Γιατί οι προπονητές στην Αγγλία δεν έχουν πλέον καμία εξουσία

 Το επιβεβαίωσαν πλήρως και τα δύο πρόσφατα, βίαια και απότομα διαζύγια του Μαρέσκα, από την Τσέλσι και του Αμορίμ, από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Αλλά και του Ποστέκογλου από την Τόττεναμ ή του Εσπίριτο Σάντο από τη Νότινγκαμ Φόρεστ. Παλαιότερα, ακόμη των Τούχελ, Πότερ, Ποτσετίνο, Λάμπαρντ επίσης από τους «Blues» του Λονδίνου.

 Μόλις σήκωσαν κεφάλι και ανάστημα στη διοίκηση, είτε κατηγορώντας την για εξωτερικές παρεμβολές, είτε γιατί δεν ικανοποιούσε τα θέλω τους πέρασαν, χωρίς δεύτερη κουβέντα από το λογιστήριο για να εισπράξουν τις αποζημιώσεις τους.

 Έτσι λειτουργούν πλέον οι αγγλικές ομάδες. Πόσο μάλλον όταν, από τότε που πέρασαν σε χέρια Αμερικανών έγιναν κανονικές «εταιρίες» και διοικούνται βάσει ενός συγκεκριμένου οργανογράμματος όπου ο ρόλος του προπονητή είναι και ο πλέον ανίσχυρος.

 Για παράδειγμα, στην ιεραρχία της Τσέλσι οι προτάσεις του όποιου προπονητή θα πρέπει να εγκριθούν από έξι επικεφαλής: τους τεχνικούς διευθυντές Ουινστάνλεϊ, Στιούαρτ, Σιλντ και Τζούελ, που με τη σειρά τους λογοδοτούν στο Νο 2, Μπεχντάντ Εγκμπάλι που, επίσης με τη σειρά του είναι ο μοναδικός αρμόδιος για να μιλήσει απευθείας με τον Ceo, Τοντ Μπόελι.

 Τον δισεκατομμυριούχο Αμερικανό επιχειρηματία, με μετοχές σε Nba (Λέικερς) και Mlb (Λος Άντζελες Ντόντζερς), που παρέλαβε την Τσέλσι από τον Ρομάν Αμπράμοβιτς επιβάλλοντας όμως τη δική του σφραγίδα για το πώς πρέπει να διοικείται μία εταιρία.

 Με ισχυρό δόγμα «πρώτα έρχεται το κέρδος και μετά όλα τα υπόλοιπα», ο Μπόελι είχε ζητήσει από τον Μαρέσκα να επενδύσει σε νέους, φθηνούς και άγνωστους παίκτες που, σε βάθος χρόνου θα έφερναν υπεραξίες, και όχι απαραίτητα τίτλους. Ο Ιταλός όμως έκανε του κεφαλιού του: συνέχιζε να μην δίνει χρόνο συμμετοχής στους Αντρέι Σάντος ή Τζορέλ Χάτο, όπως του είχε υποδείξει η διοίκηση καταφέρνοντας, σε μόλις 18 μήνες να κατακτήσει και το Conference, αλλά και το Παγκόσμιο Συλλόγων.

 Και όταν τόλμησε να καταγγείλει εξωτερικές παρεμβάσεις στο έργο και τα πιστεύω του οι έξι από πάνω του τον έκαναν μία «χαψιά» αναθέτοντας τη συνέχεια του πρότζεκτ στον Ροσίνιορ άσχετα εάν οι bookmakers ήδη δέχονται πονταρίσματα για το γεγονός ότι θα φύγει κι εκείνος, πολύ νωρίτερα από το 2032 όταν επισήμως θα λήξει το συμβόλαιό του.

 Παρόμοια λειτουργούν τα πράγματα και στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πόσο μάλλον όταν, ο Αμορίμ, αποδεδειγμένα ο χειρότερος προπονητής των «Κόκκινων Διαβόλων» στα τελευταία 50 τουλάχιστον χρόνια ξέσπασε κατά πάντων τονίζοντας ότι είχε έρθει στο «Ολντ Τράφορντ» για να κάνει τον γενικό μάνατζερ και όχι μόνο τον προπονητή.

 Εκεί η «νομενκλατούρα» είναι μικρότερη, κι εκείνος όμως έπρεπε να λογοδοτήσει στον διευθυντή, Τζέισον Ουίλκοξ, με τη σειρά του στον Ceo Ομάρ Μπαράντα και μετά στον σερ Ράτκλιφ που στους 18μήνες ως συν- ιδιοκτήτης (με το 25%), μαζί με τους Γκλέιζερς έχει ήδη βγάλει από την τσέπη του 250εκ. ευρώ για να ικανοποιήσει τα ανικανοποίητα του Πορτογάλου.

 Η μετά Φέργκιουσον ή Βενγκέρ εποχή δεν υπάρχει πλέον. Άπαντες είναι υπάλληλοι που αναφέρουν και λογοδοτούν στους ανωτέρους τους. Πόσο μάλλον ένας απλός προπονητής, που αντί ν’ ασχολείται με το πώς θα προπονήσει καλύτερα τους παίκτες του απαιτεί ξαφνικά να έχει, και μάλιστα ενεργό ρόλο επιχειρηματία…