Ολυμπιακός: Και Moneyball αλλά και Trouble with the Curve

Σε μια βραδιά (26/8) που ολοφάνερα υπάρχει μπόλικη απογοήτευση και μεγάλος θυμός σε πάρα πολύ κόσμο, εγώ που ΔΕΝ έγραψα τίποτα για Πουέρτα (ούτε πρωτογενές δικό μου, ούτε «διαρροή», άρα δεν τον «συμφώνησα», ούτε τον «έφερα»), θέλω να γράψω όλα όσα σκέφτομαι και αισθάνομαι με αφορμή την τροπή αυτής της μεταγραφικής υπόθεσης και όχι μόνο.

Στη δική μου σκέψη ΔΕΝ θέλω ο Ολυμπιακός να πάρει έναν Πουέρτα με 16 εκατ.ευρώ. Θέλω, αν τον θεωρεί ιδανικό, να έχει τους κατάλληλους ανθρώπους να τον βρίσκουν - επιλέγουν ένα χρόνο νωρίτερα που κάνει 3,5 εκατ.ευρώ. Δεν θέλω να πάρει έναν Βάργκας (μιλάμε για παίκτη 28 στα 29 χρόνια) με 12, 14 ή δεν ξέρω πόσα εκατ.ευρώ. Θέλω, αν τον θεωρεί ιδανικό, να έχει τους κατάλληλους ανθρώπους να τον βρίσκουν - επιλέγουν - πείθουν 1,5 χρόνο νωρίτερα (που τον πήρε η Σεβίλλη) με 2,5 εκατ.ευρώ από την Άουγκσμπουργκ. Από το 2010 μέχρι τώρα η διοίκηση Μαρινάκη τα έχει πάει περίφημα δίχως οικονομικές τρέλες. Μέχρι αυτό το καλοκαίρι συζητούσαμε για μάξιμουμ 5 και 6 εκατ.ευρώ σε αγορές. Μιλάγαμε για έξυπνους δανεισμούς ή χρήσιμους ελεύθερους.
Και φέτος φτάσαμε στο άλλο άκρο. Παράνοια.

Και ξανά αυτή η παλιακή ατάκα για «παίκτες από το πάνω ράφι». Έλεος. Ήμαρτον. Σώνει. Είμαστε στο 2026. Γκώσαμε βρε παιδιά. Ναι, συχνά το ταμπελάκι με την τιμή περιγράφει την αξία αλλά υπάρχουν και ουκ ολίγες εξαιρέσεις. Πόσα κόστισε ο Ελ Καμπί; Μηδέν. Πόσα άξιζε; Άπειρα. Πόσα κόστισε ο Ιμπόρα; Μηδέν. Πόσα άξιζε; Άπειρα και στα 35 του μάλιστα. Πόσα κόστισε ο Έσε; Πόσα άξιζε; Πόσα ο Ινμπεόμ; Πόσα ο Βαλμπουενά; Πόσα ο Ομάρ; Πόσα ο Μιραλάς; Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο για ελεύθερους, δανεικούς ή που αγοράστηκαν με νορμάλ χρήματα και έγιναν θρύλοι του Θρύλου. Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο και για παίκτες με πιο τσουχτερή τιμή και «βαρύ» βιογραφικό που απογοήτευσαν.

Παίκτες υπάρχουν. Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Το δύσκολο είναι να έχεις τον - τους κατάλληλο - κατάλληλους να τους επιλέγουν αδιαφορώντας για το τι θα πει ο κόσμος. Δεν λέω να αδιαφορήσεις. Λέω να κάνεις αυτό που θεωρείς σωστό γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής, εσύ θα κριθείς με βάση το αποτέλεσμα. Και πρέπει να κριθείς κάνοντας αυτά που πιστεύεις και θες, όχι αυτά που θέλουν οι άλλοι, έτσι δεν είναι; Οι ομάδες δεν (πρέπει να) διοικούνται διά βοής ή ψηφοφορίας. Οι ομάδες πρέπει να διοικούνται με λογική και πλάνο, όχι με συναίσθημα. Αυτό είναι για τον οπαδό. Για την ώρα των αγώνων. Όχι την ώρα των αποφάσεων, του «χτισίματος».

Προσωπικά θεωρώ ό,τι καλύτερο έχουμε δει στον Ολυμπιακό (στη θέση τεχνικού διευθυντή) τον Αντόνιο Κορδόν κι ας «μαγάρισαν» μερικοί το στόμα τους. Τόσα ξέρουν, τόσα λένε... Κάποιοι από τους παίκτες που ανέφερα (Ελ Καμπί, Ιμπόρα, Έσε) ήταν επιλογές του. Πρωταγωνιστές όλοι τους στην κατάκτηση του Conference. 

Δεν ξέρω αν σε κάποιους μοιάζει παρωχημένος, ξεπερασμένος. Εμένα μου μοιάζει τέλειος. Γιατί για κάθε «Moneyball» όπου ένας νεαρός «διαβάζει» τους παίκτες με εξελιγμένα στατιστικά, στον αντίποδα υπάρχει και το «Trouble with the Curve» όπου ο ηλικιωμένος σκάουτ επιμένει (και δικαιώνεται πανηγυρικά) σε επιλογές παικτών που βλέπει διά ζώσης (άρα και λεπτομέρειες που για να διακρίνεις απαιτείται και εμπειρία, πέρα από γνώση και κοφτερή ματιά) και δεν κάνει δουλειά καθισμένος πίσω από ένα κομπιούτερ διαβάζοντας ατελείωτους αριθμούς.
 
ΥΓ: Η ΑΕΚ που πέρυσι κατέκτησε το πρωτάθλημα και πήρε εισιτήριο για τη League Phase του champions League, πόσα ξόδεψε σε αγορές για την 11άδα που «κατέβασε» απόψε; Ιδού! Στρακόσια (ελεύθερος), Μουκουντί (ελεύθερος), Ρέλβας (3,25 εκατ.), Πήλιος (ελεύθερος), Ρότα (ελεύθερος), Καϊρίνεν (4 εκατ.), Μάριν (1,7 εκατ.), Μάγιερ (6 εκατ.), Κοϊτά (3,6 εκατ.), Γιόβιτς (ελεύθερος), Βάργκα (4,5 εκατ.).

ΥΓ2: Την πρώτη ταινία που ανέφερα, πιθανότατα την έχετε δει όλοι. Δείτε και τη δεύτερη που, προσωπικά, μου άρεσε περισσότερο. Μια μίξη των δύο χρειάζεται.