Άπαντες, λοιπόν γνώριζαν για τις μεθόδους της Μάντσεστερ Σίτι και το πώς κατάφερε ν’ αναρριχηθεί τόσο γρήγορα στην παγκόσμια, ποδοσφαιρική πυραμίδα, ουδείς όμως τολμούσε να μιλήσει. Ούτε και όσοι ήξεραν για τον τρόπο με τον οποίο και η Παρί εξελίχθηκε ξαφνικά σε υπερδύναμη.

 Η πλάκα είναι πως δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις πυρηνικής Φυσικής. Μέχρι κι ένα 8χρονο θα καταλάβαινε ότι ο απότομος πλουτισμός τους ή τα εκατοντάδες δις που ξοδεύτηκαν σε λιγότερο από μία 10ετία στον άξονα Αμπού Ντάμπι- Ντόχα δεν ήρθαν ουρανοκατέβατα. Αλλά από τα Εμιράτα, στην περίπτωση της Σίτι και το Κατάρ, στην αντίστοιχη της Παρί όπου γίνονταν κάθε χρόνο τόσο γενναίες ενέσεις ρευστού στα ταμεία των δύο ομάδων που, «μαγειρεύοντας» τους ισολογισμούς τις (ή δίνοντας μαύρο χρήμα) έκαναν μετά να φαίνονται απόλυτα υγείες και κυρίως κερδοφόρες.

 Που είναι το κακό (;) θ’ αναρωτηθούν αρκετοί. Δική μου είναι η ομάδα, με όσα λεφτά θέλω θα την ενισχύσω. Το οποίο, από μία άποψη είναι απόλυτα σωστό. Υπάρχει όμως η Uefa και κυρίως υπάρχουν οι αυστηροί κανόνες της για την τήρηση του «Financial Fair Play» ή του «Club Financial Control Body» που υποτίθεται πως ελέγχει σχολαστικά ποιοι είναι οι χορηγοί ή πόσα χρήματα δίνουν κάθε χρόνο στην ομάδα.

 Στην περίπτωση της Σίτι ανακαλύφθηκε ότι το συμβόλαιό της με την «Emirates» θα της εξασφάλιζε 80εκ. ευρώ το χρόνο, αλλά τελικά βρέθηκαν 140. Ενώ σ’ εκείνη της Παρί ότι το συμβόλαιο με την «Qatar Tourism Authority» έπρεπε να της καταβάλλει 100 εκ. ευρώ και όχι 200.

 Μπορεί να μοιάζουν με λεπτομέρειες ή με μικρές, συνολικά διαφορές, αλλά δεν είναι. Γι’ αυτό εξάλλου υπάρχουν οι συγκεκριμένοι κανονισμοί, για να μην «ντοπάρει», ας το πούμε στην αργκό, μία ομάδα τη διοργάνωση σε σχέση με άλλες που δεν έχουν την ίδια, οικονομική δυνατότητα. Εν ολίγοις, και για να το κατανοήσουμε πλήρως, χωρίς τις ενέσεις ρευστότητας από τη Ντόχα ή το Αμπού Ντάμπι, ούτε η Σίτι θα υπήρχε, ούτε και η Παρί, με τη μορφή που τις ξέρουμε σήμερα. Εξάλλου, οι αριθμοί δεν κάνουν ποτέ λάθος.

 Και για να το αποδείξουμε ακολουθούν κάποια, σύντομα παραδείγματα. Το 2008, όταν ο Σεΐχης Μανσούρ αγόρασε τη Σίτι, η ομάδα εμφάνιζε κέρδη 104εκ. ευρώ, κάτι λιγότερα, κάτι περισσότερα από 200 εκατομμύρια μακριά απ’ όσα έβγαζαν οι Ρεάλ Μαδρίτης, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή Μπαρτσελόνα. Ως δια μαγείας, ύστερα από μία 5ετία τα κέρδη αυξήθηκαν κατά το 204% φτάνοντας τα 316εκ. ενώ την περίοδο ’24-’25 άγγιξαν τα 829.

 Το ίδιο και η Παρί. Όταν, το ’11 την αγόρασε ο Εμίρης Αλ Τάνι εμφάνιζε κέρδη 101εκ. ευρώ, κάπου 400εκ. λιγότερα από τη Ρεάλ. Σε δύο χρόνια τα κέρδη της τετραπλασιάστηκαν, ενώ πέρυσι οι ισολογισμοί της εμφάνισαν τον εντυπωσιακό αριθμό των 838εκ.

 Τι θα κάνει η Uefa με την Παρί (;), τι θα κάνει η Premier League με τη Σίτι (;). Είναι ακόμη πολύ νωρίς για εκτιμήσεις. Το βέβαιο είναι ότι χωρίς τα πετροδολάρια δεν θα υπήρχαν ή θα υπήρχαν, αλλά ως κανονικές ομάδες και όχι άπαιχτες υπερδυνάμεις. Το επίσης βέβαιο είναι ότι «παρά μαγείρεψαν» τους όποιους ισολογισμούς τους και λογικά, αργά ή γρήγορα δεν θα γλιτώσουν την όποια τιμωρία τους. Προηγείται, όμως το big- match της 14ης Οκτωβρίου στο «Etihad». Και μετά, αν είναι βλέπουμε…              

Μάνστεστερ Σίτι Παρί Σεν Ζερμέν UEFA