Όταν οι «γάτες» μας κάνουν πλάκα κάτω από τα δοκάρια

 Γιατί η αλήθεια είναι πως, εάν το καλοσκεφτούμε όλοι μας έχουμε κατά καιρούς αναφωνήσει ή παρομοιάσει, τον εκάστοτε Νο 1 ως «γατόνι» και μία εντυπωσιακή εκτίναξή του ως «γατίσια». Όπως και μία σωτήρια απόκρουση με αντανακλαστικά και ρεφλέξ, είτε στο «παραθυράκι», είτε από το ένα δοκάρι στο άλλο, που μόνο ένα αιλουροειδές θα μπορούσε να πετύχει.

 Ρητορικά, λοιπόν, ως σχήμα λόγου αναπόφευκτα και στο ποδόσφαιρο χρησιμοποιούμε συχνά τη συγκεκριμένη αντονομασία θέλοντας να εκθειάσουμε ή να δώσουμε έμφαση σε μία πολύ δύσκολη τεχνική που είναι, σχεδόν, ανθρωπίνως αδύνατον να μιμηθεί ή να επιτευχθεί από… δίποδο.

 Στην Ιστορία, λοιπόν της μπάλας κατά καιρούς, κάτω από τα δοκάρια μας έκαναν (κανονική) πλάκα αρκετές… γάτες. Ο «γάτος του Λονδίνου» και του Βατικάνο, του Καζαλέκκιο, της Πράγας και της Λιέγης. Ο «γάτος του Μαρακανά», ο «μαγικός γάτος», ο «μαύρος γάτος» ή και ο «μαρμάρινος».

 Και ο πλέον… τρελός όλων, ο όνομα και πράγμα «El Loco», Αργεντινός Ούγκο Ορλάντο Γκάττι (δηλαδή… γάτες, στον πληθυντικό), που μπορεί να ήταν ένας, αλλά έκανε για δέκα ταυτόχρονα.

 Από τα χαρακτηριστικά που είχαν κάνει τον ιστορικό τερματοφύλακα της εθνικής Αργεντινής, της Μπόκα Τζούνιορς, αλλά και της «αιώνιας» Ρίβερ Πλέιτ, χαρισματικό, ξεχωριστό, αλλά και αγαπητό σε όλους, φιλάθλους και αντιπάλους ήταν ότι σπάνια καθόταν κάτω από τα δοκάρια του γιατί είχε το ένστικτο να «διαβάζει» τη φάση πολύ πριν εξελιχθεί σε επικίνδυνη. Εκτός από τη φορά που, σ’ ένα Μπόκα- Αρχεντίνος Τζούνιορς ψιθύρισε στο αυτί κάποιου… Ντιέγκο Μαραντόνα, «έ, εσύ, βαρελάκι, σήμερα δεν θα μου βάλεις ούτε ένα γκολ!». Τελικά, εκείνη την ημέρα του έβαλε τέσσερα, αλλά αυτή είναι μία άλλη Ιστορία.

 Σημειολογικά, ο πρώτος «γάτος» (του Βατικάνο) που χρονολογικά αναφέρεται στα ποδοσφαιρικά αλμανάκ υπήρξε ο Ιταλός, Αλμπέρτο Τζινούλφι Νο 1 της Ρόμα της δεκαετίας ’60- ’70. Δεν ήταν τίποτα το φοβερό, αλλά είχε κερδίσει εκείνο το προσωνύμιο ύστερα από εντυπωσιακή απόκρουση, σε πέναλτι του Πελέ σε φιλικό με τη Σάντος, τελικά νικήτρια στο «Ολύμπικο» 0-2 με γκολ των Όμπερνταν και Εντού.

 Παράλληλα, στην Αγγλία γεννιόταν και ο μύθος του Πίτερ Μπονέτι ή «γάτου του Λονδίνου», γεννημένου στην πρωτεύουσα από Ελβετούς γονείς. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους τερματοφύλακες, σε ρεφλέξ και διορατικότητα στην Ιστορία της Τσέλσι, αλλά και της εθνικής με τη διαφορά ότι είχε την ατυχία να συμπέσει με τον Γκόρντον Μπανκς, βασικού Νο 1 που το ’70 στη Γκουανταλαχάρα είχε πετύχει την «απόκρουση του αιώνα» στην ιστορική κεφαλιά του Πελέ.

 Για την Ιστορία αναφέρουμε και τους «γάτους» της Πράγας (Φράντισεκ Πλάνιτσκα), της Λιέγης (Φρανσουά Ζιλέ), του Καζαλέκκιο (Τζανλούκα Παλιούκα), τον «μαγικό γάτο» (Άλντο Ολιβιέρι) ή τον «μαρμάρινο», για ήταν τόσο πολύ αργός και ακίνητος (Άντζελο Γκρεγκούτσι).

 Τον «μαύρο γάτο», Άντζελο Φραντσόζι, γκολκίπερ της Ίντερ που δεν είχε καμία σχέση με αντανακλαστικά αιλουροειδούς, αλλά τον αποκαλούσαν έτσι για την ολόμαυρη εμφάνιση, αλλά και γιατί, λόγω των ατελείωτων λίτρων χαμομήλι βρισκόταν μονίμως σε τέτοια νιρβάνα που δεχόταν γκολ και από τα 30 μέτρα.

 Σημαδιακός, τρόπος του λέγειν υπήρξε και ο «γάτος του Μαρακανά», ο Ισπανός «El Gato», Άντονι Ραμαλέτς που αφού, με τις αποκρούσεις του, στο Μουντιάλ του ’50 χάρισε στην Ισπανία ένα σπουδαίο 1-0 σε βάρος των Άγγλων «δασκάλων», την επομένη δέχτηκε έξι, ανεξήγητα γκολ από τους Βραζιλιάνους. Και απομυθοποιήθηκε σχεδόν αμέσως.

 Μεταφορικά, λοιπόν τερματοφύλακες «γατόνια» ανέκαθεν υπήρξαν και θα υπάρξουν και στο μέλλον. Από περιέργεια και μόνο, όμως θα είχε μεγάλη πλάκα ν’ ανατρέξει κανείς στο «You Tube» σ’ ένα συγκεκριμένο βιντεάκι μ’ ένα τύπο που προσπαθεί, στον κήπο του σπιτιού του να βάλει γκολ, μ’ ένα μικρό μπαλάκι στον (πραγματικό του) γάτο. Και φυσικά, 9 στις 10 φορές θ’ αποτύχει…