Το αγνώριστο φάντασμα μίας πρώην «βασίλισσας»

 Την άλλοτε βασίλισσα της Καραϊβικής που ο «El Comandante»  ηγήθηκε επί 52 χρόνια, από το ’59 έως το 2011 με απολυταρχικό τρόπο, ωστόσο καλά κρυμμένο πίσω από ένα μείγμα σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού μαζί, δόγματος.

 Το γιατί τα 9.5εκ. των Κουβανών δεν τίμησαν τα «γενέθλια» του ανθρώπου που λάτρεψαν και εμπιστεύτηκαν επί δύο γενιές είναι εύκολο ν’ απαντηθεί: ο λαός είναι απελπισμένος, εξαθλιωμένος, πεινασμένος, τρομαγμένος, προδομένος, πάνω απ’ όλα απογοητευμένος και δεν έχει την παραμικρή όρεξη ή δύναμη να γιορτάσει το παραμικρό.

 Τα υπαρξιακά και καθημερινά του προβλήματα είναι πολύ μεγαλύτερα και σοβαρότερα από το ο,τιδήποτε ή και τον οποιονδήποτε. Δεν υπάρχουν ασπιρίνες (πόσο μάλλον σημαντικότερα φάρμακα), το νερό και οι πρώτες ύλες, το ρεύμα μέχρι και το χαρτί υγείας μοιράζονται με δελτίο. Ρούμι, πούρα και μοχίτο, ούτε κατά διάνοια. Ενώ ο τελευταίος ανεφοδιασμός πετρελαίου του Νησιού έγινε τον Ιανουάριο, λίγο πριν ή λίγο μετά την κινηματογραφική σύλληψη- απαγωγή από την αμερικανική κυβέρνηση του προέδρου της Βενεζουέλας, Μαδούρο εν ολίγοις του τελευταίου συμμάχου της χώρας.

 Απόλυτα λογικό είναι, με τη βενζίνη να έχει εκτοξευτεί στα 5 δολάρια το λίτρο, τόσο η Αβάνα, όσο οι υπόλοιπες πόλεις (Σαντιάγο, Καμαγουέι, Ολγκουίν) να μοιάζουν αποκαλυπτικά ερημωμένες. Μαζί με τους κεντρικούς δρόμους όπου κάποτε έκαναν πασαρέλα τα γραφικά, χρωματιστά (αμερικανικά) vintage αυτοκίνητα του ’50, πλέον σταματημένα και αναπόφευκτα κάπου παρκαρισμένα.

 Το σκληρό εμπάργκο των Αμερικανών, προς την Κούβα ανέκαθεν υπήρχε, μάλιστα από το ’60 επί εποχές ακόμη Αϊζενχάουερ, ουδέποτε όμως δεν αποδείχθηκε τόσο εξοντωτικό όσο επί των ημερών της διακυβέρνησης Ντόναλντ Τραμπ.

 Οι Κουβανοί μπορεί ν’ αντιστάθηκαν στον Ιμπεριαλισμό του «Uncle Sam» επί 60 χρόνια, αλλά μπορούσαν να υπολογίσουν στη βοήθεια της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Τώρα όμως, και μάλιστα μία 10ετία μετά τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο οι πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι θα είναι θέμα μηνών η λευκή παράδοση, και μάλιστα άνευ όρων του Νησιού στους Αμερικανούς που τη δεκαετία του ’30 είχαν καταντήσει «οίκο ανοχής» τους και φορολογικό Παράδεισο μαφιόζων και γενικώς παρανόμων.

 Δυστυχώς, το τέλος εποχής της Κούβας που ξέραμε και μάθαμε, μέσω βιβλίων ή ντοκιμαντέρ είναι περισσότερο κοντά απ’ ότι φανταζόμαστε. Γι’ αυτό και αποστολή μας είναι να τη θυμόμαστε για εκείνο που αντιπροσώπευσε μένοντας στην Ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες «αθλητικό- μάνες» όλων των εποχών.

 Παράδοξο μεν, για μία χώρα που ως εθνικό της σπορ θεωρεί ακόμη και σήμερα το Μπέιζμπολ («El pelota» για τους ντόπιους), αλλά η Κούβα γέννησε μερικούς από τους μεγαλύτερους αθλητές της Ιστορίας, κυρίως του παγκόσμιου στίβου.

 Τον δρομέα Αλμπέρτο Χουαντορένα, γνωστό και ως «El Caballo», το άλογο, τον μοναδικό αθλητή που κατέκτησε χρυσό, ολυμπιακό μετάλλιο (το ’76, στο Μόντριαλ), τόσο στα 400μ., όσο στα 800μ.

 Τον άλτη Χαβιέρ Σοτομαγιόρ, που ακόμη κατέχει με 2μ.45 το παγκόσμιο ρεκόρ στο ύψος, 33 χρόνια μετά την επίδοσή του στην ισπανική Σαλαμάνκα. Τον παλαιστή- φαινόμενο, Μιχαϊν Λόπες, τον μοναδικό που κατέκτησε 5 συνεχόμενα χρυσά, ολυμπιακά μετάλλια (2008, ’12, ’16, ’20 και ’24) στην Έλληνο- ρωμαϊκή πάλη. Τον αθλητή του μήκους, Ιβάν Πεδρόσο, χρυσό το 2000 στους Ολυμπιακούς του Σίντνεϊ και 9 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Indoor, αλλά και Outdoor.

 Τη δρομέα Άνα Φιντέλια Κουιρότ, δύο φορές παγκόσμια στα 800μ. Τον θρυλικό πυγμάχο, Τεόφιλο Στίβενσον, νικητή 3 ολυμπιακών, χρυσών μεταλλίων (’72, ’76, ’80) και τριών παγκόσμιων τίτλων βαρέων βαρών. Τη Μιρέγια Λούις, αρχηγός και αστέρας της θρυλικής ομάδας βόλεϊ γυναικών («Morene del Caribe», οι μελαχρινές της Καραϊβικής), που κατέκτησα τρία συνεχόμενα χρυσά, ολυμπιακά μετάλλια: το ’92, το ’96 και το 2000. Αλλά και τον επίσης θρυλικό Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα, παγκόσμιο πρωταθλητή στο σκάκι από το ’21  έως το ’27. Κι ας είναι η «pelota» το εθνικό τους σπορ.