Στην πολυετή καριέρα του, με περισσότερα από 40 χρόνια στους πάγκους ο Χίντινκ προπόνησε 14 ομάδες σε τέσσερις διαφορετικές Ηπείρους, από τις οποίες 7 συλλόγους και 7 εθνικές κατακτώντας 14 τρόπαια.

 Είναι ο 3ος προπονητής και μόλις ο 10ος της Ιστορίας που κατάφερε να κατακτήσει το φημισμένο «Triplete»: το πρωτάθλημα, το Κύπελλο και το τότε Πρωταθλητριών την ίδια χρονιά οδηγώντας, την περίοδο 1987-’88 την Αϊντχόφεν στην κορυφή της Eredivisie, του εθνικού κυπέλλου (3-2 τη Ρόντα), αλλά και της Ευρώπης ύστερα από το 6-5, στα πέναλτι στον τελικό της Στουτγάρδης με τη Μπενφίκα.

 Εκείνη υπήρξε αναμφισβήτητα και η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του, σε συλλογικό επίπεδο γιατί σ’ εθνικό τη γνώρισε το 2002 οδηγώντας τη Νότιο Κορέα σε μία ανέλπιστη 4η θέση στο Μουντιάλ. Επίτευγμα μεν, το οποίο όμως δεν θα μπορούσε να είχε πετύχει μόνος του: χρειάζονταν συγκεκριμένοι προγραμματισμοί, αλλά και εξωτερικές (κυρίως διαιτητικές) βοήθειες, διαφορετικά δύσκολα, πολύ δύσκολα θα είχε καταφέρει ν’ αποκλείσει στον πέρασμά του ολόκληρες «αρμάδες» όπως την Πορτογαλία, την Ιταλία ή την Ισπανία.

 Γεγονός είναι όμως, ότι είτε με τον έναν, είτε με τον άλλον τρόπο τα είχε καταφέρει και ήταν τέτοια η αναγνώριση των Νότιο Κορεατών προς το πρόσωπό του που πέρα από το να γίνει ο μοναδικός, εν ζωή προπονητής στον οποίο αφιέρωσαν ολόκληρο γήπεδο (της πόλης Γκουαντζού), έκτοτε κάθε χρόνο ακόμη διοργανώνονται εκδρομές από τη Σεούλ, προς την ολλανδική κωμόπολη Φάρσεφελντ όπου ο Χίντινκ γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1946.

 Μετριότατος μέσος επιθετικός, που συνέδεσε την ποδοσφαιρική του καριέρα επί μία 10ετία με τη Ντε Γκράαφσαπ (προς τιμήν του οποίου ονόμασε και την επίσημη μασκότ της ομάδας «Χούους»), ο Χίντινκ ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία από την Αϊντχόφεν γυρίζοντας ύστερα τον πλανήτη μέχρι το 2021, όταν αποφάσισε να σταματήσει στο Κουρασάο.

 «Όταν ακούσεις τον χαλασμένο ήχο του μηχανισμού, καλό θα ήταν να κατέβεις από το γύρω γύρω όλοι», είχε πει ανακοινώνοντας, με θάρρος το αντίο του στους πάγκους προαναγγέλλοντας την επιβεβλημένη σύνταξή του.

 Έως τότε, και μονίμως με μία βαλίτσα στο χέρι είχε κατά καιρούς περάσει από τους πάγκους των Φενέρμπαχτσε, Βαλένθια, Ρεάλ Μαδρίτης, Μπέτις, ξανά Αϊντχόφεν, Τσέλσι, Ανζί και ξανά Τσέλσι, ενώ σ’ επίπεδο εθνικών ομάδων, από τους πάγκους της Ολλανδίας, της Νότιας Κορέας, της Αυστραλίας, της Ρωσίας, της Τουρκίας, ξανά της Ολλανδίας, της Κίνας Under 23 και του Κουρασάο.

 Από το palmares του, υπερπλήρες από κάτι σαν 756 πάγκους ξεχωρίζουν 14 τρόπαια, ανάμεσά τους το Πρωταθλητριών με την Αϊντχόφεν και το Διηπειρωτικό με τη Ρεάλ Μαδρίτης, πρωταθλήματα, κύπελλα, αλλά και κυπελλάκια κυρίως η αναγνωρίσιμη σφραγίδα του ενός άκρως επιθετικού ποδοσφαίρου, αναπόφευκτο κατάλοιπο από τη σχολή του Ρουμάνου Κόβατς ή του Ολλανδού Μίχελς, γενικώς του «total football» που είχαν διδάξει ο Άγιαξ και οι «Οράνιε» στην Ευρώπη του ’70.

 Μεγαλωμένος σε μία πάμφτωχη οικογένεια με άλλα πέντε αδέλφια και μ’ έναν πατέρα που τιμήθηκε με μετάλλιο ανδρείας γιατί είχε κρύψει και γλιτώσει από το «Ολοκαύτωμα» δεκάδες Εβραίους, ο Χίντινκ έμεινε επίσης στην Ιστορία και για κάποια, σημαδιακά περιστατικά.

 Το πρώτο, ως προπονητής της Βαλένθια όταν είδε στις εξέδρες του «Μεστάγια» ένα πανό, ναζιστικού περιεχομένου το οποίο απαίτησε να κατεβεί και να εξαφανιστεί, διαφορετικά θα έπαιρνε την ομάδα του και θα έφευγε.

 Το δεύτερο ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Ολλανδίας, όταν οι μαύροι ποδοσφαιριστές των Οράνιε κατηγορούσαν τους λευκούς για ρατσισμό και δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά να διώξει από την ομάδα ολόκληρο Έντγκαρντ Ντάβιντς.

 Το τρίτο όταν, ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Αυστραλίας και πριν το κρίσιμο παιχνίδι των προκριματικών του Μουντιάλ 2006, με την Κροατία διέκοψε δύο φορές τη συνέντευξη Τύπου για να μιλήσει στο τηλέφωνο. «Συγγνώμη, ήταν η μαμά μου». Δεν πρόλαβε να το κλείσει και ξανά «ντρίιν». «Και πάλι συγγνώμη, πάλι η μαμά μου ήταν. Δεν τα παρατάει με τίποτα»…           

Χούους Χίντινκ Αϊντχόφεν Ολλανδία