Αυτό δεν ήταν ΑΕΚ, έχασε πριν τη σέντρα! Το φταίξιμο του Νίκολιτς και τα χοντρά λάθη του σχεδιασμού

Το σύνθημα «Αυτό δεν είναι ΑΕΚ» είναι ίσως το πιο επίκαιρο και ταιριαστό για να αποδώσει την εικόνα της Ένωσης στην ήττα στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Και δεν είναι η πρώτη φορά τον τελευταίο καιρό που βλέπουμε έτσι την ομάδα του «Δικέφαλου» αετού.

Το ίδιο κάλλιστα μπορούμε να πούμε ότι συνέβη με τον ΠΑΟΚ, όταν η ΑΕΚ ισοφάρισε και πήρε τον έλεγχο, αλλά αντί να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ δέχτηκε δύο γκολ και ηττήθηκε. Στο Λονδίνο, απέναντι στη Σαχτάρ, είχαμε δει ένα έργο όπου η Ένωση προηγήθηκε, αλλά έχασε ακόμα και την ισοπαλία μέσα από τα χέρια της. Στο Μάντσεστερ, το θράσος του Νίκολιτς να παίξει με δύο φορ δεν φόβισε τη Σίτι, η οποία μοίρασε ταρίφα. Δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα, γιατί ακόμα και με τα δεύτερα που έπαιζε, μιλάμε για αγγλικό μεγαθήριο, αλλά έτσι, για το «γαμώτο», θα περίμενε κανείς μια διαφορετική αντιμετώπιση του ματς.

Οι συγκεκριμένες εμφανίσεις στην Αγγλία μπορεί να μην ενόχλησαν ιδιαίτερα. Η αναμέτρηση με τον Παναιτωλικό ήταν ξεκάθαρα από τις εντός έδρας «παρενθέσεις» που έχει φέτος η ΑΕΚ, η οποία αντιμετωπίζει δυσκολίες εκτός Φιλαδέλφειας. Το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ όμως πόνεσε και πόνεσε πολύ. Στο πρώτο δυνατό τεστ για το πρωτάθλημα, η Ένωση ήταν όχι απλά κατώτερη των περιστάσεων, αλλά άνευρη, άοσμη, χωρίς πάθος και ένταση, χωρίς πλάνο που να λειτουργεί στο χορτάρι, με τον προπονητή να ελέγχεται για τον τρόπο που έστησε την ομάδα του, αλλά και για το πώς διαχειρίστηκε το ματς. Η έκπληξη με την παρουσία Ζούμπκοφ στην αρχική σύνθεση εξέθεσε τον ίδιο. Αλλά πριν πάμε στο τι πρόσφερε ο καθένας, ας δούμε και τι έγινε στον αγωνιστικό χώρο.

«Μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη», έγραφε ο Καβάφης. Για την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, χρειάστηκαν μόλις 35 δευτερόλεπτα για να νιώσει εγκλωβισμένη, υποχρεωμένη να κυνηγά το σκορ πριν προλάβει να βρει τα πατήματά της. Μπήκε εξαρχής με την πλάτη στον τοίχο, πλήρωσε το λάθος του Ρότα και δέχτηκε γκολ από τον Τετέι. Η μεταβίβαση του Βιτάλις προς τον Έλληνα μπακ δεν βοήθησε, ο Αντίνο διάβασε τη φάση, έκλεψε και ο Παναθηναϊκός πήρε αμέσως αυτό που ήθελε.

Η συνέχεια; Το γήπεδο άρχισε να κατηφορίζει επικίνδυνα προς την περιοχή της ΑΕΚ, με την άμυνα να βιώνει δύσκολες στιγμές. Στο πρώτο εικοσάλεπτο, ο Παναθηναϊκός μασούσε σίδερα και οι παίκτες της Ένωσης έπαιζαν με μπλαζέ ύφος, με πασούλες στα μετόπισθεν και μεταβιβάσεις παράλληλες με την εστία, χωρίς τις αποστάσεις και τα στηρίγματα που απαιτούσε η πίεση του αντιπάλου.

Ο Νίκολιτς ζητούσε περισσότερη δύναμη στις μονομαχίες και από τον Πήλιο να κολλάει σαν βδέλα στον Λιβάι Γκαρσία. Μετά το 20’, η ΑΕΚ άρχισε να κερδίζει γραμμές. Ο Μάγερ συνέκλινε από αριστερά, έβρισκε κάποιους χώρους και ο Πήλιος έπαιρνε την πλευρά. Ήταν το μοναδικό κομμάτι της ανάπτυξης που έδειχνε να προσφέρει κάτι. Ο Παναθηναϊκός οπισθοχώρησε για ένα διάστημα, αλλά η Ένωση δεν εκμεταλλεύτηκε αυτή τη μεταβολή για να τον πιέσει ουσιαστικά.

Αντίθετα, στο 38’ χρειάστηκε η επέμβαση του Μπρινιόλι στον Λιβάι και αμέσως μετά το οριζόντιο δοκάρι στο πλασέ του Αντίνο. Στο 41’, ο Λιβάι σημάδεψε ξανά το δοκάρι. Η πρώτη τελική της ΑΕΚ στην εστία ήρθε στο 43’, με το μακρινό σουτ του Μαρίν. Είχε προηγηθεί η προσπάθεια του Γιόβιτς στα σώματα, αλλά καθαρή απειλή δεν είχε υπάρξει.

Και εδώ οι αριθμοί του ημιχρόνου είναι πιο χρήσιμοι από εκείνους του τελικού αποτελέσματος: 11-3 οι τελικές, δύο δοκάρια ο Παναθηναϊκός, 7-3 οι επαφές στην αντίπαλη περιοχή, παρότι η ΑΕΚ είχε το 56% της κατοχής. Δηλαδή, κρατούσε περισσότερο την μπάλα, αλλά ο αντίπαλος έκανε περισσότερα με αυτήν.

Στο δεύτερο μέρος, στο ίδιο έργο θεατές. Ο Νίκολιτς πέρασε Κοϊτά και Γκεοργκίεφ αντί Ζούμπκοφ και Ρότα, με τον Μάγερ να μεταφέρεται δεξιά. Ο Σέρβος αποκάλυψε ότι ο Ρότα δεν αισθανόταν καλά πριν από το ματς και δυσκολευόταν να πάρει ανάσα. Αυτό προσθέτει ένα ερώτημα για την επιλογή να ξεκινήσει, αλλά φέρνει ξανά στην επιφάνεια και το πρόβλημα της έλλειψης εναλλακτικής στη θέση.

Στο 49’, τη γκάφα έκανε ο Γκεοργκίεφ. Έχασε την ισορροπία του και ο Αντίνο έφυγε στον χώρο, συνέκλινε και σκόραρε. Δύο γκολ από τη δεξιά πλευρά της άμυνας της ΑΕΚ, με διαφορετικό παίκτη κάθε φορά. Ο Βούλγαρος είναι στόπερ και χρησιμοποιείται κατ’ ανάγκη στα δεξιά. Το λάθος είναι δικό του, η συνθήκη όμως μέσα στην οποία καλείται να παίξει αφορά και τον σχεδιασμό.

Ο Αντίνο τούς έκανε άνω κάτω χωρίς καμία υπερβολή. Είχε γκολ, ασίστ, δοκάρι, πέντε επιτυχημένες ντρίμπλες σε οκτώ προσπάθειες, 60 επαφές με την μπάλα και συμμετοχή σε 25 μονομαχίες. Είχε τεχνική, αλλά είχε και διάθεση να διεκδικήσει κάθε φάση. Αυτή τη λαχτάρα δεν την είδαμε στον ίδιο βαθμό από τους παίκτες της ΑΕΚ.

Ο Κοϊτά κατάφερε να μαζέψει κάποια πράγματα, όχι αρκετά όμως για να γυρίσει ένα ματς που οι «κιτρινόμαυροι» έδειχναν να το έχουν χάσει πριν καν πατήσουν στο χορτάρι, με τη νοοτροπία και την εικόνα τους. Ήταν ο παίκτης της Ένωσης με τις περισσότερες τελικές, πέντε, παρότι μπήκε στο ημίχρονο. Ο Ζούμπκοφ, που προτιμήθηκε αντί του Μαυριτανού, ολοκλήρωσε την παρουσία του χωρίς τελική, με 24 επαφές και 11/17 επιτυχημένες πάσες. Τι του έδειξε του Νίκολιτς στην Τούμπα και τον ξεκίνησε βασικό σε αυτό το ντέρμπι; Η επιλογή σίγουρα δεν δικαιώθηκε.

Από εκεί και πέρα είδαμε παίκτες όπως ο Μαρίν και ο Μάγερ να σκάνε. Πολλά τα ματς. Και ο Ρότα έχει πολλά ματς. Εδώ ερχόμαστε στο διά ταύτα, για το οποίο φωνάζει ο κόσμος. Τι έγινε με τον καλοκαιρινό μεταγραφικό σχεδιασμό; Γιατί δεν πήρε δεξί μπακ η ΑΕΚ και ο Ρότα παίζει ασταμάτητα; Γιατί δεν ήρθε ο «σκύλος» χαφ που ήθελε ο Νίκολιτς; Ο τρόπος που χρησιμοποιεί παίκτες όπως ο Ζούμπκοφ και ο Κάιρινεν δημιουργεί την εντύπωση ότι δεν αποτελούν τις λύσεις που ο ίδιος αναζητούσε.

Η συνολική στατιστική μπορεί να μπερδέψει όποιον δεν είδε τον αγώνα. Η ΑΕΚ τελείωσε με 60% κατοχή, 471 πάσες έναντι 313 και 1,02 xG έναντι 0,56. Έφτασε τις 15 τελικές, απέναντι στις 16 του Παναθηναϊκού, και είχε εννέα προσπάθειες μέσα από την περιοχή. 

Από τις τρεις τελικές του πρώτου μέρους πήγε στις δώδεκα στο δεύτερο, με το σκορ στο 2-0 από το 49’ και τον Παναθηναϊκό με δέκα από το 70’. Στο σύνολο, μόλις δύο προσπάθειες καταγράφηκαν στην εστία. Η Ένωση αύξησε την επιθετική της δραστηριότητα, αλλά δεν έδωσε την αίσθηση ότι μπορούσε να ανατρέψει το παιχνίδι.

Ακόμα και με λιγότερη κατοχή, ο Παναθηναϊκός είχε 22 επαφές στην αντίπαλη περιοχή έναντι 15 και 106 πάσες στο τελευταίο τρίτο έναντι 94. Η ΑΕΚ κυκλοφορούσε περισσότερο, αλλά δυσκολευόταν να μεταφέρει την μπάλα εκεί όπου θα δημιουργούσε πρόβλημα. Κατέληξε σε 17 σέντρες, με τις πέντε να βρίσκουν συμπαίκτη.

Οι αριθμοί των στόπερ είναι ενδεικτικοί αυτής της εικόνας. Ο Ρέλβας είχε 96 επαφές και 75/82 πάσες, ο Μουκουντί 89 επαφές και 69/73. Μεγάλη ακρίβεια, πολλή μπάλα στα πόδια, χωρίς αντίστοιχη συνέχεια μπροστά. Ο Βάργκα τελείωσε χωρίς τελική και με μόλις έξι απόπειρες πάσας. Ο Γιόβιτς είχε δύο τελικές και μία επαφή στην αντίπαλη περιοχή. Το δίδυμο των φορ δεν τροφοδοτήθηκε, αλλά ούτε βοήθησε αρκετά την ομάδα να αποκτήσει συνδέσεις.

Η αποβολή του Κάνγκουα έδωσε μια τελευταία ευκαιρία στην ΑΕΚ, να μπει ξανά στο ματς. Δεν είδαμε να την αξιοποιεί.

Ο Ζίνι είχε ήδη αναγκάσει τον Πένια σε δύσκολη απόκρουση στο 64’. Στο 86’, όμως, ήρθε μία από τις ελάχιστες ολοκληρωμένες συνεργασίες της μέσα στην περιοχή. Σέντρα του Κουτέσα, γυριστό του Ζίνι, απόκρουση του Πένια. Ο Κουτέσα χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να βγάλει μια χρήσιμη μπάλα. Η υπόλοιπη ομάδα έψαχνε επί πολλή ώρα τον τρόπο.

Ο Γενάρης είναι κοντά, αλλά εκεί μόνο διορθωτικές κινήσεις μπορούν να γίνουν και δεν ξέρει κανείς εάν θα πετύχουν. Για την ΑΕΚ αυτή η απώλεια δεν είναι απλά καμπανάκι. Είναι συναγερμός ότι κάτι δεν πάει καλά. Είναι αλήθεια νωρίς και στο τέλος θα κριθούν όλα. Η αντίδραση όμως πρέπει να αρχίσει τώρα.

Ο Παναθηναϊκός πήρε μια δίκαιη νίκη απέναντι σε μια ομάδα που για μεγάλο διάστημα μπήκε στο γήπεδο απλά για να κυκλοφορήσει την μπάλα. Και ερχόμαστε ξανά από εκεί που ξεκινήσαμε. Ο κόσμος της έχει ένα σύνθημα: "ΑΕΚ σημαίνει επίθεση". Στο ΟΑΚΑ η Ένωση είχε την μπάλα, αλλά σπάνια είχε τον αντίπαλο σε πραγματική δυσκολία. Οπότε το «Αυτό δεν είναι ΑΕΚ» εξηγεί επακριβώς την απογοήτευση που άφησε η εμφάνισή της.

Ο Νίκολιτς και οι παίκτες του έχουν στο χέρι τους να μετατρέψουν αυτή τη δυσάρεστη βραδιά σε μακρινή ανάμνηση, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Γιατί η Ρεάλ και το Champions League είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι και σίγουρα άλλη συζήτηση.