Στη Νέα Υόρκη τα ρολόγια κοκάλωσαν στις 9.46πμ. της 11ης Σεπτεμβρίου -15.46μμ. για την Ελλάδα- έξι ώρες πριν ο τότε Παναθηναϊκός του Γιάννη Κυράστα παίξει και κερδίσει 0-2 στο Γκελζενκίρχεν, έδρα της ισχυρής Σάλκε. Το ίδιο είχε κάνει και η Ρεάλ Μαδρίτης, μες στο «Ολύμπικο» της Ρώμης, η Γαλατάσαραϊ με τη Λάτσιο, η Ναντ με την Αϊντχόφεν.

 Προς μεγάλη έκπληξη, αλλά και διαμαρτυρία όλων και παρόλη την παγκόσμια τραγωδία η πρεμιέρα του Champions League έγινε κανονικότατα γιατί όπως είχε υπογραμμίσει, κυνικά και ο τότε πρόεδρος της Uefa, Λέναρτ Γιόχανσον «ο αθλητισμός δεν θα’ πρεπε να εμπλακεί με την πολιτική, γι’ αυτό και το circus must go on». Την επομένη, βέβαια συνειδητοποίησε τη γκάφα του και μετέθεσε, για άλλη μέρα τόσο τα 8 υπόλοιπα παιχνίδια του Champions League, όσο τα 43 του Uefa.

 Στις Ηνωμένες Πολιτείες ουδείς είχε προετοιμαστεί για το κακό που θα ερχόταν αν και, χρόνια αργότερα κάποιες θεωρίες συνωμοσίας πέρασαν το μήνυμα σύμφωνα με το οποίο, για να μην βρεθεί ούτε ένας Εβραίος ανάμεσα στα θύματα από κάπου είχαν προειδοποιηθεί να μην πάνε, εκείνη την ημέρα στις δουλειές τους.

 Γεγονός είναι ότι ο κόσμος, αντικρίζοντας από τις τηλεοράσεις του τα ανατριχιαστικά πλάνα των δύο, πολιτικών αεροσκαφών που τρύπησαν και ανατίναξαν τις Twins Tower» του εμβληματικού «World Trade Center» και δύο ακόμη που αναχαιτίστηκαν την τελευταία στιγμή, το ένα κοντά στο Πεντάγωνο, το άλλο στην Πενσιλβάνια είχε στην κυριολεξία παγώσει και τρομοκρατηθεί και πλέον φοβόταν για ανά πάσα στιγμή χτυπήματα και σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.

 Κάπου στο Μαρούσι, για παράδειγμα δεν θα ξεχάσουμε μία κομμώτρια που με τρεμάμενα χέρια αρνήθηκε να πιάσει το ψαλίδι και παρόλο τις διαβεβαιώσεις και τις διαπραγματεύσεις τελικά προτίμησε να κλείσει το μαγαζί και να γυρίσει σπίτι της.

 Επικρατούσαν παντού, μία υστερία και ένας απόλυτα λογικός πανικός, τόσο γι’ αυτό που συνέβη, όσο γι’ αυτά που θα μπορούσαν ν’ ακολουθήσουν, όχι όμως για όλους.

 Για παράδειγμα ο Αμερικανός Μπόμπι Φίσερ, ένας από τους μεγαλύτερους σκακιστές όλων των εποχών, που με τα χρόνια εξελίχθηκε σε παρανοϊκό, ορκισμένο αντί- Αμερικανό, αλλά και αντί- Σημίτη άνοιξε σαμπάνιες για να γιορτάσει το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Την ώρα που ο Ίαν Θορπ, επίσης από τους μεγαλύτερους κολυμβητές όλων των εποχών επέζησε κυριολεκτικά από σύμπτωση και θαύμα, γιατί στις 9.30 κατέβηκε από ταξί για να επισκεφτεί τους Δίδυμους Πύργους, αλλά μετά συνειδητοποίησε ότι είχε ξεχάσει τη φωτογραφική του μηχανή στο ξενοδοχείο, πήρε το ίδιο ταξί και έφυγε. Και ευτυχώς, γιατί 16 λεπτά αργότερα η πτήση της American Airlines θα καρφωνόταν ανάμεσα στον 93ο και τον 99ο όροφο του Βόρειου Πύργου.

 Ακόμη κι εκείνη, την 11η Σεπτεμβρίου οι Αμερικανοί ασχολούνταν με την πολυσυζητημένη επιστροφή –που τελικά θα επισημοποιείτο στις 25 Οκτωβρίου, με τους Ουόσινγκτον Ουίζαρντς- του Μάικλ Τζόρνταν στα παρκέ. Αλλά μόλις συνειδητοποίησαν το τι συνέβη ακύρωσαν κάθε αθλητική δραστηριότητα, όπως δεν είχε συμβεί ποτέ ούτε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Οι μπάλες του μπέιζμπολ, του μπάσκετ και του αμέρικαν φούτμπολ, όσο ο δίσκος του χόκεϊ σταμάτησαν ν’ αναπηδούν την ώρα που, στην Ευρώπη και μ’ εξαίρεση τη ματαίωση των αγώνων της επομένης του Champions League ο αθλητισμός συνέχισε απτόητος το πρόγραμμά του. Με την ποδηλατική Vuelta, στην Ισπανία, το γκραν- πρι της Φόρμουλα 1 στη Μόντσα, την πρεμιέρα των ευρωπαϊκών, ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων. Σαν να μην έτρεχε απολύτως τίποτα. Ας ήταν η ημέρα που θα άλλαζε για πάντα τον πλανήτη…          

Γιάννης Κυράστας 11η Σεπτεμβρίου Νέα Υόρκη Champions League Παναθηναϊκός