Και κάπως έτσι κυλάει η ζωή στην ΑΕΚ… Το μεθύσι της χαράς

Ναι, έφτασε πάλι η στιγμή που έχεις τόσα έντονα συναισθήματα, τόσες σκέψεις να σε «μπουκώνουν» που δεν ξέρεις από που να αρχίσεις. Άρα πάλι γράφεται αυτός ο πρόλογος - βοήθεια μέχρι να μπουν σε μία σειρά όλα…

Δεν είναι εύκολο. Σίγουρα είναι πιο απλό απ’ αυτό που κατάφερε η ΑΕΚ μέσα στη σεζόν και από το βράδυ της Κυριακής με έναν συγκλονιστικό τρόπο είναι και μαθηματικά πλέον η πρωταθλήτρια Ελλάδας για το 2026.

Σε ένα γλυκό μεθύσι χαράς είναι όλος ο οργανισμός της ΑΕΚ. Ένα γλυκό μεθύσι που άξιζε να ζήσει με τον τρόπο που το ζει. Το γκολ του Ζοάο Μάριο στο 93’ γράφτηκε στην Ιστορία. Μπαίνει δίπλα σε αυτό του Τάκη Καραγκιοζόπουλου το 1989 με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ. Αυτό το πρωτάθλημα που κατέκτησε φέτος η ΑΕΚ το βάζω επίσης συνολικά δίπλα σε αυτό του ’89 και δίπλα σε αυτό του 1992. Ήταν χρονιές που η ΑΕΚ δεν ξεκινούσε ως… φαβορί. Ξεκινούσε με αμφιβολίες, με προβληματάκια - άλλοτε περισσότερα, άλλοτε περίπλοκα, αλλά διαχειρίσιμα. Ξεκινούσε χωρίς την υπολογίζουν ιδιαίτερα οι αντίπαλοί της. Να μη τη θεωρούν ικανή να φτάσει ως το τέλος.

Και η ΑΕΚ και τότε και τώρα πήρε αυτά τα πρωταθλήματα γιατί είχε συγκεκριμένα βασικά πράγματα μέσα της: Πίστη και ενότητα! Αυτή η «ενότητα»… Πόσο σπουδαίο πράγμα! Το μεσαίο γράμμα στο όνομα της Α.Ε.Κ. είναι «Ένωση». Όταν ο οργανισμός της ΑΕΚ είναι ενωμένος μπορεί και πετυχαίνει πράγματα που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να φανταστούμε. Μία ιδέα για τι μπορεί να πετύχει η ενωμένη ΑΕΚ είναι το φετινό πρωτάθλημα.

Θα πρέπει να γραφτούν… τόμοι για το πώς ήρθε αυτός ο τίτλος φέτος στη Φιλαδέλφεια. Έχουμε πλέον χρόνο. Έχουν να γραφτούν και να ειπωθούν πολλά για όλους αυτούς που πάλεψαν, δούλεψαν και μόχθησαν για να ζήσουμε όσα ζήσαμε χθες στη Φιλαδέλφεια και όσα θα ζήσουμε και την Κυριακή στη φιέστα τίτλου με τον Ολυμπιακό.

Αυτό το πρωτάθλημα δικαιωματικά ανήκει στον Μάριο Ηλιόπουλο που έμαθε σε χρόνο ρεκόρ πολλά από την περσινή σεζόν και πήγε από έναν άλλο δρόμο. Πιο όμορφο. Ο ιδιοκτήτης έδωσε το ελεύθερο σε έναν άνθρωπο που ξέρει από ποδόσφαιρο, τον Χαβιέρ Ριμπάλτα, να φτιάξει ό,τι έχει στο μυαλό του. Ο Ριμπάλτα επέλεξε τον Μάρκο Νίκολιτς και αυτή η τριπλέτα δούλεψε ομαδικά και αρμονικά, για να χτιστεί αυτή η σούπερ αγαπησιάρικη ομάδα που βλέπουμε όλη τη σεζόν.

Μία ΑΕΚ που παλεύει στο γήπεδο, που δεν παίζει πάντα σούπερ ποδόσφαιρο, αλλά που είναι σταθερή μήνες τώρα. Που όταν έπεφτε σηκωνόταν αμέσως και πήγαινε παρακάτω. Ένα υπέροχο γκρουπ ποδοσφαιριστών, με καλά και φιλότιμα παιδιά, που έβαλαν την ομάδα πάνω από τον προσωπικό εγωισμό του καθένα.

Κι όλα αυτά, ήρθαν και «παντρεύτηκαν» με τον γίγαντα λαό της ΑΕΚ που μαζεύεται κάθε εβδομάδα 10.000 και βάλε, για να δει 20 λεπτά προπόνησης. Που γεμίζει γήπεδο αντιπάλου στην επαρχία 21.000 θέσεων. Που ταξίδεψε στις Σέρρες και γέμισε κι αυτό το γήπεδο. Που βρέθηκε σε πολλά γήπεδα της Ευρώπης για να φωνάξει το όνομά Της!

Μία αλυσίδα είναι όλα. Όταν αυτή η αλυσίδα είναι «σφιχτά δεμένη» δε σπάει με τίποτα. Κι αν ένα κομματάκι της κάποια στιγμή ραγίσει υπάρχει ο τρόπος να γιατρευτεί.

Το ίδιο πήγε να γίνει και χθες στο ματς με τον Παναθηναϊκό, για να γράψω και λίγο γι’ αυτό το ιστορικό ματς. Υπήρχε πίεση και άγχος μεγάλο στους παίκτες. Ίσως και λίγο υπερβολικό. Ανθρώπινο ήταν. Ο Παναθηναϊκός, είναι η ομάδα που έχει δυσκολέψει περισσότερο απ’ όλες στα πλέι οφ την ΑΕΚ, έπαιξε το ματς στο… θάνατο ξανά. Και μπράβο τους! Γι’ αυτό και μετά το 0-1 του Τεττέη έγινε ακόμη πιο γλυκό το φινάλε. Μπαίνει ο Ζίνι μέσα και δίνει την ώθηση που χρειαζόταν η ομάδα. Έδωσε… σφυγμό αυτό το παλικάρι. Μπήκε και αμέσως είπε «πάμε μάγκες να το γυρίσουμε». Και το γυρίσαμε… Και αυτό το μεγάλο πρωτάθλημα ήρθε στη Φιλαδέλφεια!

Δύο ματς έμειναν… Αδιάφορα βαθμολογικά είναι μόνο για την ΑΕΚ. Άλλες δυο νίκες θα παλέψει να πάρει για να κλείσει μία ονειρική σεζόν…

Αυτά προς το παρόν… Και κάπως έτσι κυλάει η ζωή μας, που λέει και το τραγουδάκι, σε αυτό τον υπέροχο πλανήτη της ΑΕΚ. Απογοήτευση το βράδυ του Σαββάτου για το πώς χάθηκε ένα ευρωπαϊκό στο μπάσκετ και σε λιγότερες από 24 ώρες το μεθύσι της χαράς για την κατάκτηση ενός τεράστιου πρωταθλήματος.

Αυτή η ΑΕΚ… Αυτή ερωτευτήκαμε μόνιμα από μικρά παιδιά. Όσες χαρές και τίτλοι έρχονται είναι ποτισμένες με αξίες, ιδρώτα και κόπο. Όσες λύπες βιώνουμε γιγαντώνουν την αγάπη μας γι’ αυτόν τον τεράστιο σύλλογο! Χαρείτε το… Το αξίζουμε!