Που επινοήθηκε, μόνο και μόνο για να δώσει ένα επιπλέον, κυρίως οικονομικό, κίνητρο και ενδιαφέρον στα άγευστα φιλικά του κάποτε. Όπως συνέβη και το ’98 όταν το «Intertoto» ήρθε, ως «deus ex machina», δηλαδή ως από μηχανής Θεός, ν’ αντικαταστήσει το παλαιωμένο «Κύπελλο Ράπαν».

 Για πολλά χρόνια δεν πολύ καταλαβαίναμε το γιατί, τα παντελώς άχρηστα φιλικά των καλοκαιριών μας, τα οποία μάλιστα συμπεριλαμβάνονταν και στα δελτία του άλλοτε ΠΡΟ-ΠΟ διοργανώνονταν υπό την ομπρέλα και την κοινή ονομασία του «Κυπέλλου Ράπαν».

 Ωστόσο, με το πέρασμα των χρόνων συνειδητοποιήσαμε πως ήταν ένας ελάχιστος, φόρος τιμής προς τον αυστριακό Καρλ Ράπαν, έναν από τους μεγαλύτερους και καινοτόμους προπονητές της δεκαετίας του ’30, εφευρέτη του περίφημου 2-3-5, μία μετεξέλιξη του «WM» που αργότερα οι Άγγλοι μετονόμασαν «bolt» και οι Ιταλοί (που είναι τεράστια ανακρίβεια ότι το εφεύραν) «catenaccio», δηλαδή «αλυσίδα».

 Τι σχέση, όμως μπορεί να έχει ο Ράπαν με το σημερινό Nations League; Πρακτικά καμία. Θεωρητικά όμως έχει, γιατί εκείνο που οι περισσότεροι ίσως να μην έχουν συνειδητοποιήσει είναι ότι πρόκειται για παιχνίδια καθαρά «φιλικού» χαρακτήρα, που επινοήθηκαν κυρίως για να φέρουν περισσότερο κόσμο στα γήπεδα. Και το πέτυχαν και με το παραπάνω, γιατί μέσο όρο, στα λεγόμενα «big- matches» κόπηκαν τουλάχιστον 60.000 εισιτήρια.             

 Άρα, λοιπόν είτε κατακτήσεις, στο τέλος το συμβολικό τρόπαιο, είτε όχι, είτε παίξεις καλύτερα απ’ όλους, είτε χειρότερα δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη διαφορά: το πολύ, πολύ να υποβιβαστείς στη League 2, άντε και στη League 3. Και πάλι όμως, η εθνική σου ομάδα θα συμμετάσχει κανονικά στην προκριματική φάση του Euro, έστω κι αν γνωρίζοντας ότι μπορεί να κληρωθεί με κάποιο «μεγαθήριο» της League 1. Δηλαδή της αποκαλούμενης «ελίτ» της ευρωπαϊκής μπάλας που συμπεριλαμβάνει φέτος και την Ελλάδα.

 Που θέλουμε να καταλήξουμε; Ότι, για παράδειγμα το 7-0 της εθνικής μας από την Ολλανδία μπορεί να έμοιασε βαρύ και ασήκωτο, αλλά αφενός δεν επηρέασε καμία απολύτως βαθμολογία. Αφετέρου, συγκριτικά με τον πληθυσμό, την Ιστορία ή τις διακρίσεις της εάν το καλοσκεφτούμε ήταν τελικά ελαφρύτερο από το 4-1 με το οποίο το Βέλγιο συνέτριψε την Ιταλία, με τρία γκολ μάλιστα σε μόλις 11 λεπτά.

 Μία «Squadra Azzurra» δε, που τρεις μόλις ημέρες νωρίτερα είχε νικήσει 3-1 τη Γαλλία, αντικειμενικά μία από τις πλέον ταλαντούχες και φορμαρισμένες εθνικές του πλανήτη. Το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία που είχε ηττηθεί από την Ελλάδα στο Άουγκσμπουργκ. Την πρώτη, μετά την εποχή Κριστιάνο Ρονάλντο, Πορτογαλία που συντρίβει 1-4 από τη Δανία. Την Αγγλία, που είχε ηττηθεί 2-3 στο Λονδίνο από την πρωταθλήτρια Ευρώπης και Κόσμου Ισπανία και ξανά τα «Τρία Λιοντάρια» που ανταπέδωσαν με το ίδιο σκορ μία μεγάλη νίκη στη Μαδρίτη. Τι έγινε λοιπόν, εάν κάποιος ηττήθηκε 7-0, 4-1 ή 1-4 (;), απολύτως τίποτα. «Rappan» είναι (των φιλικών και των εθνικών ομάδων), που θα πάει, θα περάσει…