Στα 29 του, ο Αλέν Σεν Μαξιμέν θα μπορούσε να είχε κτίσει μία εντελώς διαφορετική, και κυρίως μεγαλύτερη καριέρα, αλλά του αρκεί που βρίσκεται στο Σάρλοτ όπου παρόλο το 1εκ. πληθυσμό δεν τον ξέρει άνθρωπος και μπορεί να πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς.

 Η Βόρεια Καρολίνα και το Mls είναι ο 11ος σταθμός μίας 13χρονης καριέρας που θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί εντελώς διαφορετικά εάν δεν είχε την κακή συνήθεια να τσακώνεται με τον όποιο προπονητή που κατά καιρούς τον κατηγόρησε για υπερβολικό ατομισμό και ελάχιστο πνεύμα αυτοθυσίας και ομαδικότητας.

 Το ταλέντο είναι αναμφισβήτητο. Οι μεθυστικές του ντρίμπλες θυμίζουν εκείνες του μεγάλου (και μ’ ένα κοντύτερο πόδι από το άλλο), Βραζιλιάνου Γκαρίντσα. Τα τελευταία 10 χρόνια, μάλιστα οι ειδικοί εκτιμούν ότι δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από το ταλέντο των Μέσι, Νεϊμάρ, Ρομπίνιο, Ροναλντίνιο ή Ντοκού, όλοι τους μετρ του είδους.

 Αλλά σε μία ομάδα, αυτό δεν φτάνει και όλοι οι προπονητές του (είτε στη Μονακό και τη Σεντ Ετιέν, είτε σε Μπαστιά, Λανς, Νις, Νιουκάσλ, Φενέρμπαχτσε ή Αλ Αχλί) είχαν το ίδιο ακριβώς παράπονο: δεν αρκεί μία πετυχημένη ντρίμπλα αν μετά δεν μαρκάρεις ή δεν βοηθάς και στην άμυνα. Και κάθε φορά που του το’ λεγαν, εκνευριζόταν, τσακωνόταν κι ετοίμαζε τα κουβαδάκια του για άλλες παραλίες.

 Επική έμεινε η λογομαχία του με τον Μουρίνιο, που επί εποχών Φενέρ τον είχε θέσει εκτός ομάδας ως υπέρβαρος. «Το ψέμα παίρνει το ασανσέρ και η αλήθεια τις σκάλες: μπορεί ν’ αργήσει, αλλά στο τέλος θα φτάσει», είχε πει στον Πορτογάλο που του ανταπάντησε «συνήθως το ασανσέρ το καλούν οι υπέρβαροι, γιατί με τις σκάλες θα κουράζονταν».

 «Αυτός δεν είναι ένας κοινός ποδοσφαιριστής, αλλά ένας κανονικός εφιάλτης», είχε πει για τον Γάλλο επιθετικό και ο Γκουαρντιόλα εξομολογούμενος ότι πριν από ένα Σίτι- Νιουκάσλ, από τον φόβο του τον «είδε» μέχρι και στον ύπνο του.

Κατά καιρούς, το όνομα του Σεν Μαξιμέν κυκλοφορούσε με ενδιαφέρον στους κύκλους των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Παρί Σεν Ζερμέν, Ρόμα, Νάπολι, Μίλαν, Τσέλσι ή Άρσεναλ, αλλά μ’ εξαίρεση την 3ετία του στη Νιουκάσλ ο αντισυμβατικός χαρακτήρας του δεν τον βοήθησε ποτέ να πετύχει το λεγόμενο, μεγάλο άλμα σε μία ομάδα υψηλότερου επιπέδου.

 Δεν τον πειράζει. Του φτάνει και του περισσεύει να τον αφήσουν στην ησυχία του, ελεύθερο να παίζει όπως το ένστικτό του τον έμαθε, χωρίς περιορισμούς ή εγκλωβισμούς σε συστήματα. Του φτάνουν, επίσης και τα 40 και πλέον, εκατομμύρια που κατάφερε να βάλει στην άκρη από το ποδόσφαιρο. Συν άλλα τόσα από ένα βίντεο- γκέιμ που ο ίδιος σχεδίασε εμπνεόμενος από την ελληνική μυθολογία: το Helios, κάτι ανάμεσα σε πόκερ, ζάρια και τάβλι για την πατέντα του οποίου μία μεγάλη εταιρία του πρόσφερε 26εκ. ευρώ. «Με 500 το συζητάμε» απάντησε. Κι εκεί είναι που του βγήκε το προσωνύμιο του υψηλού IQ, ιδίου με του Ναπολέοντα.

 Το οποίο λέγεται ότι έφτανε κοντά στο 180. Μάλλον αστικός μύθος, γιατί τα πρώτα, επίσημα τεστ άρχισαν να γίνονται στις αρχές του ‘900, σχεδόν 80 χρόνια μετά τον θάνατο του Γάλλου στρατηγού, ενώ μεταγενέστερες μελέτες το εκτίμησαν κοντά στο 150. Ό,τι και να είναι, το να καταφέρεις να βγάζεις 80εκ. σε 13 χρόνια, και μάλιστα χωρίς να έχεις παίξει σε τοπ επίπεδο θέλει, αν μη τι άλλο μπόλικη δόση εξυπνάδας…