Το «Σύνδρομο Σταντάλ» χτύπησε και το ποδόσφαιρο

 Προς Θεού, ουδείς αμφισβήτησε την υπερπαραγωγή του «Παρκ ντε Πρενς», που λες και ήταν βγαλμένη απευθείας από το παριζιάνικο «Λούβρο». Αλλά τονίστηκαν και υπογραμμίστηκαν η ευκολία με την οποία επιτεύχθηκαν τα 9 γκολ. Η παντελής έλλειψη ισορροπίας, όσο η αδυναμία, και των μεν, και των δε αμυντικών ως προς την προσπάθεια αποφυγής του «εκρηκτικού» 5-4.

 Δεν φταίνε οι άμυνες, παρατήρησε μερίδα του ξένου Τύπου: αλλά οι νέοι κανονισμοί που ακυρώνουν και εξουδετερώνουν την καθαρόαιμη φλέβα των όποιων αμυντικών υποχρεώνοντάς τους, υπό την απειλή μίας κίτρινης κάρτας, ενός φάουλ ή ενός πέναλτι να μαρκάρουν πλέον τον όποιον αντίπαλό τους με τα… μάτια κρατώντας, καλού, κακού και τα δύο χέρια ακίνητα και παντελώς ακούνητα, πίσω από το κορμί τους.

 Καταπληκτικός παίκτης ο Ολίσε, έγραψε μία άλλη εφημερίδα, ακατέργαστο, πράγματι διαμάντι, αλλά πως εξηγείται το γεγονός ότι του άφησαν το περιθώριο και τα μέτρα για να πετύχει ένα τόσο εύκολο γκολ; Δεν φταίνε οι αμυντικοί, αλλά οι κανονισμοί που ακυρώνουν τον πραγματικό ρόλο ενός αμυνόμενου, που δεν είναι άλλος από το να προσπαθήσει να εμποδίσει ή και να σταματήσει τις όποιες διαθέσεις του επιτιθέμενου.

 Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το 5-4 του Παρισιού, δεν θα μείνει στην Ιστορία ως ένα από τα καλύτερα και πλέον συναρπαστικά παιχνίδια της τελευταίας 20ετίας στο Champions League. Ισάξιο, ίσως μόνο στον τρόπο με τον οποίο η Λίβερπουλ, στον τελικό του ’05 στην Κωνσταντινούπολη είχε «ακυρώσει» το εις βάρος της 3-0, στο ημίχρονο, υπέρ της Μίλαν φτάνοντας το παιχνίδι στο 3-3, μετά στην παράταση και τελικά πανηγυρίζοντας το τρόπαιο στα πέναλτι.

 Για τους πλέον ρομαντικούς, οι συνεχείς εναλλαγές συναισθημάτων του «Παρκ ντε Πρενς», το 0-1 που έγινε 1-1, το 2-1 που έγινε 2-2, μετά 3-2, 4-2, 5-2, 5-3 και 5-4 δεν θα είχαν να ζηλέψουν τίποτα από το αποκαλούμενο «Σύνδρομο του Σταντάλ». Που μπορεί να μην αναγνωρίζεται επισήμως ως κλινική ή ψυχολογικό- ψυχιατρική διαταραχή, αλλά ως μία ψυχοσωματική ασθένεια κατά την οποία, το μυαλό προκαλεί έντονα σωματικά συμπτώματα.

 Κρίσεις πανικού, άγχους, ταχυκαρδίας και ταχυπαλμίας, κρύου ιδρώτα, ζαλάδες, τρέμουλο και ιλίγγους, ό,τι ακριβώς αισθάνθηκε και ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας και λογοτέχνης του 19ου αιώνα Σταντάλ (ψευδώνυμο του Μαρί- Ανρί Μπεϊγέ) όταν επισκέφθηκε τα πολιτιστικά κάλλη της Φλωρεντίας, τη «Galleria degli Uffizi» ή τη Βασιλική της «Santa Croce» όπου, μεταξύ άλλων «ξεκουράζονται» ο Νικκολό Μακκιαβέλλι, ο Μικελάντζελο ή ο Γκαλιλέο Γκαλιλέι.

 Μία «υπερκουλτουραιμία» ή και «Art Attack», εν προκειμένω μία οξεία «ποδοσφαιραιμία», που μπορεί να ενθουσίασε θεατές και τηλεθεατές, εν τέλει όμως προβληματίζοντας όσους έχουν παίξει το αληθινό… τόπι προβλέποντας, πως πολύ σύντομα δεν θα πρέπει να πέσουμε από τα σύννεφα εάν δούμε σκορ τύπου 6-5 ή 7-6.

 Ακριβώς προς τα εκεί οδεύει και η ρεβάνς του Μονάχου, ανάμεσα στη Μπάγερν και την Παρί Σεν Ζερμέν που, ειρωνεία της τύχης μες στο «Allianz Arena» είχε πανηγυρίσει πέρυσι το πρώτο Champions League της Ιστορίας της. Και η πλάκα είναι πως και τότε… εκστασιασμένη έμοιαζε να πάσχει από το «Σύνδρομο Σταντάλ» συντρίβοντας, με απίστευτη ευκολία την Ίντερ μ’ ένα αφοπλιστικό 5-0.