Γιατί οι όποιοι, διαθέσιμοι πόροι πρέπει να επενδύονται, αποκλειστικά και μόνο για την ενίσχυση του πυρηνικού προγράμματος. Την ώρα που ο αθλητισμός συνεχίζει να ξεφουρνίζει πρωταθλητές, τόσο στο (γυναικείο) ποδόσφαιρο, όσο σε πολλά ακόμη, και διαφορετικά αγωνίσματα. Ας βρίσκεται στο σκοτάδι.  

 Για όλα φταίνε ο Κιμ Γιόνγκ- Ουν, το πάθος του για τα σπορ και ιδιαίτερα για το μπάσκετ, αλλά και ο… Ντένις Ρόντμαν, που ήταν το παιδικό ίνδαλμα του ηγέτη- δικτάτορα όταν σπούδαζε σ’ ελβετικό Κολέγιο κι έριχνε σουτάκια με την αχώριστη φανέλα των Σικάγκο Μπουλς και του πρώην Αμερικανού αστέρα. Εάν βέβαια, κι εφόσον σπούδασε. Γιατί είναι μία ακόμη από τις πληροφορίες που «ελέγχονται», όπως εξάλλου και τα περί της ηλικίας του: κάποιοι εικάζουν ότι είναι του ’82, άλλοι του ’83, άλλοι πάλι του ’84. Το βέβαιο είναι, ότι ο νεότερος πολιτικός ηγέτης του πλανήτη είναι ηλικίας 42 με 44 ετών.     

 Γενικώς, οι πληροφορίες του τι πραγματικά μπορεί να συμβαίνει γύρω από το μυστικοπαθές καθεστώς του Πιονγκγιάνγκ είναι ελάχιστες και ως εκ τούτου βγαίνουν με το σταγονόμετρο. Τα λίγα που μαθαίνουμε είναι, είτε μέσω δορυφορικών εικόνων, είτε –όπως παλαιότερα- απ’ όσα επιτρεπόταν να διηγηθεί ο Ρόντμαν από τις τρεις επισκέψεις- προσωπικές- προσκλήσεις του Κιμ Γιονγκ- Ουν για να διδάξει μπάσκετ στους Βόρειο Κορεάτες.

 Όσο όμως κι αν προσπάθησε, η πορτοκαλί μπάλα δεν κατάφερε να κατακτήσει το γενικό ενδιαφέρον. Σε αντίθεση με την ασπρόμαυρη, ποδοσφαιρική που, ειδικά στις γυναίκες απέκτησε τέτοια φήμη και τέτοιο κύρος που σήμερα, η εθνική της ομάδα θεωρείται μία από τις ισχυρότερες στον Κόσμο.

 Από το 2002 έχει ήδη κατακτήσει τρία Μουντιάλ Under 20 (το ’06, το ’16 και το ’24), όσα και η Γερμανία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνοντας δύο ακόμη, το ’08 και το φετινό, αλλά μόνο στα πέναλτι από την Ισπανία, ύστερα μάλιστα από 13 συνεχόμενες νίκες και μηδέν γκολ παθητικό μέχρι τον κρίσιμο τελικό.

 Τα ίδια κορίτσια γνώρισαν άλλη μία ήττα, πάλι στα πέναλτι (από την Ιαπωνία) και στον τελικό των Παν Ασιατικών Αγώνων, ενώ στους άνδρες η Ναεγκογιάνγκ ΦΣ έγινε ο πρώτος Βόρειο Κορεάτικος σύλλογος που κατακτά το ασιατικό Champions League.

 Κι όλα αυτά χωρίς πόρους ή ιδιαίτερη, κρατική στήριξη γιατί αφενός το καθεστώς έχει ξεκαθαρίσει πως θέλει να επενδύσει τα όποια χρήματα στην ενίσχυση της πολεμικής μηχανής. Αφετέρου, γιατί δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύονται λεφτά στα σπορ με ακριβό εξοπλισμό (ποδηλασία, τένις, τοξοβολία ή ξιφασκία), όταν για παράδειγμα, το πινγκ πονγκ, οι καταδύσεις, η άρση βαρών, η πάλη, η γυμναστική ή η πυγμαχία, στους τελευταίους Ολυμπιακούς Αγώνες έφεραν το ίδιο 6 μετάλλια (τα 2 αργυρά, τα 4 χάλκινα), σε σύνολο 16 αθλητών (12 γυναίκες, 4 άνδρες), έναν πραγματικό άθλο γιατί συγκριτικά ήταν και η μικρότερη αποστολή που βρέθηκε στο Παρίσι.

 Όπως βέβαια, συμβαίνει ή χρόνια συνέβαινε και σε άλλα απολυταρχικά καθεστώτα, ο αθλητισμός ανέκαθεν αποτελούσε το ιδανικό εργαλείο προπαγάνδας για να δείξει στον υπόλοιπο πλανήτη ότι η ζωή, από την πλευρά της 38ης Παραλλήλου είναι απόλυτα φυσιολογική και κυρίως υγιής.

 Άσχετα εάν συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Και ο Κιμ Γιόνγκ- Ουν κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει ξοδεύοντας, κυρίως όσα ακριβώς θέλει. Όπως συνέβη και πριν κάποια χρόνια όταν οι μυστικές υπηρεσίες της Νότιας Κορέας κατάφεραν να τον απαθανατίσουν -στρογγυλό καθήμενο μες στο χιόνι, σε μία ξύλινη πολυθρόνα στυλ Luis XIV- την ώρα που θαύμαζε την κόρη του να κατεβαίνει, με ελβετικά σκι και πανάκριβο, γαλλικό, εξειδικευμένο εξοπλισμό το χιονοδρομικό κέντρο του Σαμιζιόν, στους πρόποδες του όρους Παεκτού.

 Ήταν ένα στιγμιότυπο που θύμιζε την πρώτη σκηνή, αλλά γυρισμένη στην αποστρατικοποιημένη «ζώνη DMZ» του Τζέιμς Μποντ του 2002, «Die Another Day» του Κιμ Γιόνγκ- Ουν σε ρόλο Πιρς Μπρόσναν. Και ας επιβιώνει, το υπόλοιπο πόπολο με 6 ευρώ τον μήνα. Η’ ας εξακολουθεί, το αθλητικό εργοστάσιο να παράγει πρωταθλητές στο σκοτάδι…