Ποιοτικό ρόστερ vs μη ποιοτικό παιχνίδι. Η απάντηση στο τι(ς) πταίει

Μπαίνεις στο στατιστικό ενός αγώνα και διαβάζεις τους παρακάτω αριθμούς: 17-9 τελικές, 37-28 επιθέσεις, 5-4 κόρνερ, 500-441 ολοκληρωμένες πάσες, 37-31 ανακτημένες μπάλες, 111,8 - 107,9 χιλιόμετρα, 16-16 τάκλιν, 5-9 φάουλ κατά. Εκτός του ότι έχουμε δει άπειρα ματς στα οποία έχει κερδίσει -ακόμα και με καθαρό σκορ- η ομάδα με τα δεύτερα (με τη σειρά που παρατίθενται) νούμερα, ας πούμε ότι είναι φυσιολογικά νούμερα για μια σχετικά εύκολη νίκη της ομάδας που αναφέρεται πρώτη. Σχετικά εύκολη νίκη, όχι 7-0. Ναι, αυτά που μόλις διαβάσατε είναι τα επίσημα στατιστικά (της UEFA) του ματς της εθνικής στην Ολλανδία.

Παρατηρώντας συγκεκριμένα νούμερα, βλέπουμε κομμάτια αλήθειας της αναμέτρησης. Δεν γίνεται να σε ποδοπατάει ο αντίπαλος κι εσύ να τρέχεις λιγότερο. Δεν γίνεται να σε ποδοπατάει ο αντίπαλος κι εσύ να κάνεις μόλις 4 φάουλ παραπάνω. Δεν γίνεται να σε ποδοπατάει ο αντίπαλος και να έχεις λιγότερες ανακτήσεις και ακριβώς ίδια τάκλιν. Σαν παραδομένη από το πρώτο λεπτό ήταν η εθνική.

Παρατηρώντας ωστόσο άλλα νούμερα βλέπουμε ξεκάθαρα μια άλλη μεγάλη αλήθεια της αναμέτρησης που ΔΕΝ μπορεί να κρυφτεί - καλυφθεί πίσω από την απουσία του 33χρονου Κουρμπέλη (η πορεία του οποίου μετά τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό δεν δικαιολογεί μια υποτιθέμενη αγωνιστική εξάρτηση από 'κείνον, χρήσιμος είναι προφανώς) ή και του Ζαφείρη. Αλίμονο. Μιλάμε για μία από τις πιο ποιοτικές φουρνιές Ελλήνων παικτών η οποία ωστόσο τέλειωσε το ματς με 9 τελικές (28 επιθέσεις!) και ΙΔΙΕΣ ολοκληρωμένες πάσες με τους Ολλανδούς αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν είχε αξία. Τζούφιες επιθέσεις, τζούφιες τελικές, ανούσιες πάσες.

Βλέπετε την αντίθεση; Μία από τις πιο ποιοτικές φουρνιές να πραγματοποιεί τόσο μη ποιοτικό παιχνίδι. Άρα, κάτι πήγε λάθος. Πολύ λάθος. Και προφανώς, είπαμε, δεν γίνεται να χρεωθούν όλα στην απουσία των Κουρμπέλη και Ζαφείρη (παρεμπιπτόντως, ο Μπουχαλάκης γιατί δεν κλήθηκε αφού είχαμε αυτές τις απουσίες;). Ποιό ήταν το λάθος; Σημασία δεν έχει τι θα πω εγώ ή εσείς που διαβάζετε τώρα αυτό το κείμενο. Σημασία έχει να βρει τη λύση εκείνος που είναι αρμόδιος, ο προπονητής. Κι εδώ γεννάται το μεγαλύτερο ερώτημα απ' όλα.

Είναι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ένας κανονικός καλός και έμπειρος προπονητής, επαρκής για να πάει την εθνική παρακάτω; Το ανησυχητικό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι ότι αυτή η εθνική, επί ημερών Γιοβάνοβιτς, έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ σκαμπανεβάσματα. Από θριάμβους σε έδρες παραδοσιακών υπερ-δυνάμεων του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ποδοσφαίρου σε διασυρμούς σαν αυτόν στην Ολλανδία. Κι αυτό δεν μοιάζει πολύ καλό.

Η ΕΠΟ, ο Μάγκης Γκαγκάτσης δηλαδή, πρέπει να τα βάλει κάτω με τον προπονητή και να συναποφασίσουν τι μέλλει γενέσθαι. Το συναίσθημα είναι αναπόφευκτο μέρος του παιχνιδιού αλλά συχνά εμποδίζει (κάτι σαν ομίχλη γίνεται) να δεις τα πράγματα με καθαρή ματιά. Στο κάτω κάτω, πάνω από τα πρόσωπα πρέπει να είναι πάντα η ομάδα. Η εκάστοτε ομάδα, εν προκειμένω η Εθνική και το παρόν και το μέλλον της.

Οι προπονητές, όπως και οι παίκτες, είναι αναλώσιμοι. Περαστικοί. Χρέος τους είναι να κάνουν το καλύτερο που μπορούν, στο χρόνο που θα τους δοθεί. Μερικοί εξάλλου είναι κατάλληλοι για συγκεκριμένες καταστάσεις, για συγκεκριμένες περιόδους. Με ημερομηνία λήξης. Σαν εργαζομένους με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Όχι απαραίτητα για να πάνε όλη τη διαδρομή. Όποιο κι αν είναι αυτή.