Ολυμπιακός: Ο άγουρος, ο MVP, αυτοί που δε σε… πουλάνε και οι κλέφτες δόξας

Τέλος στην επιθετική ανυδρία και τη βαθμολογική αιμορραγία έβαλε ο Ολυμπιακός υποδεχόμενος τον Παναιτωλικό στο Γ.Καραϊσκάκης για την 22η αγωνιστική της Super League όπου κέρδισε 2-0. Μετά το 0-1 από τον Παναθηναϊκό και το 0-0 με τον Λεβαδειακό, ματς στα οποία δεν σκόραρε και εύλογα έπεσε από την κορυφή, η ομάδα του Μεντιλίμπαρ επέστρεψε σε πιο παραγωγικές μέρες. Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά της λίγκας οι ερυθρόλευκοι έκαναν 27 τελικές. Παραγωγικοί ήταν αλλά με δεδομένο ότι αρκετές απ' αυτές τις τελικές ήταν και σημαντικές ευκαιρίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν και ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. 

Ωστόσο αυτό το ματς δεν -πρέπει να- είναι αφορμή για γκρίνια αλλά για χαμόγελα. Έστω και συγκρατημένα μετά από ένα πολύ δύσκολο διάστημα για τους Πειραιώτες που εκτός από το 0-0 με τον Λεβαδειακό και το 0-1 από τον ΠΑΟ είχαν και το 0-2 από τη Λεβερκούζεν. Το αμέσως προηγούμενο, χρονικά, ματς στο οποίο σκόραραν και κέρδισαν ήταν στις 4 Φεβρουαρίου στην Τρίπολη το 3-0 επί του Αστέρα τον οποίο ωστόσο κερδίζουν όλοι όπως αποδεικνύεται.
Πέρα από το προφανές, τη νίκη και τους τρεις βαθμούς, υπάρχουν αισιόδοξα μηνύματα από τους πρωταθλητές που εστάλησαν στο ματς με τον Παναιτωλικό. Η επιστροφή σε πιο παραγωγικές δημιουργικά μέρες. Το (ως ένα βαθμό) επιθετικό ξεμπούκωμα. Η εικόνα του Τσικίνιο κι αυτό από μόνο του αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο. Ο Πορτογάλος στο αμέσως προηγούμενο διάστημα αποτελούσε την προσωποποίηση του τι πάει στραβά στον Ολυμπιακό. Ήταν αγνώριστος και η κακή του απόδοση επηρέαζε ποικιλοτρόπως την ομάδα, ανασταλτικά και δημιουργικά. Χθες από δικό του κόρνερ ήρθε το 1-0 του Πιρόλα. Από δική του κάθετη είχε τετ-α-τετ ο Ταρέμι.

Παρεμπιπτόντως, ο Ιρανός επιβεβαιώθηκε ότι μπήκε σε μέρες γκίνιας, μέρες που έχουν όλοι οι επιθετικοί του πλανήτη. Το είδαμε με τη Λεβερκούζεν. Το επιβεβαιώσαμε με τον Παναιτωλικό, κυρίως στη φάση του δοκαριού όπου κάνει ένα έξοχο τελείωμα αλλά για 2-3 εκατοστά πιο ψηλά απ' όσο πρέπει η μπάλα δεν πήγε εκεί που συνουσιάζονται οι αράχνες αλλά χτύπησε στο οριζόντιο δοκάρι, το έδαφος και έφυγε. Προφανώς και δεν θα μπορούσε να πάει όντας σε φόρμα όλη τη σεζόν. Ήδη έχει κάνει υπέρβαση αυτός ο παιχταράς. Είναι φετινή μεταγραφή και από τις πρώτες του συμμετοχές προσφέρει γκολ, ασίστ και δημιουργίες διαρκώς. Φεγγάρι είναι, θα περάσει και θα επιστρέψει στη ρέντα του. Τον Ταρέμι ΔΕΝ τον φοβάσαι. Είναι τέτοια η κλάση, η εμπειρία και ο επαγγελματισμός του που ξέρεις ότι δεν θα σε «πουλήσει» ποδοσφαιρικά.

Όπως δεν σε «πουλάει» ποδοσφαιρικά και ένας άλλος σούπερ χρήσιμος (προφανώς χαμηλότερης ποιοτικής στάθμης από τον Ταρέμι εννοείται) ποδοσφαιριστής που πέρυσι είχε σημαντικό ρόλο στην πορεία προς το νταμπλ αλλά και το Europa League. Στον love to hate πολλών αναφέρομαι, Ντάνι Γκαρθία. Υπογράμμιζα στο προηγούμενο blog κάτι που συνεχίστηκε και χθες. Ο Ισπανός που είχε αποβληθεί στις 14 Δεκεμβρίου στο ματς με τον Άρη (0-0) και του είχαν φορτωθεί όλα τα αναθέματα και τα αμαρτήματα του κόσμου, έδωσε κόντρα στην ομάδα του Αγρινίου συνέχεια σε ένα θετικό σερί που έχει χτιστεί μ' αυτόν στην ομάδα.

Ο πιεσμένος Ολυμπιακός, ο Κοστίνια που σε τρελαίνει και ο χρόνος που θέλει ο Αντρέ Λουίς 

Μετά την αποβολή του με τον Άρη, ο Ολυμπιακός έχει δώσει για το πρωτάθλημα 8 ματς. Με Κηφισιά (1-1), Βόλο (1-0), Παναθηναϊκό (0-1) και Παναιτωλικό (2-0) εντός και Ατρόμητο (0-2), Αστέρα (0-3), ΑΕΚ (1-1) και Λεβαδειακό (0-0). Στα ματς που δεν κέρδισε ή έχασε ο Ολυμπιακός (Κηφισιά, ΠΑΟ, ΑΕΚ, Λεβαδειακό) δεν αγωνίστηκε ούτε λεπτό ενώ ήταν βασικός σε όλα όσα κέρδισε (Ατρόμητο, Αστέρα, Βόλο, Παναιτωλικό) σκοράροντας και μία φορά στην Τρίπολη για να ανοίξει το δρόμο προς τη νίκη. Αυτά είναι δεδομένα. Γεγονότα. Όχι μια υποκειμενική άποψη. Συχνά βέβαια πάρα πολύς κόσμος αρέσκεται να παραβλέπει τα γεγονότα, ακόμα και να τα διαστρεβλώνει κρίνοντας με βάση συμπάθειες και αντιπάθειες.
Το πόσο πιεσμένος ήταν ο Ολυμπιακός πριν από το ματς φάνηκε από την εικόνα του πριν και μετά το 1-0 του Πιρόλα. Μέχρι τότε έμοιαζε μία από τα ίδια, τα αμέσως προηγούμενα. Ύστερα έδειχνε να «λύνεται» αρκετά. Να «ανοίγει» το μυαλό των παικτών του και να δημιουργούν περισσότερα και καλύτερα πράγματα.

Ο Μεντιλίμπαρ, όπως αναμένονταν, έκανε ροτέισον. Έβαλε τον Καλογερόπουλο δίπλα στον Πιρόλα. Έβαλε τον Μπρούνο αντί του Ορτέγκα αριστερά στην άμυνα και τον Κοστίνια αντί του Ρόντινεϊ δεξιά. Επανέφερε και τον Ντάνι Γκαρθία στη μεσαία γραμμή μαζί με τον Σιπιόνι και μπροστά τους υπήρχε ο Τσικίνιο. Στο δεξί φτερό ήταν ο Αντρέ Λουΐς και στο αριστερό (εκεί τραβιόταν διαρκώς όπως φάνηκε και δεν έπαιζε στα πλάγια ο Τσικίνιο) ο Ντιόγκο.

Στην αρχή του ματς η αριστερή πλευρά με Μπρούνο και Ντιόγκο συν τις ωραίες προωθητικές μπαλιές του Γκαρθία έδειχνε πιο ζωντανή αλλά η ουσία που ήθελαν όλοι δεν υπήρχε. Και τελικά το σκορ άνοιξε από κόρνερ που εκτελέστηκε από δεξιά, από τον Τσικίνιο. Όσο δυνατό και αθλητικό παιδί κι αν είναι ο Μπρούνο, δείχνει μηδαμινή βελτίωση στο σεντράρισμά του κι αυτό αποτελεί ένα σημαντικό μειονέκτημα, όπως και να το κάνουμε. Και ο Κοστίνια από την πλευρά του, που προφανώς είναι σε καλύτερο επίπεδο, είναι ένας παίκτης που μπορεί να σε τρελάνει από το ένα λεπτό στο άλλο. Μπορεί τη μία να βγάλει έξοχη συρτή σέντρα ακριβείας όπως έκανε στο δοκάρι του Ταρέμι. Και την άλλη να σεντράρει λες και σουτάρει και η μπάλα να φύγει στα... περιστέρια. Και το κάνει διαρκώς!

Ιδιαίτερη αναφορά προφανώς αξίζει και ο Αντρέ Λουΐς που ήταν πολύ «μέσα» στο ματς αλλά είναι ξεκάθαρο ότι θα χρειαστεί χρόνο για να γίνει από παίκτης Ρίο Άβε σε παίκτη Ολυμπιακού. Οι διαφορές μεταξύ των δύο είναι χαώδεις, το καταλαβαίνουμε. 

Στη Ρίο Άβε είχε τον ρόλο που είχε χθες η ομάδα του Παναιτωλικού, του αμυνόμαστε και ψάχνουμε την κόντρα. Και στον Ολυμπιακό έχει τον αντίθετο. Να σκέφτεται και να ενεργεί γρήγορα. Σε λίγο χρόνο και λίγα τετραγωνικά, όχι με άπλετο χώρο σε αντεπίθεση. Αυτό θα είναι πιο σπάνια και σε πιο ειδικά ματς. Είναι άγουρος και φάνηκε σε κάποιες επιλογές του. Όταν έπρεπε να πασάρει αλλά σούταρε υπό δύσκολες συνθήκες - προϋποθέσεις. Σύμφωνα με την επίσημη στατιστική ο Βραζιλιάνος είχε τις 10 (!) από τις συνολικά 27 τελικές του Ολυμπιακού. Ο αμέσως επόμενος του Ολυμπιακού ήταν ο βασικός φορ, Ταρέμι, με 4.

Όπως και να 'χει, οι ερυθρόλευκοι επέστρεψαν στις νίκες κι αυτό από μόνο του είναι σημαντικό. Βασικά, είναι το πιο σημαντικό μετά τα αποτελέσματα που είχαν πρόσφατα. Πλέον στρέφουν την προσοχή τους στη ρεβάνς της Τρίτης με τη Λεβερκούζεν όπου θα πάνε για ό,τι καλύτερο. Η πρόκριση, με δεδομένη τη δυναμικότητα και την εικόνα της Μπάγερ, μοιάζει από πολύ δύσκολη έως απίθανη. Βέβαια έτσι έμοιαζε κάποτε και με τη Μακάμπι. Άλλο Μπάγερ, άλλο οι Ισραηλινοί βέβαια. 

Τέλος πάντων, μην το κουράζουμε. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Ο Ολυμπιακός θέλει απλά να γυρίσει με κέρδη από τη Γερμανία και όχι πληγωμένος πνευματικά ή σωματικα. Κέρδος θα είναι μια νίκη έστω και δίχως πρόκριση. Κέρδος θα είναι και μια ισοπαλία. Κέρδος μπορεί να είναι και μια ήττα αλλά με ανταγωνιστική εμφάνιση. Εμφάνιση που να πείθει ότι οι καλές μέρες επιστρέφουν.

ΥΓ: Άρχισε πάλι και η -κουραστική- Γιαζιτζολογία που είχε κοπάσει καιρό ειδικά μετά το δείγμα γραφής του παίκτη σε βασική 11άδα και δη εκείνη του Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ. Το υπέροχο και δύσκολο στη φάση του 2-0 το έκανε ο Ντιόγκο, όχι ο Τούρκος στον οποίο στρώθηκε η μπάλα και έκανε το πλασέ ακίνητος. Στον Ολυμπιακό της εποχής Μεντιλίμπαρ (και όχι μόνο θα πω εγώ, αλλά τεσπά) ο Γιουσούφ (που προφανώς έχει πολλή ποιότητα, το ξέρουμε, το βλέπουμε) θα είναι για αλλαγή λίγο-πολύ αυτών των λεπτών.

ΥΓ2: Ο Πιρόλα μπορεί να χαρακτηριστεί MVP γιατί έβαλε το 1ο γκολ, πλησίασε και σε ένα 2ο και έκανε και 1-2 κοψίματα που (αν δεν γίνονταν) θα έβαζαν τον Ολυμπιακό σε μπελάδες. Γεμάτη και πολλά υποσχόμενη εμφάνιση έκανε ο Ντιόγκο από τον οποίο... έκλεψε δόξα, πέρα από τον Γιαζιτζί στο τέλος, και ο Τσικίνιο που επιτέλους ήταν Τσικίνιο! Και αν μη τι άλλο έχει μεγαλύτερη αξία αυτή η καλή εικόνα του Νασιμέντο που έπαιξε έξω αριστερά κυρίως.