Ολυμπιακός: Τα... μπετά του Αλγουαθίλ - Το «κάπου ώπα» για έναν παίκτη

Δεν μπορώ να ξέρω - προβλέψω που και πως θα καταλήξει η θητεία του Ιμανόλ Αλγουαθίλ στον πάγκο του Ολυμπιακού. Βλέπω ωστόσο έναν προπονητή που άρχισε να χτίζει τη δική του ομάδα με τον σωστό τρόπο, από τα μπετά. Κι ας του δόθηκαν έτοιμα τα υλικά. Κι ας είχαν ήδη εκδοθεί τα σχέδια και οι οικοδομικές άδειες από άλλον. Ο Βάσκος με βάση ό,τι βρήκε, άρχισε να χτίζει τον δικό του Ολυμπιακό. Από τα μπετά όπως είπα πριν. Δεν βιάζεται να φτάσει στον τελευταίο όροφο που συνήθως είναι και εκείνος που βλέπουν (και λαχταρούν) όλοι. Ούτε βιάζεται να προσθέσει γυαλιστερά πόμολα και ακριβά κουφώματα σε πόρτες και παράθυρα. Είπαμε, είναι στα μπετά. 

Μετά την κρυάδα στο ντεμπούτο του, την εντός έδρας ήττα από τον ΟΦΗ, ο Αλγουαθίλ προσαρμόστηκε περισσότερο και πιο αποτελεσματικά. Κέρδισε δύσκολα, με ανατροπή, 2-1 τη Γιαγκελόνια και ύστερα άρχισε την προσπάθεια να κάνει πιο στέρεα την ομάδα. Κρατώντας και στα τρία ματς με Λεβαδειακό, Παναθηναϊκό και Μαρσέιγ το μηδέν στην άμυνα και σκοράροντας από ένα γκολ για να κερδίσει έκαστο με 1-0. Κι αν το 0-1 στη Λιβαδειά δε συνιστά κάνα κατόρθωμα, λαβαίνοντας κανείς υπόψιν του πως είναι φέτος η ομάδα της Βοιωτίας, δεν ισχύει το ίδιο για το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και φυσικά τη «μάχη» στο «Βελοντρόμ» με τη Μαρσέιγ.

Ο Ολυμπιακός βραχυκύκλωσε μια πολύ ποιοτική (δημιουργικο-επιθετικά) ομάδα όπως είναι ο Παναθηναϊκός στο πρόσφατο ντέρμπι και περιόρισε πολύ τους επίσης ποιοτικούς Μασσαλούς και μάλιστα στο σπίτι τους. Το χθεσινό (15/10) ματς τέλειωσε με 23-19 επιθέσεις και 11-9 τελικές υπέρ των γηπεδούχων. Καμία πολιορκία. Ζορίστηκε ο Ολυμπιακός σε δύο συγκεκριμένα διαστήματα, ένα σε κάθε ημίχρονο. Αλλά, πέραν του μόνιμα διακριθέντα τελευταία αρχηγού και ηγέτη του Ρέτσου, είχε τον Στέφαν Ορτέγκα σε πολύ καλό βράδυ και είπε «όχι» κάθε φορά που οι γηπεδούχοι επιχειρούσαν να παραβιάσουν την εστία του. Να θυμίσω εδώ το αρκετά πρόσφατο (7/10) boxtobox κείμενο με τίτλο: Βρήκε νέο Νικοπολίδη; - Ομοιότητες και διαφορές στον άσο.

Ο Ολυμπιακός λοιπόν κέρδισε στη Μασσαλία ξανά παίζοντας ως αυτό που έχει γίνει πια, μια σημαντική ευρωπαϊκή ομάδα. Μια ομάδα που δεν έχει φόβο, μόνο φιλοδοξία. Που οι παίκτες της δεν τρέμουν, βλέπουν κάθε τέτοιο ματς ως ευκαιρία να δείξουν σε όλο τον κόσμο τι μπορούν να κάνουν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος απ' όλα. Ναι, προφανώς υπάρχουν και τα μικρά και σημαντικά κέρδη. Να σπάσουμε το «μεγάλο» σε δεκαρικάκια; Ας το σπάσουμε. Ο Ολυμπιακός έκανε το 2Χ2 και δείχνει ξεκάθαρα ότι θέλει και κυρίως μπορεί να είναι στην πρώτη 8άδα της League Phase του Europa League ώστε να πάει απευθείας στους 16 της διοργάνωσης και να γλιτώσει την ενδιάμεση φάση. Το έκανε πρόπερσι, δείχνει ικανός να το επαναλάβει και φέτος.

Από εκεί και έπειτα, και πέρα από τον υπέροχο Στέφαν Ορτέγκα και τον σπουδαίο ξανά (στο 59' γλίτωσε τον Ολυμπιακό από ΒΕΒΑΙΗ ισοφάριση ρισκάροντας να βάλει αυτογκόλ ο ίδιος αλλά δεν γινόταν αλλιώς) Παναγιώτη Ρέτσο, κατά την ταπεινή μου γνώμη υπάρχει ένα πρόσωπο που αξίζει να σταθεί κανείς περισσότερο από τα άλλα σ' αυτό το ματς. Μιλάω για τον Σαντιάγκο Έσε. Το προηγούμενο διάστημα διάβασα - άκουσα απίστευτες χοντράδες γι' αυτόν τον υπέροχο παίκτη. Γι' αυτόν τον παίκτη που έχει προσφέρει τόσα, μα τόσα, στον Ολυμπιακό. Πράγματα όπως ότι τελείωσε. Ότι έχει χαμηλό ταβάνι. Ότι δε γίνεται να παίζει άλλο βασικός στον Ολυμπιακό. Ότι πρέπει να φύγει. Κάπου ώπα. Πριν μιλήσουμε, ας σκεφτούμε έστω για ελάχιστα δεύτερα.

Ναι, ο Έσε είναι παίκτης με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Όχι πολύ καλός δημιουργικά αλλά αυτό το ξέρουμε. Είναι ωστόσο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ανασταλτικά. Και σε ματς όπως αυτό της Μασσαλίας υπενθυμίζει γιατί επιβάλλεται να υπάρχει στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Στο ματς ο Ολυμπιακός είχε 48 ανακτήσεις (39 η Μαρσέιγ) και τις περισσότερες τις είχε ο Σαντιάγκο ο οποίος, ως τώρα στο Europa League, έχει 11 ανακτήσεις, κάνει μία ανά 15 λεπτά. Και φυσικά κάνει πολλά κλεψίματα, πριν συμπληρωθούν 2,5 λεπτά αγώνα στο «Βελοντρόμ» είχε ήδη 2 κλεψίματα. Σεβασμός λοιπόν σ' έναν παίκτη που όποτε παίζει δίνει και την ψυχή του και τρέχει για 2 και 3 συμπαίκτες του. Σεβασμός για τον άνθρωπο που έβγαλε την ασίστ της... αιωνιότητας, για το γκολ του Ελ Καμπί στον τελικό του Conference με τη Φιορεντίνα. Σεβασμός για έναν παίκτη που δεν σκοράρει συχνά αλλά όταν το κάνει τα γκολ είναι χρυσάφι, όλα στην Ευρώπη. Λόγω (και) του Έσε στο φινάλε του ματς τα χιλιόμετρα που καταμετρήθηκαν (από την UEFA) ήταν 116 για τον Ολυμπιακό και 112 για τους γηπεδούχους.

Ο Αλγουαθίλ λοιπόν επιβεβαίωσε ότι είναι ένας προπονητής που κάνει τα πράγματα με τη σειρά που πρέπει. Και επιβεβαίωσε επίσης ότι είναι ένας προπονητής που και δουλεύει πριν από τα ματς και δουλεύει κατά τη διάρκειά τους. Σε μεγάλο βαθμό οι αρχικές του επιλογές βγήκαν και βοήθησαν οι παρεμβάσεις - αλλαγές που έκανε από τον πάγκο στο β' ημίχρονο της Μασσαλίας. Κράτησε λοιπόν αυτό το πολύτιμο 0-1 και «αγόρασε» κι άλλο χρόνο και παράλληλα άνοιξε περισσότερο τη βαλβίδα «αποσυμπίεσης» στο κλαμπ. Μια βαλβίδα που ήταν στα όριά της μετά την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία και όσα συνέβησαν στο ματς με τον ΟΦΗ που έκανε ντεμπούτο ο Αλγουαθίλ.

Πλέον ο Ολυμπιακός αισθάνεται πολύ πιο άνετα αναφορικά με τη φετινή ευρωπαϊκή του περιπέτεια. Το διπλό στη Μασσαλία τον κάνει να θεωρεί ρεαλιστικό στόχο την πρώτη 8άδα και τα καλά που αυτή προσφέρει και αν γίνει το 3Χ3 υποδεχόμενος στις 22 του μήνα τη Σπάρτα Πράγας στο Φάληρο θα δώσει μια έξτρα σιγουριά σ' αυτή την προσπάθεια. Και την ίδια στιγμή θα διαχειρίζεται ανάλογα με τις ανάγκες και τα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος όπου δεν είναι στη θέση του οδηγού και ακόμα πρέπει να κυνηγάει τους άλλους.

ΥΓ: Τους κορυφαίους είναι εύκολο να τους βρεις στο χθεσινό ματς. Ρέτσος, Ορτέγκα, Έσε στην πρώτη γραμμή και ύστερα οι άλλοι της άμυνας (Πιρόλα, Σάλιακας, Μπρούνο). Στον αντίποδα, δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε κάποιος που υστέρησε από πλευράς Ολυμπιακού. Ωστόσο επειδή μιλάμε για Ολυμπιακό και οι απαιτήσεις είναι τεράστιες, Γιάρεμτσουκ και Ζέλσον, ξανά, δεν έκαναν όσα θα έπρεπε και περίμενε η ομάδα από 'κείνους. Ο Ζέλσον είναι ο λόγος που η Μαρσέιγ έκανε την πρώτη της μεγάλη ευκαιρία στο 10'. Δεν ακολούθησε, ως όφειλε, τον δεξιό μπακ των γηπεδούχων, έτσι μαζί με τον εξτρέμ έβαλαν στη μέση τον Μπρούνο και έγινε σέντρα από αριστερά (στην άμυνα του Όλυμπιακού) στο απέναντι δοκάρι όπου ο Σάλιακας έσωσε σε κόρνερ λίγο πριν αντίπαλος επιχειρήσει τελική από κοντά. Και ο Ζέλσον απλά κοιτούσε στη μεγάλη περιοχή... Ο Γιάρεμτσουκ προσπάθησε αρκετά. Σε κάποιες φάσεις κέρδισε φάουλ, κράτησε μπάλα. Όμως ως φορ δεν τον αισθάνθηκε η αντίπαλη ομάδα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ο Γκονζάλες που μπήκε αλλαγή έκανε άμεσα αισθητή την παρουσία του, μπήκε σε φάσεις, είχε τελικές, απείλησε. Η σύγκριση ήταν - είναι αναπόφευκτη.

ΥΓ2: Χθες που έλειψαν οι δύο βασικοί στους οποίους δίνει τα στημένα ο Αλουγαθίλ (Φορτούνης στον πάγκο, Μπέιλι εκτός αποστολής), εκτέλεσε φάουλ και κόρνερ ο Τσικίνιο. Και από δικό του κόρνερ, με πάσα όχι απευθείας, προήλθε το γκολ του Έσε. Συνεχίζει να κερδίζει πράγματα ο Ολυμπιακός από τις στατικές φάσεις. Η βελτίωση είναι εμφανής νομίζω.

ΥΓ3: Στο 53' ο Πιρόλα έκανε ένα σπριντ για να βάλει μια κόντρα σε αντίπαλο (σε διεκδικούμενη μπάλα) και να παραχωρήσει ένα πλάγιο άουτ έξω δεξιά μεταξύ μεγάλης περιοχής και κέντρου της Μαρσέιγ. Σιγά το κατόρθωμα θα πει κανείς. Ωστόσο επειδή επρόκειτο για μια φάση στην οποία όλος ο Ολυμπιακός ήταν ψηλά, μέσα και λίγο έξω από την περιοχή των Γάλλων, αυτή η «απλή» ενέργεια του Ιταλού, δεν ήταν τόσο απλή. Ήταν σωτήρια και επιβεβαιώνει πόσο σπουδαίος παίκτης είναι και τη αντιληπτική ικανότητα διαθέτει ο Λορέντσο.

ΥΓ4: Στα πρώτα λεπτά του ματς ο Αλγουαθίλ έλεγε διαρκώς στους παίκτες του να μη γυρίζουν τη μπάλα στον Ορτέγκα. Δεν του αρέσει αυτό γενικώς. Ωστόσο σ' αυτό το ματς το έκαναν και νωρίς στο ματς και αργότερα. Ήταν άλλη η συνθήκη και άλλες οι ανάγκες του αγώνα. Η επιστροφή της μπάλας στη σιγουριά του Γερμανού τερματοφύλακα αποτελούσε μια εύκολη και ασφαλή λύση αποσυμπίεσης.