Από τα γήπεδα στα χαρακώματα: Έξι ποδοσφαιριστές που βρέθηκαν στον πόλεμο

Μία διαφορετική πλευρά της ποδοσφαιρικής ιστορίας παρουσιάζει ο Χάρης Μιλτιάδους στο νέο επεισόδιο του «Γεωγραφόμπαλου». Πέντε ιστορίες ανθρώπων που διακρίθηκαν στα γήπεδα, αλλά οι ζωές τους σημαδεύτηκαν από πολεμικές συγκρούσεις, επιστρατεύσεις και αντιστασιακή δράση.

Γραμματικόπουλος και Πιερράκος: Από τα ντέρμπι στο αλβανικό μέτωπο

Η πρώτη ιστορία αφορά δύο μεγάλες μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου, τον Αχιλλέα Γραμματικόπουλο του Ολυμπιακού και τον Μίμη Πιερράκο του Παναθηναϊκού.

Ο Γραμματικόπουλος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους τερματοφύλακες της προπολεμικής περιόδου. Συνδέθηκε με την πρώτη κατάκτηση του πανελλήνιου πρωταθλήματος από τον Ολυμπιακό το 1931 και τη μεγάλη κυριαρχία των Πειραιωτών εκείνη τη δεκαετία.

Παράλληλα, είχε ιδιαίτερη αγάπη για τη μουσική και το λυρικό τραγούδι. Όπως αναφέρει ο Μιλτιάδους, ο Ισπανός τενόρος Μιγκέλ Φλέτα είχε διακρίνει το φωνητικό του ταλέντο και τον είχε ενθαρρύνει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι.

Στην απέναντι πλευρά βρισκόταν ο Μίμης Πιερράκος, επιθετικός του Παναθηναϊκού και ένας από τους πρωταγωνιστές του ιστορικού 8-2 επί του Ολυμπιακού το 1930. Στην καριέρα του περιλαμβάνεται και η παρουσία του στην Ανόρθωση της Αμμοχώστου ως παίκτη-προπονητή.

Ο πόλεμος του 1940 έφερε τους δύο αντιπάλους στο ίδιο μέτωπο. Ο Γραμματικόπουλος επέστρεψε ζωντανός, όμως ο Πιερράκος σκοτώθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1940, στην περιοχή της Διποταμιάς, από θραύσμα ιταλικού βλήματος.

Μπρους Γκρόμπελααρ: Ο πόλεμος πριν από τη δόξα της Λίβερπουλ

Ο θρυλικός τερματοφύλακας της Λίβερπουλ είχε μία ζωή εντελώς διαφορετική πριν κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης.

Το 1975 επιστρατεύτηκε στον στρατό της Ροδεσίας, της σημερινής Ζιμπάμπουε, και υπηρέτησε για περίπου δύο χρόνια στον πόλεμο που συνδεόταν με τον αγώνα κατά της διακυβέρνησης της λευκής μειονότητας.

Δεκαετίες αργότερα, ο Γκρόμπελααρ μίλησε δημόσια για τις εμπειρίες του, παραδεχόμενος ότι είχε σκοτώσει ανθρώπους και είχε δει συναδέλφους του να χάνουν τη ζωή τους.

Ο ίδιος έχει εξηγήσει ότι το ποδόσφαιρο τον βοήθησε να αντιμετωπίσει τις ψυχολογικές συνέπειες του πολέμου.

Το 1984 κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών με τη Λίβερπουλ, στον τελικό απέναντι στη Ρόμα, μένοντας στην ιστορία για τα περίφημα «spaghetti legs» στη διαδικασία των πέναλτι.

Αντώνης Παπαδόπουλος: Ο αρχηγός της ΑΕΚ που πολέμησε με τον Αυξεντίου

Ιδιαίτερη θέση στο αφιέρωμα έχει ο Αντώνης Παπαδόπουλος, μία από τις σημαντικές μορφές του κυπριακού αθλητισμού.

Ο Κύπριος ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στην ΑΕΚ, της οποίας διετέλεσε αρχηγός, πριν επιστρέψει στην Ανόρθωση Αμμοχώστου.

Με την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955 εντάχθηκε στην οργάνωση, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Άγρας».

Συνδέθηκε στενά με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και συμμετείχε στην ένοπλη δράση εναντίον της βρετανικής αποικιακής διοίκησης.

Στις 3 Μαρτίου 1957 βρισκόταν στο κρησφύγετο του Μαχαιρά, όταν οι βρετανικές δυνάμεις περικύκλωσαν τους αγωνιστές. Ο Αυξεντίου διέταξε τους συντρόφους του να παραδοθούν και παρέμεινε μόνος, χάνοντας τη ζωή του στη μάχη που ακολούθησε.

Ο Παπαδόπουλος συνελήφθη και παρέμεινε φυλακισμένος μέχρι το τέλος του Αγώνα. Σήμερα το γήπεδο της Ανόρθωσης στη Λάρνακα φέρει το όνομά του.

Κιμ Γιονγκ-Σικ: Από τον πόλεμο της Κορέας στο Μουντιάλ

Ο Κιμ Γιονγκ-Σικ θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του κορεατικού ποδοσφαίρου.

Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 με την Ιαπωνία, όταν η Κορέα βρισκόταν υπό ιαπωνική κυριαρχία, και το 1948 εκπροσώπησε τη Νότια Κορέα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

Ο πόλεμος της Κορέας το 1950 διέκοψε την αθλητική δραστηριότητα και επηρέασε καθοριστικά την καριέρα του. Στη διάρκεια της σύγκρουσης συνδέθηκε με στρατιωτικές ποδοσφαιρικές ομάδες, πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση το 1952.

Ακολούθησε η προπονητική. Το 1954 οδήγησε τη Νότια Κορέα στην πρώτη συμμετοχή της σε Παγκόσμιο Κύπελλο, στην Ελβετία.

Άντονι Λίκο: Από τη νίκη επί της Τσέλσι στο Άουσβιτς

Η τελευταία ιστορία αφορά τον Πολωνό ποδοσφαιριστή Άντονι Λίκο, ο οποίος αγωνίστηκε στη Βίσλα Κρακοβίας.

Το 1936 σημείωσε με πέναλτι το νικητήριο γκολ απέναντι στην Τσέλσι, σε φιλικό αγώνα για τα 30 χρόνια του πολωνικού συλλόγου.

Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το 1939 εντάχθηκε στην αντιστασιακή δράση.

Συνελήφθη την άνοιξη του 1941 και μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς, όπου εκτελέστηκε στις 3 Ιουλίου 1941, σε ηλικία 34 ετών.

Η μνήμη του διατηρείται από τη Βίσλα Κρακοβίας και τους πολωνικούς ιστορικούς φορείς ως παράδειγμα αθλητή που συμμετείχε στην αντίσταση κατά της ναζιστικής κατοχής.

Με αυτές τις ιστορίες, το «Γεωγραφόμπαλο» υπενθυμίζει ότι πίσω από τις ποδοσφαιρικές διακρίσεις υπάρχουν ανθρώπινες διαδρομές που ξεπερνούν τα όρια του αθλητισμού. Άλλοι επέστρεψαν από τον πόλεμο και συνέχισαν την καριέρα τους. Άλλοι δεν γύρισαν ποτέ.