Τις δύο προηγούμενες «Αποκαλύψεις» η Squadra Azzurra τις έζησε στο πετσί της το ’18, όταν η Σουηδία της στέρησε το εισιτήριο για το Μουντιάλ της Ρωσίας και το ’22 όταν, ακόμη χειρότερα η Βόρειος Μακεδονία την είχε ταπεινώσει στο Παλέρμο κόβοντάς της τα φτερά για το Μουντιάλ του Κατάρ.

 Τώρα το έπαθλο θα είναι μία θέση στην, καλοκαιρινή αμερικανική διοργάνωση αν και μέχρι να διασχίσει τον Ατλαντικό η (αγνώριστη και αδύνατον ν’ αποκωδικοποιηθεί) ομάδα του Τζεννάρο Γκατούζο θα πρέπει πρώτα να ξεπεράσει δύο ακόμη σκοπέλους: της Βορείου Ιρλανδίας και της νικήτριας του άλλου play- off, ανάμεσα στη Ουαλία και τη Βοσνία. Εκεί, εκτός έδρας, στις 31 Μαρτίου θα κριθούν όλα, αν φυσικά και εφόσον (γιατί είναι κι αυτό) καταφέρει να προκριθεί στον πρώτο «τελικό».  

 Η ειρωνεία της τύχης είναι, ότι το «big- match» με τους απογόνους, που λέει ο λόγος του Τζορτζ Μπεστ  η Ιταλία θα κληθεί να το δώσει (την Πέμπτη, 26 Μαρτίου) στο «Gewiss Stadium» του Μπέργκαμο εκεί όπου το βράδυ της Τρίτης η Αταλάντα, η τελευταία της εκπρόσωπος στο φετινό Champions League θάφτηκε με έξι γκολ από την τέλεια μηχανή της Μπάγερν Μονάχου, που είχε μάλιστα «πετάξει» στην Ιταλία χωρίς τον Χάρι Κέιν, πρώτο της σκόρερ με 30 γκολ.

 Όπως επίσης ειρωνικό είναι ότι στη Βαυαρία, και συγκεκριμένα στο «Allianz» του Μονάχου, λίγους μόλις μήνες νωρίτερα η Ίντερ, η τελευταία ιταλική ομάδα που βρέθηκε σε τελικό Champions League επίσης σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους, μ’ ένα αφοπλιστικό 5-0 από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Παρί Σεν Ζερμέν.

 Κακά σημάδια, αυτά που θέλει να στείλει η Μοίρα. Αν και, για το 1-6 με τη Μπάγερν μόνο η Αταλάντα δεν ευθύνεται, αλλά εκείνο το απηρχαιωμένο Κίνημα που, ποντάροντας όλο και περισσότερο στην ξενόφερτη μανία ξέχασε το πώς να ξαναγεννήσει, στο ίδιο της το σπίτι παίκτες του βεληνεκούς των Τόττι, Μπάτζο, Πίρλο, Ιντσάγκι, Βιέρι, Μαλντίνι, Νέστα, Μπουφόν ή Κανναβάρο.

 Πάει εκείνη η γενιά, πιθανότατα να πήγε και η επόμενη. Καμία Αταλάντα δεν φέρει ευθύνη για το πατατράκ από τη Μπάγερν, μία ομάδα ασφαλώς ανώτερη, οδοστρωτήρα και καλό-κουρδισμένη. Με 8 νίκες, μία ισοπαλία και μία ήττα στα δέκα τελευταία της παιχνίδια, με 92 γκολ υπέρ στη Μπουντεσλίγκα, από τα οποία τα 54 τα πέτυχαν μόνο τρεις παίκτες: Κέιν (30), Ντίαζ (14) και Ολίσε (10). Και που ίσως, στο Μπέργκαμο θα μπορούσε να πετύχει κι άλλα τόσα με τους επίσης εκπληκτικούς Γκνάμπρι, Κίμιζ, Ουπαμεκάνο, Μουσιάλα, Τζάκσον.

 Καμία Αταλάντα δεν φέρει ευθύνη, αλλά το όλο, γερασμένο Κίνημα. Γιατί επιπλέον, όταν η πρωταθλήτρια Νάπολι τερματίζει 30η σε 32 ομάδες, η Γιουβέντους αποκλείεται με 7 γκολ από τη Γαλατάσαραϊ, η Ίντερ επίσης με 5άρα από τη Μπόντο Γκλιμτ και η εθνική Ιταλία, επίσης με συνολική «7άρα» από τη Νορβηγία σημαίνει ότι κάτι δεν γίνεται σωστά.

 Και το ακόμη περισσότερο παράδοξο είναι ότι, την ώρα που η ποδοσφαιρική Ιταλία έτρωγε… ξυλιές όπου κι αν πήγαινε, η αντίστοιχη εθνική του μπέιζμπολ πετύχαινε μία ιστορική νίκη στο Χιούστον αποκλείοντας τους «δασκάλους» Αμερικανούς από τη συνέχεια του World Series. Καμία σημασία δεν έχει εάν η συγκεκριμένη ομάδα του «Hit and Run» αποτελείται μόνο από Ιταλό- Αμερικανούς δεύτερης και τρίτης γενιάς. Όσο ότι δουλεύοντας σκληρά και προγραμματίζοντας σωστά, κάποια στιγμή το αποτέλεσμα θα φανεί.

 Ενώ στο ποδόσφαιρο, άλλοτε το δυνατό τους χαρτί θα πρέπει να γίνει μία ολική επανεκκίνηση και επαναφορά στις εργαστηριακές ρυθμίσεις για μην πάθει, με Βόρειο Ιρλανδία, Ουαλία ή Βοσνία κι άλλη «Αποκάλυψη»…     

Squadra Azzurra Μουντιάλ 2026 Αταλάντα Μπέιζμπολ Μπάγερν Μονάχου Ιταλία