Πολλά τα λάθη, εκτίμησης, αλλά και διαχείρισης του 53χρονου Αμερικανού επιχειρηματία, που το ’22 αγόρασε, σχεδόν με το ζόρι –λόγω κυρώσεων σε βάρος του Ρώσου ολιγάρχη- την Τσέλσι με 4.8 δις από τα οποία τα 2.5 δεσμεύτηκαν από τη βρετανική Κυβέρνηση υπέρ των θυμάτων της ρώσικης εισβολής στην Ουκρανία. Ενώ τα υπόλοιπα επενδύθηκαν για τα λειτουργικά έξοδα της ομάδας, των Ακαδημιών της, όσο για την αναβάθμιση υπηρεσιών στο «Στάμφορντ Μπριντζ».

 Τέσσερα χρόνια μετά και συνειδητοποιώντας ότι η πολιτική της (αμερικανικής) μεγαλομανίας του δεν απέδωσε, ούτε με την απόκτηση 48 παικτών έναντι σχεδόν 2 δις, ούτε με την πρόσληψη και την απόλυση 9 προπονητών (εκ των οποίων ο Ροσίνιορ θα πληρώνεται μέχρι το ’31!), ο Μπόελι αποφάσισε να ξεφορτωθεί το 12.8% των μετοχών του στην εταιρία «Clearlake», που μέσω του Αμερικανό- Ιρανού συνεταίρου του, Μπεχντάντ Εγκμπάλι έτσι κι αλλιώς ήδη ήλεγχε το 60% της Τσέλσι.

 Ποσοστό, το οποίο ανέβηκε ακόμη περισσότερο χάρη στην εξαγορά ενός ακόμη 12.8% που κατείχε ο επίσης συνέταιρος του Μπόελι, Μαρκ Ουόλτερ (και συνιδιοκτήτη μεταξύ άλλων των Λέικερς, αλλά και των Λος Άντζελες Ντόντζερς), που σχεδόν αναγκάστηκε να φύγει από τη μέση γιατί φημολογείται πως βρίσκεται υπό έρευνα για απάτη από το (κανονικό, δηλαδή το αμερικανικό) Fbi. Στην Τσέλσι, λοιπόν, άλλαξαν τα πρόσωπα, αλλά η ιδιοκτησία παραμένει σε αμερικανικά χέρια.

 Το θέμα είναι να μην επαναληφθούν τα τερατώδη λάθη, εκτίμησης και διαχείρισης  του Μπόελι: που αν και οικονομολόγος, και μάλιστα με Master στη φημισμένη London School of Economics κατάφερε σε χρόνο «dt» να διαλύσει (ποδοσφαιρικά μιλώντας, γιατί και ο Αμπράμοβιτς δεν ήταν κανένας Άγιος), ό,τι μεγαλοπρεπές είχε χτίσει σε μία 20ετία ο Ρώσος προκάτοχός του.

 Επί των ημερών του, αλλοίμονο ήρθαν και αξιόλογοι παίκτες: Καϊσέντο, Κόουλ Πάλμερ, Μάλο Γκούστο, Κουκουρέγια, αλλά και καμία 40αριά ακόμη που συγκαταλέγονται στις λεγόμενες, επίσης τερατώδεις γκάφες του.

 Ανάμεσά τους, οι Φοφανά, Ομπαμεγιάνγκ, Τσουκουεμέκα, Καζαντέι, Σάντσεζ. Τον Ζοάο Φέλιξ, που τον πλήρωσε χρυσό, τον άφησε, τον ξανά πλήρωσε και τον ξανά άφησε. Τον Μούντριχ, το ίδιο: 100 και πλέον εκ. ευρώ για να καταλήξει εκτός ομάδας με τη βαρύτατη κατηγορία του ντόπινγκ.

 Με τους προπονητές τα ίδια: Τούχελ, Πότερ, Σαλτόρ, Λάμπαρντ, Ποτσετίνο, ξανά Λάμπαρντ, Μακ Φάρλεϊν, Ροσίνιορ, ξανά Μακ Φάρλεϊν. Ενδιάμεσα τον Έντσο Μαρέσκα, τον μοναδικό με τον οποίο πανηγύρισε δύο τρόπαια (Conference και Παγκόσμιο Συλλόγων), αλλά που επίσης έδιωξε γιατί του είχε απαγορεύσει ν’ ανακατεύεται στο ποδοσφαιρικό τμήμα.

 Ιστορική θα μείνει η ατάκα του, τηλεσχολιαστή πλέον, Γκάρι Νέβιλ: «έχει πλάκα αυτός ο Αμερικανός, γιατί νομίζει ότι παίζει Play station». Όπως ιστορική θα μείνει και η γκάφα του με τον Ρουντ Γκούλιτ ο οποίος μάλιστα, σε μία συνάντηση βετεράνων των «Blues» αναγκάστηκε να του συστηθεί.

 -Γεια σας, πως σας λένε; …Ρουντ Γκούλιτ.

 -Και τι δουλειά κάνετε; …Εμ, ήμουν ποδοσφαιριστής. Στην εθνική Ολλανδίας, στη Μίλαν. Έπαιξα και στην Τσέλσι. Και μετά έγινα και προπονητής της…

 -Α ναι; Πότε; Και σε ποια θέση παίζατε;… («Κλείνω. Δεν περιγράφω άλλο. Ευχαριστώ…», όπως είχε πει και ο αείμνηστος Γιάννης Διακογιάννης).           

Γκούλιτ Τοντ Μπόελι Τσέλσι

Τσέλσι