Το μεγάλο τους πρόβλημα ξεκινάει από την αμερικανική ιδιοκτησία των Γκλέιζερς, που από τότε που αποδέχθηκε να πουλήσει το 28.94% στον σερ Τζιμ Ράτκλιφ, παραχωρώντας του και το δικαίωμα του τελευταίου λόγου στο ποδοσφαιρικό τμήμα έχει χάσει κάθε λογική, μέτρο, σταθμό, αλλά κυρίως την απλή έννοια της συνεννόησης.

 Το δεύτερο, ίσως και ακόμη μεγαλύτερο είναι στον πάγκο, πάνω στο οποίο εξακολουθεί να πλανάται η βαριά σκιά του σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Ας έχουν ήδη περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από το αντίο του.

 Ορθά, λοιπόν αναρωτιέται το Bbc: «Είναι δυνατόν, μία τέτοια ομάδα σύμβολο του αγγλικού football να έχει κατακτήσει τα 20 πρωταθλήματά της μόνο με τρεις προπονητές, από τους οποίους μάλιστα οι δύο Σκοτσέζοι;».

 Μοιάζει απίστευτο, αλλά πέρα για πέρα αληθινό. Ο πρώτος που χάρισε στη Γιουνάιτεντ τους δύο πρώτους της τίτλους «First Division» ήταν ο Άγγλος Έρνεστ Μάνγκνολ, το 1908 και το 1911. Κατέκτησε επίσης ένα Κύπελλο και δύο Community Shield, μετά τσακώθηκε και για τα επόμενα 12 χρόνια μετακόμισε στον πάγκο της «αιώνιας» Σίτι χωρίς ωστόσο καμία (απολύτως) επιτυχία.

 Ο δεύτερος ήταν ο Σκοτσέζος, επίσης σερ και επίσης Αλεξάντερ Μάθιου Μπάσμπι, ο θρυλικός «Ματ» που στα 24 χρόνια παραμονής του στο «Ολντ Τράφορντ» κατέκτησε 5 πρωταθλήματα, 2 κύπελλα, 5 Community Shield, κυρίως το Πρωταθλητριών του ’68. Η πλάκα είναι πως υπήρξε ποδοσφαιριστής, τόσο της Λίβερπουλ, όσο της Σίτι και μόνο την τελευταία στιγμή πείστηκε ν’ αναλάβει τους «Κόκκινους Διαβόλους».

 Και ο τρίτος, ο πλέον χαρισματικός όλων, επίσης Σκοτσέζος και επίσης σερ Αλεξάντερ Τσάπμαν Φέργκιουσον, που κατά τη διάρκεια των 26 χρόνων του «βασιλείου» του κατέκτησε 13 πρωταθλήματα, 5 κύπελλα, 4 Λιγκ Καπ, 10 Community Shield, 2 Champions League, 1 Κυπελλούχων, 1 Σούπερ Καπ Ευρώπης, 1 Διηπειρωτικό και 1 Παγκόσμιο Συλλόγων. Ωστόσο, και λογικό ήταν να συνταξιοδοτηθεί κι επήλθε, δυστυχώς η απόλυτη καταστροφή.

 Από τους 12 προπονητές που τον διαδέχτηκαν στα τελευταία 13 χρόνια, μόνο ο Ζοσέ Μουρίνιο θεωρείται ο πλέον πετυχημένος μ’ ένα Europa League, 1 Λιγκ Καπ κι ένα Community Shield. Το ίδιο τρόπαιο, το οποίο δεν «πιάνεται» ως επίσημο πήρε και ο Ντέιβιντ Μόγιες. Ένα Κύπελλο Αγγλίας πήρε και ο Φαν Γκαλ, κύπελλο και Λιγκ- Καπ και ο επίσης Ολλανδός Τεν Χαγκ και τίποτε άλλο.

 Η Γιουνάιτεντ παραμένει χωρίς πρωτάθλημα από το ’12-’13, την τελευταία σεζόν του Φέργκιουσον και όσα εκατομμύρια και να επενδύθηκαν, γιατί επενδύθηκαν πάνω από 100, σε παχουλά συμβόλαια και ακόμη περισσότερο χρυσές αποζημιώσεις ουδείς μπόρεσε ν’ αφήσει το στίγμα του.

 Τον Μόγιες, η Μάντσεστερ τον πλήρωσε 6.7εκ., τον Φαν Γκαλ 11.2εκ., τον Μουρίνιο 26εκ., τον Σόλσκιερ 9.9εκ., τον Τεν Χαγκ 19.3εκ., τον Αμορίμ 11.3εκ., τον Ράνγκνικ 19.9εκ., τον Κάρικ 6εκ., τον Ποτσετίνο 15εκ. ως ρήτρα αποδέσμευσης από την εθνική των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Λεφτά πεταμένα στα σκουπίδια. Λάθη στρατηγικής, αλλά και μεγαλομανίας που επαναλήφθηκαν και στις διάφορες, μεταγραφικές περιόδους φέρνοντας στο Μάντσεστερ υπερτιμημένους και χρυσοπληρωμένους παίκτες, ωστόσο άπαντες κατώτεροι των προσδοκιών.

 Απόλυτα δικαιολογημένα, οι φίλαθλοι δεν αντέχουν άλλο αυτήν την κατάσταση. Και κάθε φορά που τους δίνονται είτε η ευκαιρία, είτε το βήμα εκφράζουν με πανό όλη τους τη δυσαρέσκεια κατά της ιδιοκτησίας συνεχίζοντας να στηρίζουν, όπως συνέβη μέχρι τέλους και με τον Κάρικ τον εκάστοτε προπονητή.

 Το «Glazers’ out!» και το «Ratcliffe out!» είναι μόνο μερικά από τα πλέον κοινά πανό που συνήθως αναρτώνται στις εξέδρες του «Ολντ Τράφορντ» μαζί με το «Δεν θέλουμε νέο γήπεδο, αλλά νέους ιδιοκτήτες».

 Ο Ποτσετίνο έχει μία κολοσσιαία δουλειά μπροστά του εάν δεν θελήσει να καταλήξει στα pay- roll των υπολοίπων. Ξεκινώντας από το big- match της 22ας Νοεμβρίου, στο «Άνφιλντ» με τη Λίβερπουλ. Που πήγε κι έμπλεξε ο άνθρωπος…       

Σερ Ματ Μπάσμπι Τζιμ Ράτκλιφ Μαουρίσιο Ποτσετίνο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ