Ο Παναθηναϊκός του... Αλαφούζου, αλλά όχι ακόμα του Νίστρουπ

Φτάνοντας λοιπόν στην πρώτη διακοπή του πρωταθλήματος, έχουμε ήδη ένα αρκετά σημαντικό δείγμα γραφής, απ' όλες τις ομάδες που συμμετέχουν σ' αυτό και ιδιαίτερα φυσικά αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο κιόλας, από τις λεγόμενες διεκδικήτριες του τίτλου.

Ο Παναθηναϊκός αυτή την στιγμή φιγουράρει πρώτος μόνος στην βαθμολογια, αλλά αυτό δεν είναι το σημαντικό στην ιστορία.
Το σημαντικό είναι ότι "φιγουράρει πρώτος" και στην γενικότερη αίσθηση που έχουν δημιουργήσει οι διεκδικητές του τίτλου στην μέχρι τώρα πορεία τους και στα δείγματα γραφής που έχει δώσει.

Απλά θα πρέπει λίγο εκεί στον οργανισμό του Παναθηναϊκού, να σκεφτούν τα προηγούμενα χρόνια και τι ακριβώς έκαναν λάθος και να προσπαθήσουν να μην επαναλάβουν πράγματα και συμπεριφορές που τους έχουν στοιχίσει τόσο μέχρι τώρα.

Με πρώτο και καλύτερο, το ότι από το "φέτος θα το πάρει" μέχρι το "φέτος... το πήρε" υπάρχει μια τεράστια απόσταση.
Μια απόσταση που για να καλυφθεί χωρίς απρόοπτα, θα πρέπει να κυριαρχήσει από πάνω μέχρι κάτω κι από... μέσα μέχρι... έξω σε όλο τον Παναθηναϊκό, το μέτρο, η ποδοσφαιρική λογική, η ταπεινότητα, η σταθερότητα και η διάρκεια.

Γιατί το "φέτος θα το πάρει" το έχουμε δει κι άλλες φορές, ίσως όχι μέχρι τόσο... αργά, δηλαδή τέλη Σεπτέμβρη -με εξαίρεση την πρώτη χρονιά του Γιοβάνοβιτς- αλλά σίγουρα εκεί κατά τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και τις αρχές Σεπτέμβρη.
Μόνο που μετά ερχόταν συνήθως το "πήραμε την κάτω βόλτα όμορφή μου Παναγιώτα' που τραγούδαγε κάποτε παλιά και ο Μπιθικώτσης.

Γι' αυτό λοιπόν και με αφορμή αυτή τη πρωτη διακοπή του πρωταθλήματος, καλό είναι στον Παναθηναϊκό να σκεφτούν σοβαρά και ποδοσφαιρικά κάποια πράγματα που έχουν φανεί μέχρι τώρα, ώστε να αξιοποιήσουν ακόμα περισσότερο τα θετικά και να... προλάβουν ή να αλλάξουν και να βελτιώσουν τα αρνητικά.

Το πρώτο και βασικό συμπέρασμα μέχρι τώρα είναι ένα.
Ότι ο Παναθηναϊκός διαθέτει φέτος μια μεσοεπιθετική υπεροπλία από πλευράς ποδοσφαιριστών και η οποία είναι αυτή που μέχρι τώρα του έχει χαρίσει το πέντε στα πέντε, την πρωτιά, τις νίκες και τον αντίστοιχο ενθουσιασμό και αισιοδοξία για την συνέχεια.
Και είναι αυτή ακριβώς η υπεροπλία που του έχει επιστρέψει μέχρι τώρα να μην φανεί η παντελής απουσία συστήματος, τακτικής και αντίστοιχων πλάνων και σχεδίων στα παιχνίδια που έχει δώσει μέχρι τώρα.

Αυτή υπεροπλία επίσης που έχει επιτρέψει στον Νίστρουπ μέχρι τώρα να είναι αποκλειστικά "διαχειριστής" του ρόστερ, να κοιτάει κυρίως να κρατάει τις ισορροπίες και τα αποδυτήρια μπετόν και να μπορεί να έχει το κεφάλο του ήσυχο πως με αυτούς που έχει από την μέση και μπροστά, μέχρι στιγμής στην Ελλάδα δεν φαίνεται να υπάρχουν ομάδες που θα του βάλουν σοβαρά εμπόδια.

Ο Παναθηναϊκός του... Αλαφούζου και όχι ακόμα ο Παναθηναϊκός του Νίστρουπ

Με λίγα λόγια και στην... υπερβολή του πράγματος, μέχρι στιγμής βλέπουμε τον Παναθηναϊκό του... Αλαφούζου (με την έννοια ότι αυτός πλήρωσε για να έρθουν όλοι αυτοί οι ποιοτικοί παίκτες που έχει μεσοεπιθετικά ο Παναθηναϊκός), αλλά όχι ακόμα τον Παναθηναϊκό του... Νίστρουπ, καθώς φαίνεται ότι ο προπονητής του Παναθηναϊκού δεν έχει βάλει ακόμα την σφραγίδα του στον τρόπο παιχνιδιού του Παναθηναϊκού, ή αν θέλετε δεν χρειάζεται μέχρι τώρα να βάλει την σφραγίδα του και ίσως.. να μην χρειαστεί και μέχρι τέλους.

Η λογική λέει βεβαια, πως κάποια στιγμή θα χρειαστεί και η σχετική "σφραγίδα".
Και κάποια στιγμή θα χρειαστεί και οι αλλαγές στην διάρκεια των αγώνων να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις και το σκορ του παιχνιδιού εκείνη την στιγμή και όχι στο πως θα... πάρουν χρόνο συμμετοχής σχεδόν όλοι.

Και κάποια στιγμή επίσης, αυτού του στιλ η διαχείριση των αγώνων, του ρόστερ και των αλλαγών, μπορεί και να κοστίσει, κάτι που μέχρι στιγμή πήγε να κοστίσει σε δύο παιχνίδια με τους Βούλγαρους δηλαδή στα προκριματικά και με την Καλαμάτα την Κυριακή, αλλά η δυναμικοτητα των αντιπάλων ήταν τέτοια που δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν και να αξιοποιήσουν το τακτικό αλαλούμ που επικράτησε στον Παναθηναϊκό μέσα στο γήπεδο μετά τις αλλαγές του Νίστρουπ.

Όλο αυτό μέχρι στιγμής μπορεί να περνάει στα ψιλά γιατί κυριαρχεί και φυσιολογικά ο ενθουσιασμός από τις μέχρι τώρα εμφανίσεις, νίκες και αρκετές εμφανίσεις συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών, αλλά αν συνεχιστεί χωρίς "συγκρατημό" η εστω κάποιο σχέδιο, μπορεί να μονιμοποιήσει φαινομενα σαν κι αυτό που κατά κόρον είδαμε με την Καλαμάτα.

Δηλαδή μια συμπεριφορά όλων των ποδοσφαιριστών σχεδόν μέσα στο γήπεδο σε στιλ... θα νικήσουμε έτσι κι αλλιώς ας το πάμε λίγο στο... ρελαντί και ταυτόχρονα μια κατάχρηση των ατομικών ενεργειών στις οποίες όλοι σχεδόν οι μεσοεπιθετικοί του έπαιρναν την μπάλα και κοίταζαν να περάσουν, ΜΟΝΟΙ τους όλους τους αντιπάλους τους και να σκοράρουν, ή ακόμα χειρότερα αγνοούσαν παντελώς στις τελικες τους προσπάθειες συμπαίκτες τους που ήταν σε απίστευτα πιο ευνοϊκή θέση για γκολ και προσπαθούσαν να σκοράρουν οι ίδιοι.

Το ξαναλέμε σουμάροντας.
Δεν είναι κακά μαντάτα όλα αυτά για τον Παναθηναϊκό, αντίθετα είναι αυτά που μέχρι στιγμής του έχουν εξασφαλίσει την σχετική υπεροπλία και υπεροχή ταυτόχρονα απέναντι στους αντιπάλους του.
Απλά θα πρέπει να τα δει όλα και λίγο πιο προσεκτικά και πιο ποδοσφαιρικά. 

Γιατί το πιθανότερο είναι κάποια στιγμή να του χρειαστεί κάτι διαφορετικό στον σχεδιασμό, στην τακτική, στην κατάρτιση της ενδεκάδας και στην διαχείριση των αγώνων ανάλογα με την εξέλιξή τους, τόσο στην διάρκεια του πρωταθλήματος, όσο και κυρίως και σε κάποια από τα ευρωπαϊκά του παιχνίδια.