ’ Αλεσσάντρο δεν είχαν άλλη επιλογή από τον συμπεριλάβουν στην κορυφή της λίστας των Νο 1 υπόπτων για σύσταση συμμορίας, δωροδοκία και αλλοίωση αθλητικών γεγονότων.

 Τελικά, δεν βρέθηκε ποτέ κάποια χειροπιαστή απόδειξη για την ενοχή ή την άμεση εμπλοκή του Κούπερ, παρά μαθεύτηκε ότι οι Ντ’ Αλεσσάντρο τον είχαν χρησιμοποιήσει για να τον εμπλέξουν και κάθε φορά που του ζητούσαν πληροφορίες για κάποιο αγώνα εκείνος φρόντιζε να τους «σφυρίζει» το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα αναγκάζοντας τους «καμορίστες» να χάσουν αμέτρητα χρήματα. Μέχρι που βρέθηκε συνομιλία των κακοποιών με τον ίδιο να του λένε ότι θα συναντηθούμε στο σπίτι σου, στην Αργεντινή και θα έχουμε μαζί μας τα χρήματα, κρυμμένα στα εσώρουχά μας και τυλιγμένα σε ρολά. Και τότε είναι που παραδέχτηκε, εμμέσως, πλην, σαφώς ότι «κάποιοι άγνωστοι Κύριοι από τη Νάπολι ήρθαν σπίτι, μου έδωσαν κάποια χρήματα, αλλά ήταν για την πεθερά μου και για την ανακαίνιση του σπιτιού της».

 Είναι απορίας άξιον, πράγματι το πώς ο Κούπερ, ίσως λόγω έλλειψης βαρύτερων αποδείξεων γλίτωσε τη φυλακή. Η καριέρα του πάντως, από τη Σανταντέρ και μετά πήρε εντελώς την κάτω βόλτα: Τουρκία, Ντουμπάι, Αίγυπτο, Ουζμπεκιστάν, Κονγκό, Συρία, την τελευταία του δουλειά πριν την πρόσφατη επιστροφή του στο Περού.

 Κρίμα, να τελειώνει με τον χειρότερο τρόπο η υπόληψη ενός προπονητή που ονειρευόταν ν’ αλλάξει τον Κόσμο της μπάλας και που πριν (μάλλον) μπλέξει είχε αγγίξει τη δόξα καταφέρνοντας ωστόσο να τερματίσει πάντα, και αιώνια δεύτερος.

 Με τη Μαγιόρκα είχε χάσει το Κυπελλούχων του ’99, από τη Λάτσιο. Με τη Βαλένθια δύο συνεχόμενους τελικούς Champions League: του 2000, από τη Ρεάλ Μαδρίτης, του ’01 από τη Μπάγερν Μονάχου. Μετά με την Ίντερ, το πρωτάθλημα του 2002, που ήταν ήδη γραμμένο πως θα κατακτούσε, αρκεί να έφερνε η ομάδα δύο αποτελέσματα: τη νίκη και την ισοπαλία. Ήρθε όμως η ήττα, μαζί με την αυτονόητη απόλυση. Μετά ήρθε στον Άρη χάνοντας από τον Παναθηναϊκό το Κύπελλο του ’10. Και την εθνική Αιγύπτου, με την οποία επίσης είχε χάσει το Copa Africa του ’17 από το Καμερούν.

 Η νέα αρχή θα γίνει πλέον από το Περού, με την ελπίδα πάντα, η πεθερά του να μην τον ξανά μπλέξει σε τίποτα ανακαινίσεις…