Ακόμη και σήμερα, 37 χρόνια μετά τα πρώτα σφυροκοπήματα στα θεμέλια του οχυρωματικού και ιδεολογικού φράγματος που έκοψε στα δύο το δυτικό, από το ανατολικό Βερολίνο, από το ’61 έως το ’89 οι ποδοσφαιρόφιλοι μίας άλλης, και πλέον ρομαντικής εποχής εξακολουθούν να διαμαρτύρονται για τις υποσχέσεις που παρέμειναν τέτοιες ως προς τη δημιουργία μίας ενωμένης και κυρίως ισχυρής Γερμανίας της μπάλας.

 Έφταιξαν η οικονομική ανισότητα, η μαζική φυγή ταλέντων προς τη (νέα) Δύση, η νομενκλατούρα των παλιών ιεραρχιών. Το βέβαιο είναι ότι το ποδόσφαιρο της άλλοτε Ddr τέθηκε σταδιακά στο περιθώριο, αφανίστηκε και ξεχάστηκε. Όχι όμως και απ’ όσους το βίωσαν, το αγάπησαν και το νοστάλγησαν δημιουργώντας το λεγόμενο κίνημα της «Ostalgie», ακρώνυμο του «Osten», Ανατολή και του «Nostalgie», το οποίο και δεν χρειάζεται καμία απολύτως μετάφραση.

 Παρόλο την κατεδάφιση του «Τείχους της ντροπής», μίας διπλής τσιμεντένιας κατασκευής 155χλμ, 3.5 μέτρων πάχους, με «νεκρές ζώνες», συρματοπλέγματα, σκυλιά, προβολείς, κινούμενη άμμο και 302 παρατηρητήρια με οπλισμένους φύλακες για την αποτροπή, πάντα της μαζικής φυγάδευσης πολιτών (κοντά στα 3.5εκ.) που είχαν περάσει στο δυτικό Βερολίνο, από το ’49 έως το ’61, η πλούσια Γερμανία δεν μπόρεσε να τηρήσει όσα είχε υποσχεθεί στην αντίστοιχη «φτωχή» για τη δημιουργία και ενός ενιαίου ποδοσφαίρου.

 Από τη μία πλευρά, λοιπόν υπήρχαν η «Μπουντεσλίγκα», η Μπάγερν Μονάχου που είχε κατακτήσει τρία Πρωταθλητριών, ο Μπεκενμπάουερ και ο Γκερτ Μιούλερ που είχαν οδηγήσει τη Δυτική Γερμανία στην κατάκτηση και του Μουντιάλ. Του Μουντιάλ του ’74, κατά τη διάρκεια του οποίου η μετέπειτα πρωταθλήτρια είχε ηττηθεί απρόσμενα, στο Αμβούργο 1-0 από την Ανατολική με σκόρερ και ήρωα τον Σπαρβάσερ.

 Και από την άλλη υπήρχε η «Ομπερλίγκα», ένα πρωτάθλημα που διεξαγόταν υπό την ομπρέλα του (υποτιθέμενου) Σοσιαλισμού, αλλά και του μυστικισμού, του τρόμου και της αβεβαιότητας, εντελώς αόρατο και άγνωστο στην υπόλοιπη Ευρώπη, πλην του γεγονότος ότι κάθε χρόνο αναδεικνυόταν πρωταθλήτρια η ίδια ομάδα: η Ντιναμό Βερολίνου, το «καμάρι» της «Stasi», δηλαδή της μυστικής αστυνομίας, με συνεχόμενους τίτλους από το ’79 έως και το ’88.

 Το αυτονόητο θα ήταν, η επανένωση των δύο Γερμανιών να δημιουργούσε αναπόφευκτα κι ένα ενιαίο, κυρίως ισχυρό ποδόσφαιρο με δεδομένο μάλιστα ότι το ταλέντο της Ντιναμό, Αντρέας Τομ μόλις είχε πάρει μία; ιστορική μεταγραφή στη Λεβερκούζεν. Και ο Ματίας Ζάμερ, από τη Ντιναμό Δρέσδης, στη Στουτγκάρδη κατακτώντας κάποια χρόνια αργότερα και τη «Χρυσή Μπάλα» με διαφορά μόλις τριών ψήφων από τον Ρονάλντο (το Φαινόμενο) της τότε Μπαρτσελόνα.

 Τίποτα απ’ όσα είχε υποσχεθεί η άλλοτε Δυτική, στην επίσης άλλοτε Ανατολική Γερμανία δεν έγινε ή τηρήθηκε. Ενιαίο πρωτάθλημα έγινε, αλλά από το ’91, ωστόσο στη Μπουντεσλίγκα συμμετείχαν μόνο δύο ομάδες από την αντίπερα όχθη του Βερολίνου, ενώ όλες οι υπόλοιπες, η Λειψία, το Μαγδεμβούργο ή η επίσης ισχυρή Χάνσα Ροστόκ ενσωματώθηκαν σταδιακά στη νέα πραγματικότητα ξεκινώντας όμως την αναρρίχησή τους από τις μικρότερες κατηγορίες.

 Επισήμως, γιατί τα οικονομικά τους δεν πληρούσαν τις βασικές προϋποθέσεις παρουσίας στην πλουσιότερη Μπουντεσλίγκα. Αναβιώνοντας και, με το δίκιο τους αναγκαστικά συντηρώντας ακόμη και σήμερα το λεγόμενο κίνημα της «Ostalgie»…

Τείχος του Βερολίνου Γερμανία