Η «persona non grata» μεταμορφώθηκε σε εθνικό ήρωα

 Η περίπτωσή του έχει κάτι και από «dramedy» και από φαρσοκωμωδία γιατί, συνήθως οι πρώτοι που επιστρέφουν σπίτια τους από ένα Μουντιάλ συναντούν στο αεροδρόμιο μόνο ύβρεις, απογοήτευση, οργή, καμία φορά και κάποιες… ντομάτες.

 Όχι όμως ο 34χρονος Αρτάν που από τη λαοθάλασσα του Μογκαντίσου εισέπραξε μόνο αγάπη και υποστήριξη την ίδια ώρα που ο πρόεδρος της Uefa, Αλεξάντερ Τσέφεριν, εκμεταλλευόμενος τη μοναδική ευκαιρία να βάλει το δάκτυλό του στο μάτι του ομολόγου του στη Fifa, Τζάννι Ινφαντίνο του ανέθετε, με καμάρι τη διεύθυνση του Παρί Σεν Ζερμέν- Άστον Βίλλα (12 Αυγούστου, στο Σάλτσμπουργκ) τελικού του ευρωπαϊκού Σούπερ- Καπ.

 Για το Μουντιάλ όμως, αποδείχθηκε ακατάλληλος. Για την ακρίβεια «επικίνδυνα ύποπτος» εξ’ αιτίας μίας ατυχούς συγκυρίας και συνωνυμίας με κάποιον επίσης Ομάρ Αρτάν που φέρεται να είχε επαφές με τη Σομαλή, παραστρατιωτική οργάνωση «Al Shabaab», αλλά και μ’ έναν ηγέτη του ισλαμικού κυττάρου.

 Ο Αρτάν (ο διαιτητής), ύστερα από 4 χρόνια που κυνηγούσε το όνειρό του να σφυρίξει κάποιο παιχνίδι του παγκοσμίου κυπέλλου είχε φτάσει κανονικά και νομιμότατα στο Μαϊάμι, αλλά ύστερα από 11 ώρες ανελέητης ανάκρισης οι Αμερικανοί τον ξανάστειλαν σπίτι του ως ύποπτος τρομοκρατίας αρνούμενοι να του παραχωρήσουν και την ανάλογη βίζα παραμονής.

 Τι έκανε η Fifa για να τον προστατέψει; Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Το μόνο που παραδέχτηκε ο Ινφαντίνο, εδώ και κάποια χρόνια «κολλητό στρατιωτάκι» του Ντόναλντ Τραμπ ήταν πως «ως παγκόσμια, ποδοσφαιρική Ομοσπονδία δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα και κάποιες αποφάσεις, πόσο μάλλον σε αμερικανικό έδαφος είναι αποκλειστική ευθύνη των τοπικών Αρχών». Σαν να έλεγε, δηλαδή «δεν είδα τι έγινε, γιατί εκείνη τη στιγμή κοιτούσα αλλού».

 Δεν πειράζει. Έχει χρόνια μπροστά του ο Αρτάν για να πραγματοποιήσει το όνειρό του, ξεκινώντας από το επόμενο World Cup που θα γίνει στη Μαύρη Ήπειρό του και στο Μαρόκο κι αφού αποδείξει σταδιακά την αξία του και μέσω του ευρωπαϊκού Σούπερ- Καπ.

 Καλύτερα, από τη μία που επαναπατρίστηκε από το τωρινό, εκείνο που ξεκίνησε στο Μεξικό, στα σύνορα του οποίου ο Τραμπ ήθελε να εγείρει ολόκληρο, πανύψηλο και μάλιστα ηλεκτροφόρο τοίχο. Τι σχέση να έχει η Σομαλία με τις αρχές της «free country» ή της «democracy» που αρέσκονται να επαναλαμβάνουν συχνά, πυκνά οι Αμερικανοί;

 Και κάτι τελευταίο: που αλλού θα βλέπαμε ή πότε ξαναείδαμε έναν διαιτητή να αποθεώνεται με τέτοιο πάθος και τιμές εθνικού ήρωα;