Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς.

Όμως, πώς μπορείς να το αποφύγεις, όταν βλέπεις ότι μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου και ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας δεν έχει αντιληφθεί πού πηγαίνουμε;

Στην κυβέρνηση, κάποιοι το έχουν καταλάβει, αλλά κάποιοι άλλοι δίνουν μάχες οπισθοφυλακών για την κομματική πελατεία, πιστεύοντας κατά βάθος ότι σε λίγο καιρό θα έχουν παραδώσει τα κλειδιά σε άλλους.

Η ΝΔ του Σαμαρά δίνει συνεχώς υποσχέσεις. Όπως το ΠΑΣΟΚ έλεγε προεκλογικά ότι θα…επανακρατικοποιήσει τον ΟΤΕ, η ΝΔ λέει ότι θα …επαναπροσλάβει τους «εφέδρους»!

Στην άλλη αντιπολίτευση η κατάσταση είναι τραγική. Το ΚΚΕ ασχολείται με την… αποκατάσταση του Ζαχαριάδη! Και ο Τσίπρας διατάσσει τους βουλευτές και τα στελέχη του να μην πληρώσουν το νέο τέλος για τα ακίνητα και αρνείται να καταδικάσει ακόμα και το μπουκάρισμα των αποστράτων στο Πεντάγωνο!

Μέσα σε ένα τέτοιο αλαλούμ, καλό είναι όσοι μπορούν να προειδοποιούν τι μπορεί να συμβεί στη χώρα- και σε όλους μας, πλην εκείνων που μπορούν να πάνε να ζήσουν αλλού- αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία. Για όσους δεν το διάβασαν, τα επεριέγραψε όλα, βήμα-βήμα, ο Σημίτης (με άρθρο του στην κυριακάτικη «Καθημερινή»), που ξέρει σίγουρα κάτι παραπάνω από όλους μας.

Εν συντομία:

- Οι νομικοί κανόνες για την αποβολή της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι ήδη έτοιμοι.

- Η λήψη της απόφασης θα γίνει το πολύ ως το 2014, εκτός αν όλα επισπευσθούν και έρθουν το δεύτερο εξάμηνο του 2012. Δηλαδή, ο χρόνος που μας απομένει είναι το πολύ τρία χρόνια και (το χειρότερο σενάριο) ούτε ένας χρόνος.

- Η επιστροφή στη δραχμή θα σημάνει υποτίμηση κατά τουλάχιστον 50%. Θα ακολουθήσουν χρόνια φτώχειας, δυστυχίας και κοινωνικής αναταραχής.

Πρόκειται, ασφαλώς, για το χειρότερο από τα σενάρια, αλλά δεν είναι πλέον απίθανο, όπως πιστεύαμε μέχρι πριν από λίγους μήνες. Και θα επαληθευτεί υπό δυο προϋποθέσεις:

Πρώτον, αν η χώρα εξακολουθεί να μην τηρεί τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει και παγιωθεί η πεποίθηση στο εξωτερικό ότι είναι καλύτερα να εγκαταλειφθεί στην τύχη της. Και

Δεύτερον, μόλις οι δανειστές της θα έχουν τακτοποιήσει όλες τις εκκρεμότητες, ώστε οι επιπτώσεις από το ελληνικό «κανόνι» να είναι οι μικρότερες δυνατές.

Πόσες πιθανότητες έχουμε να αποφύγουμε το μοιραίο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό συνδέεται άρρηκτα με την απάντηση στο άλλο ερώτημα: ποιός ή ποιοί μπορούν να το προλάβουν;

Για την παρούσα κυβέρνηση Παπανδρέου-Βενιζέλου κοινή είναι η πεποίθηση ότι έχουν τελειώσει τα ψωμιά της. Η τελευταία υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει είναι να εξασφαλίσει την έκτη δόση, για να μην κηρύξουμε πρόωρη στάση πληρωμών και μετά να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.

«Μα είμαστε τώρα για εκλογές μέσα σ’ αυτόν τον χαμό;», προλαβαίνω την ένσταση του αναγνώστη. Δεν είμαστε, αλλά βλέπετε άλλη λύση;

Βέβαια, το ενδεχόμενο οι εκλογές να βγάλουν κυβέρνηση Σαμαρά μου προκαλεί σύγκρυο. Αλλά μήπως θα είναι καλύτερα τα πράγματα αν χρειαστεί να συγκυβερνήσουν τα δυο μεγάλα κόμματα; Η πορεία προς το παγόβουνο θα επισπευστεί, καθώς ο ένας θα υπονομεύει τον άλλον (τα ζήσαμε και την περίοδο 1989-1990). Και τι θα συμβεί αν χρειαστεί να κυβερνήσουν όλοι οι σημερινοί κοινοβουλευτικοί παίκτες (οικουμενική κυβέρνηση), με τα δυο μεγάλα κόμματα να επιδιώκουν συνεννόηση με την Μέρκελ και την Παπαρήγα με τον Τσίπρα να κάνουν «αντίσταση» ; Τραγέλαφος.

Δηλαδή, χειρότερη κι από την τραγική κατάσταση της χώρας είναι η ολοφάνερη έλλειψη πολιτικής και προσώπων, που θα επιχειρήσουν να σώσουν ό,τι σώζεται, στο διάστημα που μας απομένει. Τι μένει σε μας; Τουλάχιστον να ξέρουμε. Άλλοθι δεν υπάρχουν, πλέον, για κανέναν.

Και για να μην μένει κανείς με την απορία «δηλαδή θα αφήσουμε το αδιέξοδο να μας βουλιάξει;», την άλλη Τρίτη θα επιχειρήσουμε να δούμε αν υπάρχει διέξοδος, ποια και με ποιούς όρους.

Πηγή: aixmi.gr

Πολιτική Κοινωνία LIFE Ελλάδα