Γιατί να μας μονιάζει μόνο ο πόνος ρε γαμώτο;

Ηταν 21 Ιουλίου 2012. Είχα κλειστό το κινητό, θυμάμαι ρεπό είχα εκείνη τη μέρα, άργησα να ξυπνήσω και όταν το άνοιξα, βλέπω δεκάδες μηνύματα από… χαμένες κλήσεις και άλλα μηνύματα στο κινητό. Βασικά πριν καταλάβω ποιος τα έστελνε, οι ειδοποιήσεις ήταν σαν… καμπάνες μέχρι να καταλάβω τι συνέβη. Για να μην σας τα πολυλογώ, ήταν όλες από τους δικούς μου και με έψαχναν για να μου πουν πως είχε πεθάνει ο αδελφός μου. Εκείνος ο ήχος των ειδοποιήσεων με στοιχειώνει μέχρι σήμερα και η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα ποτέ να τον ξανακούσω. Χθες όμως ήχησε και πάλι στα αυτιά μου.

Σας γράφω από την Λυών. Ταξίδεψα νωρίς την Τρίτη από τη Θεσσαλονίκη για την Κωνσταντινούπολη και από εκεί μετά από μερικές ώρες αναμονής πέταξα για την Γαλλία. Όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο το ανοίγω, απενεργοποιώ την λειτουργία πτήσης και ξαφνικά αυτός ο ήχος από τα συνεχή μηνύματα… επέστρεψε. Ναι ντρέπομαι που θα το πω, αλλά στην αρχή είδα πως αυτά τα μηνύματα κυρίως στο messenger ήταν από πάρα πολλούς  και… ανακουφίστηκα αφού δεν ήταν από τους δικούς μου. Εκεί πήγε το μυαλό μου στο κακό αλλά αυτό τελικά «μαχαίρωσε» όλη την ασπρόμαυρη οικογένεια. Δεν υπάρχουν λόγια για αυτό που συνέβη.

Και πραγματικά θα σας πω κάτι:  όποιος δεν έχει βιώσει μια απώλεια αγαπημένου προσώπου και μάλιστα ξαφνικά,  πρέπει να αποφεύγει το «σε καταλαβαίνω». Η καλύτερη έκφραση είναι το «προσπαθώ να σε συμπονέσω». Εγώ το έχω βιώσει με έναν άλλο τρόπο και ξέρω πως όλοι αυτοί που άφησαν πίσω τους τα αδικοχαμένα παιδιά, δεν πρόκειται ποτέ να το προσπεράσουν. Δεν γίνεται, το βλέπω στη μάνα και στον πατέρα μου. Λόγια παρηγοριάς δεν υπάρχουν. Μόνο λόγια σεβασμού. Και εδώ τώρα θέλω να σταθώ: διάβασα από πάρα πολλούς αναρτήσεις και συλλυπητήριες ανακοινώσεις και αναγνωρίζω πως δεν έγιναν για να γίνουν. Ειδικά από συνδέσμους άλλων ομάδων που και αυτοί έχουν ταξιδέψει και θα συνεχίσουν να ταξιδεύουν για να στηρίζουν την καψούρα τους.

Ο πόνος ενώνει. Ο πόνος δεν έχει χρώμα. Ο πόνος δεν κάνει διακρίσεις. Αλλά ναι γιατί πρέπει να μας μονιάζει ο πόνος; Αυτό είναι ένα αναπάντητο γαμώτο.

Στο ίδιο αεροπλάνο με φανέλες ΠΑΟΚ, Άρη και Ολυμπιακού

Και θέλω να γράψω κάτι ακόμη: το πρωί στον έλεγχο διαβατηρίων για να πετάξω από τη Θεσσαλονίκη για την Κωνσταντινούπολη και από εκεί για την Λυών, νόμιζα πως ακόμη ήμουν αγουροξυπνημένος. Μπροστά μου είναι μια κοπέλα, κάτι παραπάνω από 20 ετών, που είναι έτοιμη να περάσει τον έλεγχο διαβατηρίων φορώντας φανέλα του Ολυμπιακού με το όνομα του Ροντινέι. Ξανακοίταξα, βεβαιώθηκα, χαμογέλασα αλλά αμέσως μετά σκέφτηκα διαφορετικά και αυτομάτως … ηττήθηκα. Γιατί αυτόματα έκανα και δεύτερες σκέψεις. Γιατί αυτό όλοι έχουμε μάθει να κάνουμε με τα συνεχόμενα φαινόμενα βίας ΠΑΝΤΟΥ και δεν έχει να κάνει με το ποιος φορούσε χθες τη φανέλα και ποιος όχι. Ηττήθηκα γιατί θα μπορούσα απλά να σκεφτώ μόνο το «ταξιδεύει για την ομάδα της και θα αλλάξει δυο αεροπλάνα».

Στην ίδια πτήση για να μην τα πολυλογώ προς την Κωνσταντινούπολη κάθονταν δίπλα άγνωστοι μεταξύ τους οπαδοί του ΠΑΟΚ, του Ολυμπιακού και κάπου εκεί στη μέση και η ομάδα μπάσκετ του Αρη. Αν το καλοσκεφτεί κανείς όλο αυτό σενάριο για μια ταινία μικρού μήκους ήταν. Αργότερα θεριακλής εγώ και άλλοι φίλοι του ΠΑΟΚ ψάξαμε τον χώρο στο αεροδρόμιο που επιτρέπεται το τσιγάρο. Και μπαίνουμε μέσα και βλέπουμε και άλλες ερυθρόλευκες φανέλες. Γιατί η πτήση προς το Αμστερνταμ από εκεί  ήταν περίπου την ίδια ώρα με αυτή της Λυών. Συνυπήρχαν όχι αναγκαστικά αλλά γιατί μπορεί εκείνη τη στιγμή να αναφερόμουν σε φιλάθλους και όχι… χαλασμένους που υπάρχουν σε όλες τις ομάδες. Και όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο στη Λυών, άνοιξα το κινητό και είδα τα κακά μαντάτα πέρασε από το μυαλό μου ως ταινία η φανέλα του Ροντινέι, οι φίλοι του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ, η αποστολή του Αρη μέσα στο ίδιο αεροπλάνο. Και θέλω να κάνω μια ευχή: ας έρθει η στιγμή που δεν θα μας ενώνει ο πόνος. Ας αποχαιρετίσω έτσι τα αδικοχαμένα αετόπουλα. Καλό παράδεισο και δύναμη στους δικούς τους.