Ήμουν και εγώ εκεί

Η αλήθεια του καθενός είναι υποκειμενική. Εμένα με ενοχλεί το ένα, τον Κουβεντίδη το άλλο, τον Τσορμπατζόγλου το τρίτο. Εμείς οι τρεις για παράδειγμα, παρότι φίλοι, είμαστε τρεις διαφορετικοί άνθρωποι. Ταιριάξαμε τόσα χρόνια όχι γιατί πίναμε ξύδια καθημερινά και ανταλλάσαμε βίζιτες, αλλά επειδή καταλάβαμε πως δεν υπάρχουν υπόγεια κίνητρα σε κανέναν μας. Και αυτός ήταν ο λόγος που κάναμε μαζί δουλειά.

Οι τρεις μας έχουμε πολλές διαφορετικές απόψεις γύρω από τον ΠΑΟΚ, αλλά ουδέποτε μαλώσαμε για αυτό. Χέρι ο ένας στον άλλο βάλαμε για διάφορα θέματα, αλλά όταν ξέρεις πως ο άλλος είναι αγνός, το βάζεις ή το τρως και τελειώνει.

Δεν περάσαμε λίγα οι τρεις μας ως ρεπόρτερ. Είχαμε δυνατά πόστα από την παντοκρατορία του Γιώργου Μπατατούδη και τον βλάχικο νεοπλουτισμό που κυρίευσε τον ΠΑΟΚ τότε, στην εποχή Γούμενου όπου έφτασε στο σημείο ο δικηγοράκος να διοικεί την ΠΑΕ και προετοιμαστήκαμε για μία δύσκολη αλλά σαφώς πιο αισιόδοξη περίοδο, αυτή του Ζαγοράκη.

Νομίζουν όλοι πως τα πάντα στην αρχή ήταν εύκολα. Πως μετά στράβωσαν. Παπαριές. Εγώ ήμουν μέσα σε εκείνο το φιλικό με την Μπραουσβάιγκ, όταν φάγαμε επτά γκολ από το χωριό. Ήμουν μπροστά όταν ο σημερινός τεχνικός διευθυντής Παντελής Κωνσταντινίδης ήρθε ως αρχηγός την επομένη να μας πει πως δεν θα επαναληφθεί κάτι ανάλογο. Η σεζόν εκείνη είχε πολλά ανάλογα απογεύματα. Επτά δε ξαναφάγαμε όμως, είναι αλήθεια. Μέχρι τέσσερα είχε το μενού.

Εκείνο το φιλικό, ήταν ο πρώτος αγώνας της εποχής Ζαγοράκη. Όπως ήμουν παρόν στην ενημέρωση του Βαγγέλη Πουρλιοτόπουλου προς τον Γιώργο Παράσχο πως η συνεργασία του με τον ΠΑΟΚ ολοκληρώθηκε. Πρώτη αγωνιστική, ήττα για τον ΠΑΟΚ στη Ξάνθη και έξω από τα αποδυτήρια οι δυο τους. Εμείς, ήμασταν σε πέντε μέτρα απόσταση.

Η πορεία εκείνης της χρονιάς γνωστή. Τερματίσαμε ένατοι και τρώγαμε μπινελίκια επειδή ο μεταφραστής του Σάντος δεν εξήγησε πως οι σαρδέλες και ο αστακός είναι μεταφορά. Εμείς φταίγαμε που δεν «τρώγαμε» τον Πορτογάλο.

Πάμε στην επόμενη, όπου η ομάδα στήνεται σωστά και αυτό επειδή έκανε πωλήσεις και είχε χρήματα. Το τι μπινελίκι άκουσα επειδή ήμουν υπέρ των πωλήσεων, ακόμη το θυμάμαι. Ιδιαίτερα για τον Φερναντέζ, άστα να πάνε. Το που παίζει σήμερα ο Πορτογάλος δεν το ξέρει κανένας από αυτούς που τότε έβριζαν, αλλά δε μαμείς.

Πήραμε δύο εκατ. ευρώ από τον Μελίσση, που κάποτε θα γράψω το πώς έμεινε στον ΠΑΟΚ ουσιαστικά μετά τη συμμετοχή του σε εκείνο το φιλικό με τη Σοσό επί Ντούμι. Ο Ρουμάνος δεν τον είχε βάλει λεπτό μέχρι τότε στα φιλικά. Και εκεί ήμουν. Μπροστά στο σκηνικό.

Παρά το μπινελίκι που φάγαμε εκείνο το καλοκαίρι, που είχε ακολουθήσει αυτό της άνοιξης, η ομάδα ρόλαρε και τερμάτισε δεύτερη στη κανονική περίοδο. Την πατήσαμε στα πλέι οφ, κυρίως λόγω Κάκου, αλλά εμένα με εκνεύρισε η συμπεριφορά του Γκαρσία σε εκείνο το παιχνίδι. Και η κόκκινη, αλλά και οι μπάλες που πετούσε μέσα καθώς έβγαινε. Είχε προηγηθεί η μπουνιά στον Ντιόγκο, όπου ήμουν μέσα στο Καραϊσκάκη και είδα πως λειτούργησε στη ροή ενός αγώνα που ελέγχαμε αλλά μετά χάσαμε και στα πλέι οφς, αισθάνθηκα πως με περνάει για κοκκινομάγουλο.

Όταν κατέγραψα την δυσφορία μου, ήθελα να τον… φάω. Το ότι ο ΠΑΟΚ τον κάλεσε δύο φορές για να του λύσει το συμβόλαιο, μία τον Ιούνιο και μία τέλη Αυγούστου μετά την Χέρενφέιν όπου και εκεί υπήρξε ένταση, πέρασε στα ψιλά.

Ο Γκαρσία έμεινε στον ΠΑΟΚ και έδιωξε με την συμπεριφορά του την αίσθηση πως με περνάει για κοκκινομάγουλο. Παρότι κάποιες στιγμές έδωσε δικαιώματα και ήμουν μπροστά, όταν για παράδειγμα, βγήκε στην εθνική οδό Νυρεμβέργης – Φρανκφούρτης για να πάρει ταξί και να φύγει επειδή ο Μπερέτα δεν τον έβαλε σε φιλικό. Λειτούργησε καλύτερα απέναντι στην ομάδα, αντιλήφθηκα περισσότερο το πια είναι η τρέλα του και αυτή η ισορροπία εν τέλει είχε θετικό πρόσημο για τον ΠΑΟΚ. Η επόμενη κόκκινη ήρθε στα περυσινά πλέι οφ, δύο χρόνια μετά από εκείνη του Κάκου. Μικρό το κακό.

Το περυσινό καλοκαίρι, εκείνο του Μουντιάλ, ο ΠΑΟΚ είχε διάθεση να μειώσει το μπάτζετ του γιατί υπήρχε άνοιγμα. Οι παίκτες που ουσιαστικά προσπάθησε να πουλήσει, έψαξε πρόταση, ήταν τρεις. Ο Μουσλίμοβιτς, ο Κοντρέρας και ο Βιεϊρίνια. Για τον πρώτο γνώριζα πως δεν θα υπάρξει κανένας πιο χαζός από εμάς για να πληρώσει ομάδα και παίκτη, άρα στα τηλέφωνα που έκανα, ρωτούσα διάφορους μάνατζερ αν γνωρίζουν κάτι γιατί από την ΠΑΕ δεν έλεγαν τίποτα.

Με όποιον και να μιλούσα, είχε εξουσιοδότηση για να πουλήσει τον Κοντρέρας σε συγκεκριμένη χώρα. Συνήθως οι ΠΑΕ δίνουν χαρτιά σε μάνατζερ που έχουν προσβάσεις κάπου και αυτοί με στόχο την προμήθεια προσπαθούν να περάσουν τον παίκτη σε ομάδες. Από τη στιγμή που θα έπαιζε στο Μουντιάλ, στον ΠΑΟΚ θεωρούσαν πως θα πάρει υπεραξία. Την παίρνω χαμπάρι και το γράφω. Το πόρισμα; Ο Κόλκας θέλει να φάει τον Κοντρέρας. Άλλο και τούτο. Ο Κοντρέρας τελικά έμεινε στον ΠΑΟΚ, αφού προφανώς ή ο Κόλκας είναι άχρηστος ή αυτοί που τα λένε λαμόγια.

Πάμε στη περυσινή σεζόν. Ξεκινάει η προετοιμασία με προπονητή τον Μπερέτα. Εγώ διακοπές, γυρνάω και καπάκι πάω Γερμανία, στο Μπαντ Μπρούκενάου, όπου και πετυχαίνω ένα προπονητικό κέντρο τραγικό και 40 βαθμούς Κελσίου.
Νέος προπονητής, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι γίνεται. Την πρώτη εβδομάδα αδυνατώ όχι μόνο εγώ, αλλά και οι παίκτες, να καταλάβουμε αν οι ρυθμοί είναι χαλαροί λόγω ζέστης ή αν ο Μπερέτα έχει δει το έργο αλλιώς.

Μετά την εβδομάδα το παίρνουμε χαμπάρι και αρχίζει η μουρμούρα. Στις δέκα μέρες ανεβαίνει ο Ζαγοράκης και ουσιαστικά μαζί με τον Βρύζα τον καθαρίζουν. Και εκεί ήμουν στα πέντε μέτρα, αλλά επιστρέφοντας διαπίστωσα πως φταίμε πάλι εμείς που δεν καταλάβαμε πιο γρήγορα πως πετούσε αετό.

Πήραμε έλληνα προπονητή, κάτι που είμαι κάθετα αντίθετος για πολλούς λόγους οι οποίοι αποδείχτηκαν στη πορεία παρά την πρόκρισή μας στους ομίλους. Και όσοι με παρακολουθούν το γνωρίζουν καλά αυτό. Ο Δερμιτζάκης φεύγει μετά τον Άρη, ο Χάβος τον διαδέχεται, κάνει το έξι στα έξι και τον κρατάνε παρότι έλεγαν πως είναι υπηρεσιακός.

Ο Χάβος δεν είχε κακές ιδέες, αλλά βλέπω πως μετά τον αγώνα με την ΤΣΣΚΑ στη Τούμπα λυγίζει από την πίεση. Διαβάζω δεξιά κι αριστερά, απίστευτο σκίσιμο και στα ερτζιανά ο τρόπος που του συμπεριφερόντουσαν ήταν χυδαίος.

Ένας από τους λόγους που δεν θέλω έλληνες προπονητές, είναι το ότι αντιλαμβάνονται επακριβώς το τι λέγεται για αυτούς. Και επηρεάζονται πάρα πολύ. Εμείς όμως, έπρεπε να πάμε με τον Χάβο στα πλέι οφς. Θα έπρεπε μαζί του τουλάχιστον να είμαστε δίκαιοι.

Μετά τον αποκλεισμό από την ΑΕΚ, λέω μέσα μου πως δεν την βγάζει μέχρι τέλος. Φοβήθηκα πως θα γίνουμε μπουρδέλο. Προσπάθησα να είμαι δίκαιος και να μη παρασυρθώ από το κλίμα. Θεωρήθηκα ως άνθρωπος που ήθελε να κρατήσει τον Χάβο και του χρόνου. Για να μη ξεχνιόμαστε, ο αγώνας του ΟΑΚΑ στα πλέι οφ εναντίον της ΑΕΚ, ήταν η απόρροια της πίεσης που αισθάνθηκε ο Χάβος εκείνο το διάστημα. Το 3-4-3 και το ξεκούραστο 3-0 υπέρ της Ένωσης, ήταν η ταφόπλακά μας. Εγώ ήμουν εκεί και έβλεπα το κενό βλέμμα του Χάβου.

Και έρχεται αυτό το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι που δημιουργήθηκε το θέμα του ανοίγματος. Το οποίο σήμερα εγώ λέω πως ξέρω για 7,6εκατ. ευρώ, άλλος λέει πως ξέρει για 10,5εκατ. ευρώ, αλλά επί της ουσίας, ουδείς μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το πόσο είναι. Ζητάνε από εμένα να πω μία αλήθεια που δεν γνωρίζω, τη στιγμή που αν εγώ πω σε αυτόν που μου το ζητάει ποιο είναι το ονοματεπώνυμό του, θα αρνηθεί να μου το πει φοβούμενος δεν ξέρω γω τι.

Κανένας δεν έχει την υπομονή να περιμένει την επιτροπή διαφάνειας, κανένας δεν έχει την υπομονή να δει πια ακριβώς είναι η αλήθεια. Και επειδή μέσα απ΄όλα τα παραπάνω καταλαβαίνετε πως στη καλή αυτή περίοδο του ΠΑΟΚ ευχαριστήθηκα ελάχιστες στιγμές, αν θέλετε να ελέγξετε τα βιβλία, να δείτε πόσα χρωστάμε, που πήγαν τα λεφτά και όλα αυτά τα ερωτήματα, εγώ δεν μπορώ να σας απαντήσω γιατί απλούστατα, δεν ήμουν εκεί.

Έχω μάθει να καταγράφω ότι βλέπω, ότι μαθαίνω από σοβαρές πηγές, έχω μάθει να αντιλαμβάνομαι πότε υπάρχουν ενδείξεις για κάτι στραβό με αποτέλεσμα να περιμένω, έχω συνειδητοποιήσει πως στον ΠΑΟΚ με όλα αυτά που πρεσβεύει ο ρόλος μου θα είμαι μονίμως ο μαλάκας της παρέας. Αλλά κάπου και η υπομονή έχει τα όριά της.

Πηγή: paok24.gr