Στο πρώτο ημίχρονο έμοιαζε να παλεύει μόνος τους εναντίον πέντε αντιπάλων. Άντεξε, τα κατάφερε και κράτησε την ομάδα του κοντά στο σκορ. Ο λόγος φυσικά για τον Δημήτρη Διαμαντίδη που συνεχίζει να κρατάει στις πλάτες του τον Παναθηναϊκό και να βρίσκει τρόπους να ξεπερνάει τα… πολύ ψηλά εμπόδια που του βάζει ο Ολυμπιακός.

Στο δεύτερο μέρος ήταν αναγκαία η βοήθεια από τους «υποστράτηγους». Διαφορετικά δεν έβγαινε… Μπατίστ και Σάρας στάθηκαν στο ύψος τους και εμφάνισαν μέρος από την τεράστια προσωπικότητά τους. Δεν έχουν την διάρκεια των περασμένων ετών, αλλά έστω και τρία λεπτά του καλού τους εαυτού φτάνουν και περισσεύουν για να αλλάξει η ροή ενός μεγάλου αγώνα.

Από την άλλη πλευρά ο Ολυμπιακός δεν ευτύχισε να πάρει οσκαρικές …ερμηνείες από τους δικούς του πρωταγωνιστές. Τουλάχιστον όχι από το πιο βαρύ του όνομα, τον Βασίλη Σπανούλη, ο οποίος για μία ακόμη φορά κόντρα στην πρώην ομάδα του δεν κατάφερε να διακριθεί. Μόνο προς το φινάλε πέτυχε δύο σπουδαία καλάθια, όμως τελικά αποδείχτηκε μοιραίος για την ομάδα του. Αν είχε ευστοχήσει στο τελευταίο τρίποντο με την διαφορά στον έναν πόντο, ή είχε κάνει κάτι πιο ορθολογικό, ίσως τώρα να είχαμε «στέψει» τον Ολυμπιακό πρωταθλητή.

Πρίντεζης και Παπανικολάου ήταν και πάλι μαχητικοί και αρκετά αποτελεσματικοί, αλλά αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός βρήκε τρόπο να τους περιορίσει. Όπως φυσικά οι ερυθρόλευκοι, εξουδετέρωσαν τον Βουγιούκα που τους είχε πληγώσει πολύ στο ΣΕΦ. Εκείνοι που αναμφίβολα έκλεψαν την παράσταση ήταν ο απίστευτος Χάινς από τη μία και ο μαχητής Καϊμακόγλου από την άλλη.